Ustjanowa Górna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ustjanowa Górna
Widok z Gromadzynia na przemysłową część Ustrzyk Dolnych i Ustjanową Górną (po prawej w głębi). W tle pasmo Żuków
Widok z Gromadzynia na przemysłową część Ustrzyk Dolnych i Ustjanową Górną (po prawej w głębi). W tle pasmo Żuków
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat bieszczadzki
Gmina Ustrzyki Dolne
Liczba ludności 640
Strefa numeracyjna (+48) 13
Tablice rejestracyjne RBI
SIMC 0361749
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Ustjanowa Górna
Ustjanowa Górna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ustjanowa Górna
Ustjanowa Górna
Ziemia 49°25′35″N 22°32′47″E/49,426389 22,546389Na mapach: 49°25′35″N 22°32′47″E/49,426389 22,546389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ustjanowa Górnawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne. Przez miejscowość przechodzi droga krajowa nr 84 i linia kolejowa nr 108 StróżeKrościenko.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Cerkiew[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew w Ustjanowej Górnej

We wsi znajduje się drewniana cerkiew greckokatolicka pw. św. Paraskewy, zbudowana w 1792. Po II wojnie światowej świątynię zamknięto. Miejscowa ludność od lat pięćdziesiątych starała się o adaptowanie cerkwi na kościół rzymskokatolicki, na co władza ludowa zezwoliła dopiero w 1971. Wówczas to zdewastowaną cerkiew wyremontowano w latach 1973-1974.

Jest to świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, trójdzielna, obita gontem, z kwadratowym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Gzyms profilowanym, z podmurówką osłoniętą gontowym fartuchem. Dach o osobnych kalenicach, z baniastą wieżyczką. Strop płaski, belkowy. Wewnątrz ołtarz rokokowy z końca XVIII w., pochodzący z kościoła w Hoczwi. Dawny ikonostas został wywieziony, część można zobaczyć w Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku.

Obecnie świątynia jest kościołem rzymskokatolickim w miejscowej parafii Narodzenia Najświętszej Marii Panny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Piotr Kmita Sobieński do 1553 dziedziczy Ustianową, a po jego śmierci bezdzietna wdowa Barbara Kmita z Herburtów. Po jej śmierci w 1580 brat Stanisław Herburt.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Cerkwie drewniane Karpat Polskich i Słowackich" M. i A. Michniewscy, M. Duda. Rewasz, Pruszków 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]