Warwara Jakowlewa (komunistka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rosyjskiej działaczki komunistycznej. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Warwara Nikołajewna Jakowlewa (ur. w 1885 w Moskwie, rozstrzelana 11 września 1941 pod Orłem[1]) – rosyjska komunistka, działaczka partii bolszewickiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Moskwie w rodzinie mieszczańskiej, w roku 1904 wstąpiła do SDPRR (frakcja bolszewików). Na VI zjeździe SDPRR (b) w sierpniu 1917 wybrana na zastępcę członka Komitetu Centralnego, funkcję pełniła do 23 lutego 1918[2], kiedy to zrezygnowała na znak protestu przeciw traktatowi brzeskiemu. Od marca 1918 działała w moskiewskim oddziale Czeki, w roku następnym została przeniesiona do Ludowego Komisariatu Aprowizacji i współorganizowała rekwizycje żywności na terenie kraju.

W sporze o rolę związków zawodowych w państwie (1920-21) poparła stanowisko Nikołaja Bucharina. Mimo wcześniejszych różnic politycznych z Lwem Trockim w październiku 1923 podpisała zredagowany przez niego list otwarty do członków WKP(b) - tzw. Deklarację 46, z propozycjami zmian w systemie funkcjonowania partii bolszewickiej proponowanych przez Lewicową Opozycję.

Od 1922 do 1929 pracowała w Ludowym Komisariacie Edukacji RFSRR, ostatecznie jako wicekomisarz oświaty RFSRR. W 1929 została Ludowym Komisarzem Finansów RFSRR. W okresie "wielkiej czystki" aresztowana 12 września 1937 przez NKWD. W marcu 1938 uczestniczyła jako świadek w pokazowym trzecim procesie moskiewskim (Nikołaj Bucharin, Aleksiej Rykow i inni). 14 maja 1938 skazana przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z art 58 kk za szkodnictwo i terror na 20 lat więzienia i konfiskatę mienia. Karę odbywała w politizolatorze w Orle. Po ataku III Rzeszy na ZSRR w sytuacji ofensywy Wehrmachtu na Moskwę zasądzona zaocznie na wniosek Stalina przez Kolegium Wojskowe SN ZSRR na śmierć i rozstrzelana wraz z innymi więźniami politycznymi z Orła (Maria Spiridonowa, Chrystian Rakowski i in.) w ramach egzekucji i masakr więźniów politycznych przeprowadzonych przez NKWD.

W 1958 została zrehabilitowana.

22 marca 1933 odznaczona Orderem Lenina.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]