Szofar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szofar
Dęcie w szofar przedstawione na kartce noworocznej

Szofar (hebr.; jid. ‏שופֿר‎ szojfer) – instrument dęty o charakterze liturgicznym, używany w judaizmie. Jest rodzajem rogu, który dla nawiązania do historii ofiarowania Izaaka przez Abrahama, był wykonywany z rogu baraniego[1].

Szofar pojawia się w opisach biblijnych jako instrument, za którego pomocą ogłaszano ważne wydarzenia: zbliżanie się niebezpieczeństwa, rozpoczęcia lub zakończenie wojny, początek postu lub roku jubileuszowego. Był używany także w celach liturgicznych w Świątyni Jerozolimskiej. W późniejszych okresach powtarzany stukrotnie dźwięk szofaru ogłasza początek Nowego Roku (zwanego stąd także Świętem Trąbek) i nadchodzące z nim Dni Pokuty. Podczas święta Jom Kippur szofar obwieszcza koniec pokuty[1].

Szofar wydaje trzy rodzaje dźwięków: tekij(j)a, terua i sz(e)warim[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Magdalena Bendowska, Zofia Borzymińska: Szofar (pol.). W: Polski słownik judaistyczny [on-line]. Żydowski Instytut Historyczny. [dostęp 2016-01-09].