Wierzba żyłkowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wierzba żyłkowana
Salix reticulata a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina wierzbowate
Rodzaj wierzba
Gatunek wierzba żyłkowana
Nazwa systematyczna
Salix reticulata L.
Sp. pl. 2:1018. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Salix reticulata a6.jpg

Wierzba żyłkowana (Salix reticulata)gatunek rośliny należący do rodziny wierzbowatych. Występuje w Ameryce Płn., Azji, Europie[2]. W Polsce występuje wyłącznie w Tatrach i na Babiej Górze. Jeden z najmniejszych gatunków wierzby.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bardzo mała krzewinka szpalerowa, tworząca gęstą zbitą kępkę o kilkucentymetrowej wysokości.
Łodyga
Słabo połyskujące lub matowe, płożące się gałązki.
Pąki
Nieliczne, dosyć duże, zaokrąglone i zwężające się ku nasadzie, wskutek czego wyglądają jak gdyby osadzone były na trzonkach.
Liście
Okrągłe lub szerokoeliptyczne, o długości 1,5-2 cm, całobrzegie, u nasady zaokrąglone lub sercowate, grube. Z wierzchu ciemnozielone i pomarszczone, spodem szarozielone. Charakterystyczną cechą gatunkową jest wyraźnie zaznaczone nerwacja liści. Liście pokryte woskiem, chroniącym przed nadmiernym parowaniem.
Kwiaty
Roślina dwupienna. Kwiaty zebrane w kotki o jednobarwnych łuskach (przysadkach. Kwiaty męskie mają po 2 wolne pręciki, kwiaty żeńskie pojedyncze, siedzące słupki z krótką szyjką i rozdwojonym znamieniem. Miodniki (po 2 w każdym kwiatku) tworzą zwarty, nierówno wcinany pierścień. Zarówno słupki, jak i nitki pręcików są owłosione.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z innymi gatunkami karłowatych wierzb: w. alpejską, w. czerniejącą, w. lapońską, w. oszczepowatą, w. wykrojoną, w. zielną.

Information icon.svg Zobacz też: Rośliny tatrzańskie.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
  2. Zofia Radwańska-Paryska: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 1995. ISBN 83-7104-009-1.
  3. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.