Zbigniew Mitzner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
grób Zbigniewa Mitznera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Zbigniew Mitzner (ps. Jan Szeląg) (ur.14 lutego 1910 w Warszawie[1], zm. 3 grudnia 1968 tamże) – polski dziennikarz i satyryk. Był ojcem Piotra Mitznera.

Debiutował w roku 1928 na łamach „Robotnika”. W roku 1930 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Publikował w czasopismach „Płomienie”, „Dziennik Ludowy”, „Echo Tygodnia”. W roku 1935 wraz z Erykiem Lipińskim założył tygodnik satyryczny „Szpilki[1]. W latach 1936–1938 piętnastokrotnie wytaczano mu procesy prasowe. Groziło mu uwięzienie w Berezie Kartuskiej.

Po wybuchu wojny znalazł się w Białymstoku, gdzie został zaaresztowany przez NKWD. Uwolniony dzięki staraniom Kazimierza Krukowskiego, przez Wilno, gdzie zetknął się z Czesławem Miłoszem, przedostał się do Warszawy. Uczestniczył w konspiracji.

Po roku 1945 powrócił do zawodu dziennikarza. W latach 1945–1947 był redaktorem „Robotnika”. Został wykładowcą na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, później dziekanem tego wydziału.

Oprócz felietonów w prasie opublikował wiele książek. Pośmiertnie ukazała się powieść z kluczem „Zenit i nadir”, napisana od listopada 1956 do lutego 1957 roku. Stanowiła ona rozliczenie okresu stalinizmu.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Mroki dnia, Czytelnik, Warszawa 1963
  • Tak i nie – wybór felietonów 1936-1966, Czytelnik, Warszawa 1966
  • 13 lat i 113 dni, Czytelnik, Warszawa 1968
  • Spotkania, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979 ISBN 8308001394
  • Zenit i nadir, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2006 ISBN 8374412380

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Sto warszawiaków i warszawianek. „Warszawski Kalendarz Ilustrowany "Stolicy" - 1967”, s. 44, 1966. Wydawnictwo Warszawskiego Tygodnika "Stolica".