Wybory prezydenckie w Libanie w 2008 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Liban
Godło Libanu
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Libanu

Wybory prezydenckie w Libanie odbyły się 25 maja[1] 2008 roku. Dwunastym prezydentem Libanu został generał Michel Sulaiman. Wyboru dokonał 128-osobowy parlament.

24 listopada 2007 roku zakończyła się kadencja prezydenta Émile Lahouda. Trwający od września wewnętrzny kryzys polityczny nie pozwolił parlamentowi wybrać nowego prezydenta[2]. Samo głosowanie przekładane było dziewiętnaście razy. Ostateczna data została ustalona po porozumieniu zawartym pomiędzy rządem Libanu a opozycyjnym Hezbollahem, które zostało zawarte w Ad-Dausze w Katarze[3].

Wyboru prezydenta dokonuje libańskie Zgromadzenie Narodowe większością zwykłą przy kworum wynoszącym 2/3 członków parlamentu. Wybory były przekładane ze względu na brak wymaganego kworum. Rywalizujący ze sobą kandydaci zgodzili się już wcześniej na to, by stanowisko prezydenta Libanu objął dowódca libańskiej armii – generał Michel Suleiman[4][5].

Sytuacja przed wyborami[edytuj | edytuj kod]

Termin wyborów prezydenckich został dziewiętnaście razy przekładany przez przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego Nabiha Berri. Pierwotnie były one planowane na wrzesień 2007 roku. 23 listopada funkcję prezydenta Libanu przestał pełnić Émile Lahoud[6]. Od tego dnia obowiązki prezydenta pełnił urzędujący premier Fouad Siniora.

Liban znalazł się w wewnętrznym kryzysie polityczny. Stronami sporu były prozachodni rząd kierowany przez Fuada Siniorę, który dysponuje większością parlamentarną, oraz popierana przez Syrię szyicka opozycja na czele z Hezbollahem, która jest na tyle silna, że może uniemożliwić zebranie kworum wynoszącego 2/3 członków parlamentu. 3 grudnia 2007 roku prorządowy Sojusz 14 Marca zaakceptował wysuniętą przez Hezbollah kandydaturę Suleimana na prezydenta[7][8].

Po uzgodnieniu Sulaimana jako kandydata kompromisowego, wybór prezydenta odkładano w parlamencie kilkanaście razy, gdyż koalicja i opozycja nie mogły osiągnąć zgody nad szczegółami porozumienia. Opozycja dążyła do połączenia elekcji prezydenckiej ze zgodą na powołanie nowego gabinetu, w którym miałaby zagwarantowane miejsce.

22 kwietnia w Kuwejcie odbyła się konferencja G8 i państw sąsiadujących z Irakiem, na której jednym z głównych tematów był wewnętrzny kryzys polityczny w Libanie. W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele Francji, Niemiec, Rosji, Stanów Zjednoczonych, Włoch, Wielkiej Brytanii, Arabii Saudyjskiej, Egiptu, Jordanii, Kuwejtu, Kataru, Libanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Ponadto – w spotkaniu udział wzięli również Wysoki Przedstawiciel Unii Europejskiej ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, Javier Solana, sekretarz generalny Ligi ArabskiejAmr Moussa oraz przedstawiciel Sekretarza Generalnego ONZ, Ban Ki-moona.[9]

7 maja 2008 w Libanie wybuchły walki między opozycyjnym Hezbollahem a siłami rządowymi. Powodem było zamknięcie i przejęcie przez rząd wewnętrznej linii telekomunikacyjnej Hezbollahu. W zamieszkach w kraju zginęło około 65 osób. 21 maja 2008 przywódcy koalicji i opozycji zawarli porozumienie w czasie rozmów negocjacyjnych prowadzonych pod auspicjami Ligi Państw Arabskich w Doże w Katarze. Porozumienie z Dohy przewidywało wybór Michela Sulaimana na stanowisko prezydenta Libanu, utworzenie wspólnego rządu jedności narodowej, wyrzeczenie się przez obie strony stosowania siły i przemocy oraz reformę systemu wyborczego.[10][11]

