Izaak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy biblijnego patriarchy. Zobacz też: Izaak (ujednoznacznienie).
Ofiarowanie Izaaka, Caravaggio

Izaak (hebr. יִצְחָק Jic'chak – „śmiech") – patriarcha biblijny, jedyny wspólny syn Abrahama i jego żony Sary.

Dzieje Izaaka przedstawia Księga Rodzaju. Najbardziej pamiętnym zdarzeniem związanym z Izaakiem było złożenie go na żądanie Boga Jahwe w ofierze przez ojca na górze Moria. Dramatyczne opowiadanie ukazuje gotowość ojca do spełnienia ofiary i interwencję Boga, który poprzez anioła, cofnął nakaz, słowami: „Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna" (Rdz 22,12). Według tradycji na tym miejscu stanęła Świątynia Jerozolimska. Wydarzenie to zwane jest ofiarowaniem Izaaka, a w tradycji żydowskiej Akedą.

Żoną Izaaka była Rebeka (wnuczka jego stryja Nachora), z którą miał dwóch synów, bliźniaków – Ezawa i Jakuba, z których prawa pierworodnego podstępem uzyskał Jakub.

Według Biblii Jakub wrócił do ojca swego Izaaka do Hebronu, gdzie mieszkał wcześniej także Abraham. Gdy Jakub powrócił, Izaak miał 180 lat[1][2]. Pochowany został przez swoich synów (Księga Rodzaju 35:28, 29).

Według Józefa Flawiusza Izaak zmarł w wieku 185 lat. Został pochowany przez synów obok swojej żony w jaskini Machpela, gdzie wcześniej złożono ciała jego rodziców, później także jego syna Jakuba (Rdz 49:29-32); (J.Flawiusz DDIk1_346).

Zobacz też[edytuj]

Przypisy


Ojciec
Abraham
Gutenberg Bible.jpg Postać biblijna
Występuje w księgach: Rdz
Gutenberg Bible.jpg Potomstwo
Jakub i Ezaw