Wierzba zielna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Wierzba zielna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | malpigiowce |
| Rodzina | wierzbowate |
| Rodzaj | wierzba |
| Gatunek | wierzba zielna |
| Nazwa systematyczna | |
| Salix herbacea L. Sp. pl. 2:1018. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Wierzba zielna, w. nibyzielna (Salix herbacea) – gatunek rośliny należący do rodziny wierzbowatych. Występuje w Europie i Ameryce Północnej na obszarach wokółbiegunowych[2]. W Polsce występuje w Sudetach, Tatrach i na Babiej Górze.
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Bardzo mała, płożąca się krzewinka. Najmniejszy gatunek wierzby. Zwykle składa się tylko z kilku do kilkunastu liści i kilkucentymetrowej łodyżki.
- Łodyga
- Płożąca się, wysoka na kilka centymetrów, wytrzymująca pod śniegiem blisko 8 miesięcy w roku. Gałązki mogą osiągać długość do 4 m, zwykle jednak są znacznie mniejsze, przeważnie maja długość od kilku do kilkudziesięciu cm. Pąki nagie.
- Liście
- Kształt okrągły lub jajowaty, długość do 2 cm, tępe, czasami wycięte, brzegi słabo karbowane lub piłkowane. Cechą charakterystyczna jest, że końce lisci nigdy nie są zaostrzone. Wyrastają na krótkich ogonkach, z obu stron są żywozielone. Wyraźnie widoczne nerwy.
- Kwiaty
- Zebrane w kwiatostany zwane kotkami, na oddzielnych kwiatostanach kwiaty męskie i żeńskie. W kotce zwykle tylko kilka kwiatów. Słupki nagie z bardzo krótką, rozdwojoną szyjką i rozdwojonymi znamionami. Kwiaty męskie z dwoma wolnymi pręcikami. Roślina miododajna, miodniki tworzą zwarty, nierówno wcinany pierścień.
[edytuj] Biologia i ekologia
- Rozwój: roślina wieloletnia. Kwiaty zakwitają równocześnie z rozwojem liści, od lipca do sierpnia.
- Siedlisko: ocienione i wilgotne zagłębienia partii szczytowych gór, zwanych wyleżyskami, również wilgotne szczeliny między skałami. Roślina arktyczno-alpejska, w Polsce będąca reliktem glacjalnym. Oreofit, w Tatrach występuje na wysokościch od 1160 do 2629 m n.p.m. (Lodowy Szczyt).
- Gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Salicetalia herbaceae i Ass. Salicetum herbaceae[3].
[edytuj] Zmienność
Tworzy mieszańce z w. alpejską, w. dwubarwną, w. lapońską, w. oszczepowatą, w. uszatą, w. wykrojoną i w. żyłkowaną[4] .
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
- ↑ 3.Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
[edytuj] Bibliografia
- W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
- Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
