Andrzej Wiśniewski (trener)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Wiśniewski
Pełne imię i nazwisko Andrzej Bogumił Wiśniewski
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1956
Giżycko
Wzrost 176 cm
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Klub ? (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1972–1975 Orlęta Dęblin
1975–1979 AZS-AWF Warszawa
Pogoń Szczecin
1980–1981 Polam Warszawa
1983–1986 Hutnik Warszawa
Kariera trenerska
Lata Klub
Hutnik Warszawa (juniorzy)
1984–198? Hutnik Warszawa
Hutnik Warszawa (asystent)
1985–1987 Orlęta Reszel
Jeziorak Iława
Ursus Warszawa
Jeziorak Iława
1993 Hutnik Warszawa
Piast Choszczno
Mazowsze Grójec
2000 Polonia Warszawa (asystent)
2000–2001 Orlen Płock (asystent)
2001 Orlen Płock
2001–2002 Palestyna
2003 Błękitni Stargard Szczeciński
2003–2004 Unia Janikowo
2005 Drwęca Nowe Miasto Lub.
2006 Polonia Warszawa
2007 Unia Janikowo
2008 KSZO Ostrowiec Świętokrzyski
2017 KSZO Ostrowiec Świętokrzyski

Andrzej Wiśniewski (ur. 13 stycznia 1956 w Giżycku) – polski trener piłki nożnej.

Jako trener prowadził samodzielnie reprezentację Palestyny, a w polskiej I lidze przez krótki czas Wisłę Płock, z którą spadł do II ligi. Pracował też z drużynami trzecio- i drugoligowymi, m.in. z Jeziorakiem Iława, Drwęcą Nowe Miasto Lubawskie, z którą awansował w sezonie 2004/2005 do II ligi, ale po kilku przegranych meczach w tej klasie rozgrywek został zwolniony. Był również asystentem Dariusza Wdowczyka w Polonii Warszawa w mistrzowskim sezonie 1999/2000. 26 kwietnia 2006 został trenerem pierwszej drużyny Polonii, zastępując na tym stanowisku Jana Żurka, ale nie przebywał na tym stanowisku zbyt długo, zostając dyrektorem sportowym Polonii. Następnie wznowił przygodę z III ligową Unią Janikowo, z którą jednak przegrał baraże do II ligi. Zastąpił go Artur Polehojko. Jesienią 2007 roku podpisał kontrakt z KSZO Ostrowiec Świętokrzyski i funkcję trenera objął 1 stycznia 2008, gdzie pracował do września tego samego roku.

W sierpniu 2010 został oskarżony o udział w ustawianiu meczów Unii Janikowo. Dobrowolnie poddał się karze roku i 8 miesięcy więzienia w zawieszeniu na 3 lata, 2 lat zakazu działania w profesjonalnym sporcie, 4,5 tys. zł grzywny i został skazany w listopadzie 2010.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski i inni: POLONIA WARSZAWIANKA GWARDIA. Prawdziwa historia trzech klubów, Wydawnictwo GiA, Katowice 2003