Unia Centrum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Unia Centrum
Lider Pier Ferdinando Casini
Data założenia 28 lutego 2008
Adres siedziby Via dei Due Macelli, 66 Rzym
Deklarowana
ideologia polityczna
centryzm, chrześcijańska demokracja
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Chadecka
Europejska Grupa
Parlamentarna
Europejska Partia Ludowa
strona oficjalna

Unia Centrum[1] (wł. Unione di Centro, UdC) – włoska partia polityczna powstała na bazie koalicji centrowych i chadeckich partii politycznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Koalicja została utworzona 28 lutego 2008 celem wzięcia udziału w przedterminowych wyborach parlamentarnych w tym samym roku zarządzonych po upadku rządu Romano Prodiego. Jej inicjatorem była Unia Chrześcijańskich Demokratów i Centrum, do 2007 uczestnicząca w centroprawicowej koalicji Dom Wolności, która odrzuciła propozycję dalszej współpracy z blokiem Silvia Berlusconiego. Na bazie tego ugrupowania utworzono komitet wyborczy Unia Centrum. UDC prowadziła rozmowy m.in. z Włoską Demokratyczną Socjalistyczną Partią i Popolari-UDEUR, które nie przyniosły rezultatu. Ostatecznie obok UDC do nowej koalicji weszła Biała Róża[2], założona parę miesięcy wcześniej przez działaczy jednej z frakcji Unii Chrześcijańskich Demokratów i Centrum. Sojusz poparły także marginalne pozaparlamentarne ugrupowanie chadeckie, w tym Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna i Partia Chrześcijańskich Demokratów, a także grupy regionalne (w tym Veneto na rzecz Europejskiej Partii Ludowej europosła Giorgia Carollo). Jednym z kandydatów bloku został były premier, Ciriaco De Mita, niewpisany na listę wyborczą Partii Demokratycznej. Kandydatem na premiera stał się lider UDC – Pier Ferdinando Casini.

UdC w głosowaniu do Izby Deputowanych otrzymała około 2 mln głosów (5,62%). Uzyskała 36 mandatów deputowanych i 3 mandaty w Senacie XVI kadencji[3]. Wkrótce po wyborach dwóch posłów opuściło frakcję parlamentarną, opowiadając się nawiązaniem współpracy z Ludem Wolności.

Koalicja została utrzymana po wyborach krajowych, w 2009 zasiliła ją grupa niezależnych polityków, m.in. Gianni Rivera, wpisany na listę wyborczą do Parlamentu Europejskiego[4]. W 2010 UdC współtworzyła Nowy Biegun dla Włoch, blok centrowych i centroprawicowych ugrupowań[5], jednak koalicja ta w 2012 faktycznie zaprzestała działalności. W wyborach regionalnych centryści współtworzyli różne koalicje, w parlamencie XVI kadencji pozostali w opozycji, zaś w 2011 wsparli nowo utworzony techniczny rząd Mario Montiego.

W 2012 Unia Centrum faktycznie przekształciła się w jednolite ugrupowanie. Na potrzeby wyborów w 2013 UdC przystąpiła do koalicji Z Montim dla Włoch[6]. Do Izby Deputowanych XVII kadencji jej lista otrzymała poparcie około 1,8% głosów (8 mandatów)[7]. Z listy koalicyjnej paru działaczy UdC dostało się do Senatu. Partia przystąpiła do szerokiej koalicji współtworzącej rząd Enrica Letty, jej przedstawiciel Gianpiero D'Alia objął stanowisko ministra. W 2014 współtworzyła kolejny włoski gabinet, w którym reprezentantem centrystów został Gian Luca Galletti[8].

W wyborach europejskich w tym samym roku wspólna lista centrystów i Nowej Centroprawicy otrzymała blisko 4,4% głosów, co przełożyło się na 3 mandaty w PE VIII kadencji[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Monti założy listę do Senatu. tvn24.pl, 28 grudnia 2012. [dostęp 2013-01-08].
  2. Dall'unione di Udc e Rosa bianca nasce 'Costituente di centro' (wł.). rainews24.rai.it, 28 lutego 2008. [dostęp 2013-01-13].
  3. Elezioni 2008 (wł.). interno.it. [dostęp 2013-01-06].
  4. Candidati Europee 2009 (wł.). udc-italia.it. [dostęp 2013-01-08].
  5. Berlusconi punta ai «delusi» Fini-Casini: nasce il Polo della Nazione (wł.). corriere.it, 15 grudnia 2010. [dostęp 2012-01-08].
  6. Monti presenta il simbolo „Scelta civica”. Lista unica al Senato, tre alla Camera (wł.). la Repubblica.it, 4 stycznia 2013. [dostęp 2013-01-08].
  7. Elezioni 2013 (wł.). corriere.it. [dostęp 2013-02-26].
  8. Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa (wł.). la Repubblica.it, 21 lutego 2014. [dostęp 2014-02-22].
  9. Elezioni 2014: Europee (wł.). interno.it. [dostęp 2014-06-01].