(253) Mathilde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(253) Mathilde
Ilustracja
Planetoida Matylda widziana z sondy NEAR
Odkrywca Johann Palisa
Data odkrycia 12 listopada 1885
Numer kolejny 253
Charakterystyka orbity (J2000)
Przynależność
obiektu
Pas główny
Półoś wielka 2,6472 au
Mimośród 0,2652
Peryhelium 1,9393 au
Aphelium 3,3513 au
Okres obiegu
wokół Słońca
4 lata 111 dni 21 godzin
Średnia prędkość 17,98 km/s
Inklinacja 6,71°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 66 × 48 × 46 km
Masa 1,033 ⋅ 1017 kg
Średnia gęstość 1,3 g/cm3
Okres obrotu (17 d 9 h 30 m) h
Albedo 0,04
Jasność absolutna 10,3m
Typ spektralny Typ C
Średnia temperatura powierzchni ~174 K
Satelity naturalne brak

(253) Mathilde – mała planetoida z pasa głównego.

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Planetoida została odkryta 12 listopada 1885 w Obserwatorium Uniwersyteckim w Wiedniu przez austriackiego astronoma Johanna Palisę. Nosi imię żony francuskiego astronoma Moritza Loewy’ego.

Orbita[edytuj | edytuj kod]

Orbita (253) Mathilde jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 6,7°. Na jeden obieg wokół Słońca potrzebuje 4 lat i 112 dni, krążąc w średniej odległości 2,64 j.a. Średnia prędkość orbitalna wynosi ok. 17,98 km/s.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

(253) Mathilde ma nieregularny kształt, jej rozmiary to 66 × 48 × 46 km. Jej albedo jest niskie i wynosi 0,04, a jasność absolutna to 10,3m. Średnia temperatura na powierzchni sięga ok. 174 K. Zalicza się do planetoid typu C; na powierzchni występują związki węgla, dlatego też jest bardzo ciemna, zbudowana z takich samych materiałów co meteoryty z grupy chondrytów węglowych. Ciało to bardzo wolno obraca się wokół własnej osi, pełny obrót trwa 17 dni, 9 godzin i 30 minut.

Na powierzchni jest wiele małych kraterów oraz jeden – w porównaniu do wielkości samej planetoidy – ogromnych rozmiarów – o głębokości ok. 10 km. Uderzenia o sile, która spowodowała powstanie tego krateru, Mathilde z pewnością by nie przetrwała w jednym kawałku. Stąd wysnuwa się wniosek, że jest ona zlepkiem wielu okruchów skalnych utrzymywanych razem siłą przyciągania.

Badania bezpośrednie[edytuj | edytuj kod]

27 czerwca 1997 roku sonda kosmiczna NEAR Shoemaker przeleciała w niewielkiej odległości od (253) Mathilde, wykonując szereg zdjęć. Jednak z powodu powolnego obrotu udało się zaobserwować tylko połowę powierzchni.

Lista tworów geologicznych[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na bardzo ciemną (ciemniejszą od węgla) powierzchnię, kraterom na Mathilde nadano nazwy pochodzące od regionów Ziemi, w których wydobywa się węgiel kamienny.

Krater Nazwa pochodzi od
Aachen Akwizgran, Niemcy
Baganur Baganur, Mongolia
Benham Benham, Kentucky, USA
Clackmannan Clackmannan, Wielka Brytania
Damodar Damodar, Indie
Enugu Enugu, Nigeria
Ishikari Ishikari, Japonia
Jerada Dżarada, Maroko
Jixi Jixi, Chiny
Kalimantan Kalimantan, Indonezja
Karoo Karoo, Republika Południowej Afryki
Kuznetsk Kuźnieck, Rosja
Lorraine Lorraine, Francja
Lublin Lubelskie Zagłębie Węglowe, Polska
Maritsa Maritsa, Bułgaria
Matanuska Matanuska, Alaska, USA
Mulgildie Mulgildie, Australia
Oaxaca Oaxaca, Meksyk
Otago Otago, Nowa Zelandia
Quetta Quetta, Pakistan
Similkameen Similkameen, Kanada
Teruel Teruel, Hiszpania
Zulia Zulia, Wenezuela

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]