Śląsk Czarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trójkolorowy podział polskiej części Górnego Śląska lat 1922-1939 według G. Morcinka

Śląsk Czarny − określenie stworzone propagandowo w międzywojennej Polsce, tworzące podział ówczesnych ziem śląskich w Polsce (województwo śląskie) na trzy części („Śląsk Czarny”, „Śląsk Biały” i „Śląsk Zielony”).

Śląskiem Czarnym określił Morcinek środkowy obszar ówczesnego województwa, a określenie to nawiązywało do silniej rozwiniętego na tej ziemi (w przeszłości silniej niż obecnie) przemysłu związanego z węglem kamiennym - najważniejszego dla rozwoju tej ziemi surowca naturalnego (kopaliny).

Miasta regionu: Katowice, Tarnowskie Góry, Ruda i Nowy Bytom (dziś Ruda Śląska), Królewska Huta (dziś Chorzów), Siemianowice Śląskie, Świętochłowice (wtedy wieś), Mysłowice, Piekary Śląskie (wtedy wieś), Mikołów, Rybnik, Żory, Wodzisław Śląski, Jastrzębie (wtedy wieś).

Autorami trójkolorowego podziału województwa śląskiego na „Śląsk Czarny”, „Ś. Biały” i „Ś. Zielony” są pisarz ludowy Gustaw Morcinek oraz Stanisław Berezowski. Podział ten został użyty przez nich w wydanej w 1933 roku monografii województwa śląskiego pt. „Śląsk”. Obecnie, odkąd w 1945 roku Polska dostała po konferencji poczdamskiej zachodnie tereny Górnego Śląska oraz Dolny Śląsk, sztuczny, trójkolorowy podział z okresu dwudziestolecia międzywojennego XX w. przestał być stosowany, choć nadal funkcjonuje pojęcie czarny Śląsk[1], oznaczające region górniczy Górnego Śląska.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]