Wybory prezydenckie w USA w 1944 roku odbywały się 7 listopada w czasie gdy Stany Zjednoczone walczyły z hitlerowskimi Niemcami i Japonią w trwającej od 5 lat II wojnie światowej. Urzędujący już trzecią, bezprecedensową kadencję, schorowany i poruszający się na wózku inwalidzkim prezydent Franklin Delano Roosevelt postanowił ubiegać się o 4 kadencję. Tym razem jako swojego partnera do tandemu prezydenckiego, czyli kandydata na wiceprezydenta wybrał senatora z Missouri Harry'ego Truman'a. Społeczeństwo amerykańskie mimo ciężkiego stanu zdrowia Roosevelta, i jego trwającej już kończącą się trzecią kadencję oraz mimo wielu wpadek zaufało mu po raz czwarty; a drugi w czasie wojny, i pokonał on kandydata Republikanów; gubernatora swojego rodzinnego stanu Nowy Jork Thomasa E. Deweya. Nigdy nikt nie wygrał wcześniej ani do dziś 4 kadencji. Wyczyn Roosevelta jest na dzień dzisiejszy niemożliwy do osiągnięcia czy pobicia, z racji stworzonego ograniczenia urzędu prezydenckiego do tylko 2 kadencji przez kongres USA w 1947 r., które weszło w życie w 1951 roku i obowiązuje do dziś.
| 1940← 7 XI 1944 →1948 |
|
|
- Kandydat na Prezydenta
- Partia polityczna
- Stan rodzinny
- Kandydat na Wiceprezydenta
- Głosy elektorskie
- Stany
- Głosy powszechne
- Wyniki procentowe
|
|
|
4 kadencja [edytuj]
Po wygranych 4 raz z rzędu wyborach (i inauguracji 20 stycznia 1945 r.) prezydent sprawował urząd jeszcze tylko niecałe 3 miesiące, po czym zmarł 12 kwietnia 1945 r. czyniąc tą kadencję jedną z najkrótszych w historii. Pozostałą, de facto całą kadencję zmarłego Roosevelta (bez 3 miesięcy) sprawował wiceprezydent Truman, który z chwilą śmierci Roosevelta został nowym prezydentem.
