Akeda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Abraham i anioł,
Giovanni Battista Tiepolo, 1732
Anioł zatrzymuje Abrahama ofiarującego Izaaka (Rembrandt).

Akeda, czyli ofiarowanie Izaaka (hebr. עקדה – „związanie”) to wywodzący się z Biblii hebrajskiej termin określający przypowieść o ofiarowaniu Izaaka przez jego ojca, Abrahama, na górze Moria (utożsamianej z obecnym Wzgórzem Świątynnym w Jerozolimie). W literaturze hebrajskiej, zarówno religijnej, jak i świeckiej, słowo „akeda” symbolizuje męczeństwo i złożenie ofiary ze swojego życia. Na określenie samej przypowieści w języku hebrajskim używa się określenia akedat Icchak (עקדת יצחק), czyli „związanie Izaaka”.

Treść opowieści[edytuj | edytuj kod]

Przypowieść o ofiarowaniu Izaaka znajduje się w Rdz 22, 1-18. Jahwe wzywa Abrahama do podążenia na górę Moria i złożenia tam w ofierze swego jedynego syna, Izaaka. Po dotarciu na miejsce Abraham sięga po nóż, aby zabić syna, lecz w ostatniej chwili anioł woła do niego z nieba i powstrzymuje go przed tym czynem, informując, że pomyślnie przeszedł próbę, na jaką wystawił go Bóg.

Tradycja żydowska[edytuj | edytuj kod]

Według midraszu Sara po dowiedzeniu się o przebiegu wydarzenia wydała sześć okrzyków i na miejscu umarła. Tradycja ta bazuje na fakcie, że opis śmierci Sary w Rdz 23 następuje niedługo po opisie ofiarowania Izaaka[1].

Datowanie opowieści[edytuj | edytuj kod]

W klasycznej teorii źródeł opowieść o ofiarowaniu Izaaka zaliczano do tradycji elohistycznej. Obecnie tak wczesne datowanie opowieści jest podawane w wątpliwość. Georg Steins uważa opowieść za jedną z najpóźniejszych tekstów Pięcioksięgu, późniejszy niż należące do tradycji kapłańskiej opisy objawienia na Synaju. Timo Veijola i Konrad Schmid datują tekst na okres perski[1].

Interpretacja[edytuj | edytuj kod]

Hermann Gunkel interpretował opowieść o ofiarowaniu Izaaka na gruncie religijno-historycznym. Jego zdaniem odnosiła się do zastąpienia ofiary z ludzi ofiarą ze zwierzęcia[1]. Gerhard von Rad uważa, że taka tradycja mogła stać u podstaw opowieści, jednak poprzez połączenie z tradycją o Abrahamie jej sens został gruntownie zmieniony[2].

Timo Veijola uważał, że tekst mówi nie tyle o posłuszeństwie, co o zaufaniu Abrahama. Jego zdaniem opowieść wskazuje, że od początku Abraham ufał, że jego syn nie zginie. Jego zdaniem słowa „Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój” (Rdz 22,8) nie są oszustwem, ale wyrażają rzeczywistą nadzieję Abrahama, podobnie jak zapowiedź powrócenia z synem w Rdz 22,5[1].

Gerhard von Rad i Konrad Schmid są zwolennikami interpretacji historiozbawczej – ich zdaniem na próbę zostaje wystawione nie tylko posłuszeństwo Abrahama, ale i wiara w Boże obietnice. Bóg działa sub specie contrario (pod postacią przeciwieństwa) nakazując zabicie Izaaka, który według Bożej obietnicy miał być dziedzicem Abrahama i zapewnić ciągłość jego rodu. Abraham zachowuje jednak bojaźń Bożą – całkowite oparcie swojej egzystencji na Bogu – przez co syn, przyobiecany dar Boży, zostaje mu przywrócony. Celem opowieści jest więc zachęta, by trwać w wierze w Boże obietnice nawet wtedy, gdy wydają się być one uśmiercone. Takim wydarzeniem, w którym Boże obietnice wydawały się być obrócone wniwecz, była m.in. niewola babilońska[3][1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Konrad Schmid: Die Rückgabe der Verheißungsgabe. Der „heilsgeschichtliche“ Sinn von Genesis 22 im Horizont innerbiblischer Exegese. W: Gott und Mensch im Dialog. Festschrift für Otto Kaiser zum 80. Geburtstag. M. Witte (red.). Berlin / New York: de Gruyter, 2005, s. 271–300, seria: Beihefte zur Zeitschrift für die alttestamentliche Wissenschaft. ISBN 978-3110183542.
  2. Gerhard von Rad: Teologia Starego Testamentu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1986, s. 139. ISBN 83-211-0711-7.
  3. Gerhard von Rad: Teologia Starego Testamentu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1986, s. 143–144. ISBN 83-211-0711-7.