Łaciński patriarchat Jerozolimy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy patriarchatu łacińskiego. Zobacz też: inni patriarchowie chrześcijańscy z siedzibą w Jerozolimie.
Łaciński patriarchat Jerozolimy
Patriarchatus Hierosolymitanus Latinorum
Ilustracja
Bazylika Grobu Świętego
Państwo  Palestyna
 Izrael
 Jordania
 Cypr
Siedziba Jerozolima
Patriarcat Latin, P.O. Box 14152, 9114101 Jerusalem [Old City]
Data powołania 30 (biskupstwo)
451 (patriarchat)
1099 (ponownie)
1295 (patriarchat tytularny)
1847 (ponownie)
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Główny kościół Bazylika Grobu Świętego
Patriarcha sede vacante
abp Pierbattista Pizzaballa, OFM (administrator apostolski)
Biskup pomocniczy Giacinto-Boulos Marcuzzo, William Shomali
Biskup senior Michel Sabbah, Fouad Twal, Kamal Hanna Bathish, Salim Sayegh, Maroun Lahham
Dane statystyczne (2015)
Liczba wiernych 293 tys.
Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych
• w tym zakonnych
464
81
383
Liczba parafii 66
Położenie na mapie Izraela
31,77778°N 35,22709°E/31,777780 35,227090

Łaciński Patriarchat Jerozolimy (łac. Patriarchatus Hierosolymitanus Latinorum, arb. كنيسة اللاتين في القدس, heb. הפטריארכיה הלטינית) – rzymskokatolicki patriarchat ze stolicą w Jerozolimie. Nie wchodzi w skład żadnej metropolii ani nie ma żadnych sufraganii.

Na terenie patriarchatu pracuje 596 zakonników i 1076 siostry zakonne[1].

Terytorium[edytuj | edytuj kod]

Łaciński patriarchat Jerozolimy obejmuje w całości obszar Izraela, Jordanii, Cypru oraz Autonomii Palestyńskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Diecezja jerozolimska powstała niedługo po śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Pierwszym biskupem został apostoł Jakub Sprawiedliwy. Po zburzeniu miasta przez Rzymian w roku 70 i upadku jego znaczenia nastąpił również upadek znaczenia tutejszego biskupstwa. Biskupi powstałego na miejscu Jerozolimy Aelia Capitolina byli sufraganami biskupa Cezarei.

Sobór nicejski I w roku 325 uznając wyjątkowość miasta, nadał biskupom Jerozolimy honorowe pierwszeństwo bezpośrednio po patriarchatach (Rzymie, Aleksandrii i Antiochii). Przywilej ten nie ingerował jednak w metropolitalne prawa biskupa Cezarei jako metropolitę Kapadocji. Sytuacja, w której biskup sufragan miał honorowe pierwszeństwo przed swoim metropolitą była wyjątkowa i prowadziła do nieporozumień w relacjach pomiędzy hierarchami.

Ostatecznie dzięki zabiegom biskupa jerozolimskiego JuwenalisaSobór chalcedoński w roku 451, wydzielił z patriarchatu Antiochii obszar Palestyny i Arabii, ustanawiając na tych terenach odrębny patriarchat w Jerozolimie[2].

Po schizmie wschodniej, początkowo działał jedynie prawosławny patriarchat Jerozolimy. Łaciński patriarchat Jerozolimy został utworzony w 1099 – po zdobyciu Jerozolimy przez krzyżowców.

W okresie Królestwa Jerozolimskiego patriarchom jerozolimskim podlegali arcybiskupi Tyru, Cezarei, Nazaretu i Petry oraz ich biskupi sufragani.

Po zdobyciu Jerozolimy przez Saladyna, siedzibę patriarchy przeniesiono do Akki, a po jej upadku w roku 1291 na Cypr.

W 1342 papież Klemens VI zniósł jurysdykcję terytorialną patriarchy, powierzając opiekę duszpasterską nad katolikami w Palestynie – ojcom franciszkanom z kustodii Ziemi Świętej, jednak godność patriarchy została zachowana, jako tytularna. Od 1374 łaciński patriarcha rezydował w Rzymie przy bazylice św. Wawrzyńca za Murami.

W 1847 papież Pius IX przywrócił łaciński patriarchat w Jerozolimie jako normalną jednostkę podziału terytorialnego Kościoła katolickiego.

Łacińscy patriarchowie Jerozolimy[edytuj | edytuj kod]

Łaciński patriarcha Jerozolimy[edytuj | edytuj kod]

Biskupi pomocniczy[edytuj | edytuj kod]

Biskupi seniorzy[edytuj | edytuj kod]

Wikariaty[edytuj | edytuj kod]

Łaciński patriarchat Jerozolimy podzielony jest na pięć wikariatów[3][4]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]