Partia Demokratyczna (Włochy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Partia Demokratyczna
Lider Matteo Renzi
Data założenia 14 października 2007
Deklarowana
ideologia polityczna
centrolewica, socjaldemokracja, lewica chrześcijańska[1]
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalliberalizm, trzecia droga
Europejska Grupa
Parlamentarna
S&D

Partia Demokratyczna (wł. Partito Democratico, PD) – włoska partia polityczna o charakterze centrolewicowym, powstała 14 października 2007[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie partii[edytuj | edytuj kod]

Partia została założona w wyniku zjednoczenia niektórych popierających rząd Romano Prodiego ugrupowań centrolewicowych i centrowych (w tym chadeckich i liberalnych). W skład nowej formacji weszły dwie największe partie koalicji wyborczej Unia (ściśle działające od 2004 w ramach federacji Drzewo Oliwne):

Ponadto do nowej formacji przystąpiły:

  • Środkowa Droga Włoch (Italia di Mezzo, IdM) – małe chrześcijańskie ugrupowanie powstałe na skutek rozłamu w UDC;
  • Sojusz Reformistów (Alleanza Riformista, AR) – małe socjalistyczne ugrupowanie powstałe na skutek rozłamu w SDI;
  • Demokratyczni Republikanie (Repubblicani Democratici, RD) – małe liberalne ugrupowanie powstałe na skutek rozłamu w PRI;
  • Europejski Ruch Republikański (Movimento Repubblicani Europei, MRE) – małe liberalne ugrupowanie powstałe na skutek rozłamu w PRI;
  • Projekt Sardynia (Progetto Sardegna, PS) – centrowe ugrupowanie regionalne;
  • Południowa Partia Demokratyczna (Partito Democratico Meridionale, PDM) – centrowe ugrupowanie regionalne[2].

Założenie Partii Demokratycznej doprowadziło do rozłamu w Demokratach Lewicy. Część działaczy tej partii, obawiając się o utraty lewicowej tożsamości, zdecydowała się powołać nowe stronnictwa – mikroskopijny Ruch dla Lewicy (wchłonięty wkrótce przez PdCI) i znacznie większą Demokratyczną Lewicę. Z partii Stokrotka odeszła grupa skupiona wokół byłego premiera Lamberto Diniego, tworząc ugrupowanie Liberalni Demokraci, które przeszło do obozu Silvio Berlusconiego. Wbrew oczekiwaniom do PD nie wstąpiły inne ugrupowania Unii.

Założyciele nie uzgodnili przy powoływaniu partii międzynarodówki i frakcji w Parlamencie Europejskim, do jakich zamierzali przystąpić. Na czele ugrupowania stanął wybrany w wewnętrznych prawyborach burmistrz Rzymu Walter Veltroni.

Lata 2008–2013[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2008 Partia Demokratyczna zdecydowała się wystawić własną listę, zblokowaną z Włochami Wartości i współpracującą z Południowotyrolską Partią Ludową. Jednocześnie z list PD wystartowali działacze Włoskich Radykałów Emmy Bonino. Blok skupiony wokół PD zajął drugie miejsce w tych wyborach, przegrywając z centroprawicową koalicją Silvio Berlusconiego. Partia Demokratyczna uzyskała 217 mandatów w Izbie Deputowanych i 118 w Senacie[3]. Ugrupowanie utraciło tym samym władzę i znalazło się w opozycji. Po kolejnej porażce w wyborach regionalnych na Sardynii przewodniczącym partii został Dario Franceschini.

W wyborach europejskich w 2009 demokraci uzyskali poparcie na poziomie 26% i 21 mandatów poselskich[4]. PD nie przystąpiła do żadnej z europejskich partii. Jej eurodeputowani zasiedli we frakcji Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów[5].

Jeszcze w 2009 doszło do kolejnej zmiany lidera – nowym przywódcą partii został Pier Luigi Bersani. W 2010 ugrupowanie doznało kolejnej porażki w wyborach regionalnych, tracąc władzę w czterech regionach[6]. W 2011 partia wsparła techniczny rząd Mario Montiego.

PD zaczęła zyskiwać w sondażach w 2012. Podjęła współpracę z eurokomunistyczną partią Lewica, Ekologia, Wolność i z PSI, zawiązując sojusz na potrzeby wyborów w 2013[7]. W przeprowadzonych prawyborach, mających wyłonić kandydata koalicji na premiera, zwyciężył postkomunistyczny lider demokratów, pokonując również należącego do PD Matteo Renziego.

Od 2013[edytuj | edytuj kod]

Koalicja, którą współtworzyło też m.in. Centrum Demokratyczne, wygrała wybory do Izby Deputowanych z wynikiem około 29,5%, pokonując o nieco ponad 0,4% centroprawicę skupioną wokół Ludu Wolności, a tym samym dzięki ordynacji wyborczej otrzymała ponad 50% miejsc w Izbie Deputowanych. PD, na którą głosowało ponad 25% wyborców, przypadło ponad 290 mandatów. W Senacie blok centrolewicy nie uzyskał większości, PD wprowadziła tam ponad 100 swoich przedstawicieli[8].

Wobec braku większości w Senacie Pier Luigi Bersani nie był w stanie powołać rządu. W trakcie wyborów prezydenckich w 2013 najpierw przepadła kandydatura Franca Mariniego (uzgodniona z Ludem Wolności), następnie kandydatura Romano Prodiego – obu nie poparła część elektorów z centrolewicy. W konsekwencji Pier Luigi Bersani zrezygnował z kierowania PD[9], do dymisji podało się też kierownictwo partii.

Ostatecznie Partia Demokratyczna po reelekcji prezydenta Giorgia Napolitano uzgodniła powstanie szerokiej koalicji tworzącej rząd Enrica Letty. W 2013 jej liderem został Matteo Renzi, który w 2014 stanął na czele nowego włoskiego gabinetu.

Przewodniczący Partii Demokratycznej[edytuj | edytuj kod]

Sekretarz PD:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Italy (ang.). parties-and-elections.eu. [dostęp 2013-01-11].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Leaders of Italy (ang.). terra.es. [dostęp 2013-01-11].
  3. Elezioni politiche ed amministrative 2008 (wł.). interno.gov.it. [dostęp 2013-01-11].
  4. Europee 07/06/2009 (wł.). interno.gov.it. [dostęp 2013-01-11].
  5. O nas: eurodeputowani. socialistsanddemocrats.eu. [dostęp 2013-01-11].
  6. Regionali 28/03/2010 (wł.). interno.gov.it. [dostęp 2013-01-11].
  7. Via all'alleanza Pd-Vendola E su Monti nasce un caso (wł.). corriere.it, 14 października 2012. [dostęp 2013-01-11].
  8. Elezioni 2013 (wł.). corriere.it. [dostęp 26 lutego 2013].
  9. Pd in pezzi, Bersani furioso si dimette: «Non posso accettare il grave gesto contro Prodi» (wł.). corriere.it, 19 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]