Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Urszulanki szare
Pełna nazwa Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego
Nazwa łacińska Congregatio Sororum Ursulinarum a Sacro Corde Iesu Agonizantis
Skrót zakonny USJK
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel św. Urszula Ledóchowska
Data założenia 1920
Data zatwierdzenia 1930
Strona internetowa
Sarkofag Urszuli Ledóchowskiej w sanktuarium w Pniewach

Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, USJK, zwanych też urszulankami szarymi, zostało założone przez św. Urszulę Ledóchowską. Zgromadzenie odwołuje się do patronatu św. Urszuli, dziewicy i męczennicy z IV wieku na zasadach sformułowanych przez św. Anielę Merici, założycielkę Towarzystwa św. Urszuli powołanego w XVI wieku.

Zgromadzenie powstało w 1920 roku i zostało zatwierdzone przez Stolicę Apostolską w 1930 roku. Od momentu swego powstania Zgromadzenie organizowało przedszkola, szkoły, domy dziecka, internaty dla młodzieży szkół średnich, domy akademickie. Urszulanki prowadziły także kursy zawodowe dla dziewcząt, świetlice i czytelnie dla dzieci i młodzieży. Aktywnie podejmowano także katechizację w szkołach państwowych oraz kształcenie przyszłych katechetek i nauczycielek.

Pod kierownictwem św. Urszuli Ledóchowskiej w latach 20. powstały domy Zgromadzenia w Sieradzu, Wilnie, Czarnym Borze oraz na Wołyniu i Polesiu. Już w 1928 roku uruchomiono placówkę w Rzymie (zajmującą się młodzieżą akademicką oraz ubogimi), która stała się zalążkiem przyszłego domu generalnego Zgromadzenia. Pomimo strat wojennych Zgromadzenia, Urszulanki szare podjęły nowe inicjatywy nawiązujące do ich tradycji. W Polsce Zgromadzenie podjęło się katechizacji, pracy w instytucjach kościelnych i uczelniach katolickich (KUL, ATK), oraz pracy formacyjnej z młodzieżą. Pozbawione nieruchomości, które były podstawą niezależnego bytu Zgromadzenia przed drugą wojna światową, Urszulanki poświęciły się pracy misyjnej.

W 1965 roku otworzono placówkę w Kanadzie przy polskiej parafii w Windsor (Ontario), jednocześnie prowadząc nauczanie w lokalnych szkołach i organizując przedszkole. W 1969 roku Zgromadzenie podjęło pracę w Argentynie, w 1971 w Brazylii, w 1976 w Finlandii, w 1980 w Niemczech, w 1988 na Ukrainie, w 1990 w Tanzanii, a w 1995 na Białorusi.

Obecnie Zgromadzenie liczy około 950 sióstr 11 narodowości w prawie 100 placówkach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]