Andrzej Lachowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Lachowicz
Andrzej.JPG
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1939 w Wilnie
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 2015 we Wrocławiu
Narodowość polska
Dziedzina sztuki fotografia, grafika, malarstwo, film, wideo
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Andrzej Lachowicz (ur. 14 sierpnia 1939 w Wilnie, zm. 30 grudnia 2015 we Wrocławiu) – polski grafik, fotografik, malarz, twórca filmów, teoretyk sztuki, członek grupy Permafo i współtwórca galerii o tej samej nazwie.

Jego matka była profesorem na Uniwersytecie im. Stefana Batorego, ojciec – wysoko postawionym komisarzem kolei państwowych. Studiował w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1957-1960), potem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta) we Wrocławiu pod skrzydłami prof. Stanisława Dawskiego.

Przez 40 lat działalności artystycznej był organizatorem wielu artystycznych przedsięwzięć. Od 1968 był członkiem ZPAF. Pionier i pomysłodawca Międzynarodowych Triennale Rysunku we Wrocławiu. W latach 1970-1981 prowadził galerię Permafo. Był stypendystą Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku (1997), Verien Kulturokontakte w Wiedniu (1991) i PRO-HELVETIA w Szwajcarii.

W 2009 został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[1] oraz otrzymał Nagrodę im. Katarzyny Kobro.

Ważny obszar jego działalności stanowiły teksty teoretyczne, m.in. Poziomy energetyczne sztuki (1978), Zwątpienie i nadzieja (1986).

Andrzej Lachowicz, Wyjątkowy punkt widzenia, 2005

Twórczość[edytuj]

Od lat 60. Lachowicz koncentrował się na badaniu wizualnego języka fotografii. W 1964 r. rozpoczął cykl Cienie, który kontynuował przez całe życie. Z kolei prace z serii Topologie rozpoczął w 1966 r. i kontynuował do końca lat 80., kiedy prace przybrały charakter autocytatu. Z końca lat 60. pochodzą również najbardziej znane fotografie z cyklu Transplantacje (od 1968), przedstawiające wielokrotnie naświetlony wizerunek splecionych dłoni. Z początkiem lat 70. Lachowicz rozwijał teorię sztuki permanentnej, w której zaakcentowane były aspekty „niekończenia się”. Wizualizacją tych idei była m.in. realizacja zatytułowana Perswazja wizualna i mentalna (1972), która została nagrodzona na Międzynarodowym Biennale Grafiki w Ljubljanie. Z 1975 r. pochodzą Znaki izomorficzne, w których artysta poddaje obserwacji i analizie własny cień. W latach 80. rozpatrywał pojęcie upadku, wpisując je w szeroki kontekst filozoficzny i antropologiczny. Dekadę później artysta wprowadził do swoich realizacji czarno-białe zdjęcia rodzinne. W ostatnich latach jego życia powstała, podejmująca wątki egzystencjalne, seria martwych natur.

Wybrane wystawy indywidualne[edytuj]

Kolekcje[edytuj]

Prace artysty znajdują się w wielu zbiorach muzealnych i kolekcjach prywatnych, m.in. w Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowym we Wrocławiu, Dolnośląskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych.

Przypisy

  1. Przyznano odznaczenia MKiDN dla członków ZPAF. fotopolis.pl, 2009-12-16. [dostęp 2012-11-28].

Bibliografia[edytuj]