Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1944 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wybory prezydenckie w USA w 1944 roku odbywały się 7 listopada w czasie gdy Stany Zjednoczone walczyły z hitlerowskimi Niemcami i Japonią w trwającej od 5 lat II wojnie światowej. Urzędujący już trzecią, bezprecedensową kadencję, schorowany i poruszający się na wózku inwalidzkim prezydent Franklin Delano Roosevelt postanowił ubiegać się o 4 kadencję. Tym razem jako swojego partnera do tandemu prezydenckiego, czyli kandydata na wiceprezydenta wybrał senatora z Missouri Harry'ego Truman'a. Społeczeństwo amerykańskie mimo ciężkiego stanu zdrowia Roosevelta, i jego trwającej już kończącą się trzecią kadencję oraz mimo wielu wpadek zaufało mu po raz czwarty; a drugi w czasie wojny, i pokonał on kandydata Republikanów; gubernatora swojego rodzinnego stanu Nowy Jork Thomasa E. Deweya. Nigdy nikt nie wygrał wcześniej ani do dziś 4 kadencji. Wyczyn Roosevelta jest na dzień dzisiejszy niemożliwy do osiągnięcia czy pobicia, z racji stworzonego ograniczenia urzędu prezydenckiego do tylko 2 kadencji przez kongres USA w 1947 r., które weszło w życie w 1951 roku i obowiązuje do dziś.

19407 XI 19441948
Mapa wyborów
  • Kandydat na Prezydenta
  • Partia polityczna
  • Stan macierzysty
  • Kandydat na Wiceprezydenta
  • Głosy elektorskie
  • Stany
  • Głosy powszechne
  • Wyniki procentowe
FDRin1942.jpg
ThomasDewey.png

4 kadencja[edytuj | edytuj kod]

Po wygranych 4 raz z rzędu wyborach (i inauguracji 20 stycznia 1945 r.) prezydent sprawował urząd jeszcze tylko niecałe 3 miesiące, po czym zmarł 12 kwietnia 1945 r. czyniąc tą kadencję jedną z najkrótszych w historii. Pozostałą, de facto całą kadencję zmarłego Roosevelta (bez 3 miesięcy) sprawował wiceprezydent Truman, który z chwilą śmierci Roosevelta został nowym prezydentem.