Szofar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Liten askenasisk sjofar 5380.jpg

Szofar (hebr.; jid. szojfer) – instrument dęty o charakterze liturgicznym. Jest rodzajem rogu, który dla nawiązania do historii ofiarowania Izaaka przez Abrahama, był wykonywany z rogu baraniego. Szofar pojawia się w opisach biblijnych jako instrument za którego pomocą ogłaszano ważne wydarzenia: zbliżanie się niebezpieczeństwa, rozpoczęcia lub zakończenie wojny, początek postu lub roku jubileuszowego. Był używany także w celach liturgicznych w Świątyni Jerozolimskiej. W późniejszych okresach powtarzany 100-krotnie dźwięk szofaru ogłaszał początek Nowego Roku i nadchodzące z nim Dni Pokuty. Używany w czasie Rosz ha-Szana, a podczas święta Jom Kippur szofar obwieszcza koniec pokuty. Szofar wydaje trzy rodzaje dźwięków: tekij(j)a, terua i sz(e)warim[1].

Przypisy

  1. Rafał Żebrowski: Szofar (pol.). W: Polski słownik judaistyczny [on-line]. Żydowski Instytut Historyczny. [dostęp 2016-01-09].