Teresa Bogucka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teresa Kinga Bogucka (ur. 5 kwietnia 1945 w Zakopanem) – polska dziennikarka i pisarka, działaczka opozycji demokratycznej w okresie PRL.

W drugiej połowie lat 60. studiowała na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1967 należała do zarządu Związku Młodzieży Socjalistycznej na Wydziale Socjologii, kolportowała na uczelni wydawnictwa emigracyjne. W 1968 brała udział w wydarzeniach marcowych, wchodziła w skład Tymczasowego Komitetu Studenckiego, 21 marca tego samego roku kierowała strajkiem na Wydziale Pedagogiki UW. Za prowadzoną działalność została tymczasowo aresztowana na okres kilku miesięcy, następnie skazana na karę 1,5 roku pozbawienia wolności, przy czym wyrok nie został wykonany w związku z amnestią.

Od 1969 do 1989 pracowała w Zakładzie Teatru Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk. W międzyczasie (w 1977) ukończyła socjologię na Uniwersytecie Łódzkim. Rok wcześniej podjęła współpracę z Komitetem Obrony Robotników.

W 1980 wstąpiła do "Solidarności". Po wprowadzeniu stanu wojennego została internowana na okres kilkunastu dni (zwolniono ją po interwencji episkopatu i środowisk literackich). Kontynuowała działalność opozycyjną, publikując m.in. w podziemnym "Tygodniku Mazowsze", a także organizując Komitet Kultury Niezależnej.

Od 1990 pozostaje publicystką "Gazety Wyborczej". Przez kilkanaście lat (do 2003) była członkinią zarządu Fundacji im. Stefana Batorego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Otrzymała Nagrodę Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1991) oraz Nagrodę Kisiela (2004). W 2006 odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]