Agnieszka Brustman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Agnieszka Brustman
Agnieszka Brustman 2013.jpg
Agnieszka Brustman, Warszawa 2013
Państwo  Polska
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1962
Warszawa
Tytuł szachowy arcymistrzyni (1986)
Ranking FIDE 2344 (01.01.2014)
Miejsce w kraju niesklasyfikowana na liście aktywnych
Gnome-go-next.svg Polscy arcymistrzowie szachowi

Agnieszka Brustman (ur. 31 lipca 1962 w Warszawie) – polska szachistka, pretendentka do tytułu mistrzyni świata, wielokrotna mistrzyni Polski w szachach, arcymistrzyni od 1986 roku, sędzia klasy międzynarodowej[1], trener szachowy II klasy. Absolwentka XXII Liceum Ogólnokształcącego im. Jose Marti w Warszawie.

Życiorys[edytuj]

Agnieszka Brustman, Saloniki 1984
Agnieszka Brustman w towarzystwie Zbigniewa Czajki i Ulricha Jahra, Kraków 2008.

W szachy nauczyła się grać w wieku 10 lat, natomiast pierwszym trenerem był jej ojciec Jan Brustman. W wieku 13 lat po raz pierwszy zagrała w finale mistrzostw Polski juniorek. W 1978 r. zadebiutowała w finale mistrzostw Polski kobiet, zajmując w Elblągu IX miejsce. W finałach mistrzostw kraju seniorek wystąpiła łącznie 10 razy, ośmiokrotnie zdobywając medale: 4 złote (1982, 1984, 1987 i 1996), 2 srebrne (1980, 1999) i 2 brązowe (1983, 1995).

W czasie swojej szachowej kariery zanotowała wiele międzynarodowych sukcesów, z których najważniejsze to: mistrzostwo Europy juniorek w 1980 r., Puchar Świata juniorek (nieoficjalne mistrzostwa świata) w 1982 r. oraz dwukrotny awans to turnieju pretendentek do tytułu mistrzyni świata w Malmö w 1986 r.[2] oraz w Ckaltubo w Gruzji w 1988 r.[3] (w turnieju tym była jedyną zawodniczką spoza ZSRR). W obu turniejach zajęła dwukrotnie VI miejsce, co wówczas odpowiadało siódmym pozycjom na świecie.

Wielokrotna reprezentantka Polski w rozgrywkach drużynowych, m.in.:

Najwyższy ranking w karierze osiągnęła 1 stycznia 1997 r., z wynikiem 2415 punktów zajmowała wówczas 17. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród polskich szachistek[6]. Od 2011 r. posiada tytuł arbitra klasy międzynarodowej[7]. Sędziowała m.in. Memoriały Krystyny Radzikowskiej (dwukrotnie: Warszawa 2011, Warszawa 2012), Indywidualne Mistrzostw Polski kobiet (dwukrotnie: Warszawa 2012, Warszawa 2014), Drużynowe Mistrzostw Europy kobiet (Warszawa 2013), Akademickie Mistrzostwa Świata mężczyzn i kobiet (Katowice 2014) oraz Puchar Świata mężczyzn (Baku 2015).

Czterokrotnie otrzymała medale „Za wybitne osiągnięcia sportowe” (brązowy – 1980, srebrne – 1980, 1982, 1986), była również uhonorowana Srebrnym (1987) oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1997). W roku 1985 została zajęła VIII miejsce w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski. W swoim dorobku ma również krótki epizod filmowy – w roku 1988 zagrała symultanistkę w „Dekalogu IKrzysztofa Kieślowskiego. Za zasługi dla polskich szachów, w 2008 r. otrzymała tytuł honorowego członka Polskiego Związku Szachowego[8].

W 2004 r. ukończyła SWPS w Warszawie, uzyskując tytuł magistra.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednia
Grażyna Szmacińska
Grażyna Szmacińska
Grażyna Szmacińska
Monika Bobrowska
Mistrzyni Polski w szachach
1982
1984
1987
1996
Następna
Grażyna Szmacińska
Małgorzata Wiese
Grażyna Szmacińska
Joanna Dworakowska