U-118 (1941)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
U-118
Historia
Stocznia Germania
Położenie stępki 1 marca 1940
Wodowanie 23 września 1941
 Kriegsmarine
Wejście do służby 6 grudnia 1941
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1763 t (nawodna)
2177 t (podwodna)
Długość 89,80 m
Szerokość 9,20 m
Zanurzenie 4,71 m
Prędkość 17 węzłów (nawodna)
7 węzłów (podwodna)
Napęd
2 silniki wysokoprężne o mocy maksymalnej po 2400 KM
2 silniki elektryczne o mocy po 550 KM
Zasięg 18 450 Mm przy 10 w. (nawodny)
93 Mm przy 4 w. (podwodny)
Uzbrojenie
1 działo kal. 105 mm
1 działko plot. kal. 37 mm
1 działko plot. kal. 20 mm
2 wyrzutnie torped kal. 533 mm (13 torped zapasowych)
66 min morskich
Załoga 52-60 oficerów i marynarzy

U-118niemiecki okręt podwodny (U-Boot) z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

U-118 był dużym podwodnym stawiaczem min typu X B. Jak wszystkie osiem jednostek typu został zbudowany w stoczni Krupp Germaniawerft w Kilonii. Zamówienie na okręt złożono 31 stycznia 1939 roku. U-118 został zwodowany 23 września 1941 roku a wcielony do Kriegsmarine 6 grudnia tegoż roku. Dowódcą okrętu był przez cały czas jego służby Korvkpt. Werner Czygan (urodzony 25 listopada 1904 roku w Mogilnie, odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy)[1].

Na czas szkolenia okręt został przydzielony do 4. U-Flotille bazującej w Stettin. 19 września 1942 roku wyszedł z Kilonii na swój pierwszy patrol bojowy, jako okręt 10. U-Flotille z Lorient. 29 września został zaatakowany przez aliancki samolot na północnym Atlantyku, odnosząc nieznaczne uszkodzenia[2]Po zakończeniu zadania stawiania min operował jako okręt zaopatrzeniowy dla U-Bootów wilczego stada Wotan, przekazując paliwo i żywność na okręty U-216, U-410, U-599, U-607 i U-615[3]. Po 28 dniach żeglugi U-118 przybył do Lorient.

Kolejny patrol U-118 rozpoczął jako jednostka 12. U-Flotille z Bordeaux 12 listopada 1942 roku. Tym razem uzupełniał paliwo i zapasy żywności na U-Bootach z wilczego stada Westwall: U-86, U-92, U-105, U-124, U-160, U-511, U-519, U-564, U-653[3].

Na trzeci patrol bojowy U-118 wyszedł 25 stycznia 1943 roku z Brestu. W czasie jego trwania okręt postawił miny na podejściach do Cieśniny Gibraltarskiej. 7 lutego 1943 roku wszedł na to pole minowe brytyjski konwój MKS-7, tracąc trzy statki: "Baltonia", "Empire Mordred" i "Mary Slessor". Na tym samym polu minowym zatonęła jeszcze kanadyjska korweta HMCS "Weyburn" (typu Flower) 22 lutego oraz uszkodzone zostały hiszpański statek "Duero" 10 lutego i norweski tankowiec "Thorsholm" 22 lutego 1943 roku[4]. W dniach od 13 do 14 lutego 1943 roku U-118 zaopatrzył następujące U-Booty z wilczego stada Rochen: U-87, U-175, U-202, U-214, U-258, U-264, U-504, U-558[3]. Powrót do Bordeaux nastąpił 26 lutego 1943 roku[5].

W swój ostatni rejs U-118 wypłynął 25 maja 1943 roku z Bordeaux. Po postawieniu zabranych min spotkał się z U-758, pomagając jego załodze w przeprowadzeniu prac remontowych[3]. 12 czerwca 1943 roku U-118 został wykryty na zachód od Wysp Kanaryjskich przez patrolujące samoloty Grumman TBF Avenger z lotniskowca eskortowego USS "Bogue" (CVE-9). W wyniku ataku bombami głębinowymi U-118 zatonął wraz z 43 członkami załogi, 16 pozostałych dostało się do niewoli[3].

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • 6.12.1941 – 12.06.1943 Korvkpt. Werner Czygan

Przydział do flotylli[edytuj | edytuj kod]

  • 6.12.1941 – 30.09.1942: 4 U-Flottille Stettin
  • 1.10.1942 – 31.10.1942: 10 U-Flottille Lorient
  • 1.11.1942 – 12.06.1943: 12 U-Flottille Bordeaux

Odbyte patrole bojowe[edytuj | edytuj kod]

  • Liczba patroli bojowych – 4
  • Liczba zatopionych statków – 4

Przypisy

  1. uboat.net [dostęp 5 stycznia 2010]
  2. uboat.net [dostęp 5 stycznia 2010]
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Waldemar Trojca, U-Bootwaffe 1939-1945. Cz. 3, str. 79
  4. uboat.net [dostęp 5 stycznia 2010]
  5. uboat.net [dostęp 5 stycznia 2010]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Trojca, U-Bootwaffe 1939-1945. Cz. 3, Warszawa 1999, ISBN 83-86208-88-0
  2. uboat.net [dostęp 3 grudnia 2009]