Porozumienie w Ad-Dauha[edytuj | edytuj kod]

21 maja w Ad-Dausze w Katarze osiągnięto kompromis pomiędzy rządem Libanu pod przewodnictwem Fuada Siniory a opozycyjnym Hezbollahem. Rząd zgodził się na spełnienie dwóch warunków postawionych przez Hezbollah: prawa weta i przeprowadzenie kolejnych wyborów parlamentarnych na bazie malutkich dystryktów. Nowe prawo wyborcze ma pozwolić na klarowny podział wpływów w Bejrucie i wyłonienie jednego, niepodważalnego zwycięzcy w całym kraju[12].

Wybory[edytuj | edytuj kod]

Na 25 maja zaplanowano sesję parlamentu, podczas której doszło do głosowania nad wyborem prezydenta. Za wyborem Suleimana opowiedziało się 118 z 127 parlamentarzystów. Sześciu wstrzymało się od głosu, jeden głosował na parlamentarzystę Nassiba Lahuda, jeden na Jeana Obeida, jeden głos oddany został na zamordowanego w 2006 roku premiera Rafika Haririego i innych „męczenników”. Po ogłoszeniu wyników głosowania Suleiman został zaprzysiężony na prezydenta kraju przez marszałka Nabiha Berriego.[13]

Sytuacja po wyborach[edytuj | edytuj kod]

Wybór prezydenta i rozpoczęcie prac przez parlament, który nie mógł się zebrać przez ostatnie półtora roku świadczyć mają o zakończeniu najpoważniejszego od czasu libańskiej wojny domowej z lat 1975-1990 kryzysu. W czasie głosowania obecni byli – emir i premier Kataru oraz ministrowie spraw zagranicznych Syrii, Arabii Saudyjskiej, Francji, Turcji, Egiptu i Iranu. Pierwszym zadaniem nowego prezydenta będzie wybór nowego premiera wskazanego przez większość parlamentarzystów.

Przypisy

  1. Lebanon to hold presidential election on Sunday (ang.). People's Daily Online, 22 maja 2008. [dostęp 22.05.2008].
  2. Prezydent ogłosił stan wyjątkowy. Portal Spraw Zagranicznych psz.pl, 24 listopada 2007. [dostęp 24.11.2007].
  3. Koniec libańskiego kryzysu. Portal Spraw Zagranicznych psz.pl, 23 maja 2008. [dostęp 23.05.2008].
  4. Po raz osiemnasty przełożono wybory prezydenckie. Portal Spraw Zagranicznych psz.pl, 22 kwietnia 2008. [dostęp 22.04.2008].
  5. Lebanon parliament fails to elect president again (ang.). Reuters, 22 kwietnia 2008. [dostęp 22.04.2008].
  6. Liban: kolejne odroczenie wyboru prezydenta. TVN24.pl, 11 grudnia 2007. [dostęp 11.12.2007].
  7. Lebanon leaders back army chief (ang.). BBC, 3 grudnia 2007. [dostęp 03.12.2007].
  8. Lebanon majority plans petition to vote army chief as president (ang.). AFP, 3 grudnia 2007. [dostęp 03.12.2007]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-06)].
  9. Po raz osiemnasty przełożono wybory prezydenckie. AFP, 22 kwietnia 2008. [dostęp 22.04.2008].
  10. Lebanon rivals agree crisis deal (ang.). BBC News, 21 maja 2008. [dostęp 21.05.2008].
  11. Lebanese leaders reach agreement on resolving crisis (ang.). People's Daily Online, 21 maja 2008. [dostęp 21.05.2008].
  12. W ciągu 24 godzin Liban pozna swojego prezydenta. Gazeta.pl, 21 maja 2008. [dostęp 21.05.2008].
  13. Michel Suleiman został wybrany na prezydenta kraju. Portal Spraw Zagranicznych psz.pl, 25 maja 2008. [dostęp 25.05.2008].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Prezydenci Libanu