Hubert Kostka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hubert Kostka
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Hubert Jerzy Kostka
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1940
Markowice, Niemcy
Wzrost 179 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1950–1957 LZS Markowice
1958–1960 Unia Racibórz
1960–1973 Górnik Zabrze 222 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1962–1972 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 32 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
1974 Polska (asystent)
1974–1976 Górnik Zabrze (młodzież)
1974–1976 Walka Makoszowy
1975 Polska (asystent)
1976–1977 Górnik Zabrze
1978–1983 Szombierki Bytom
1978 Polska (asystent)
1982 Polska (asystent)
1983 Zagłębie Sosnowiec
1983–1986 Górnik Zabrze
1988 FC Aarau
1989 Olimpia Poznań
1989–1993 FC Grenchen
1994 Górnik Zabrze
1995 Petrochemia Płock
1995–1996 Lechia/Olimpia Gdańsk
1997 Raków Częstochowa
2000 Włókniarz Kietrz
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
I miejsce Monachium 1972 Piłka nożna

Hubert Jerzy Kostka (ur. 27 maja 1940 w Markowicach) – polski piłkarz grający na pozycji bramkarza, reprezentant Polski (także jako kapitan), mistrz olimpijski 1972, trener, magister inżynier górnictwa, magister wychowania fizycznego.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Nosił boiskowy przydomek Farorz (po śląsku proboszcza). W 1964 uzyskał tytuł zawodowy magistra inżyniera górnictwa na Politechnice Śląskiej; wykształcił się także w kierunku sportowym – w 1975 absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, a od 1986 jest trenerem klasy mistrzowskiej.

Karierę sportową rozpoczął w klubie LZS Markowice. W 1957 przeszedł do Unii Racibórz, a jesienią 1960 do Górnika Zabrze. W barwach Górnika występował przez 14 sezonów ligowych, rozegrał 301 meczów oficjalnych, w tym 222 w ekstraklasie. Zdobył jako piłkarz 8 tytułów mistrza Polski (1961, 1963-1966, 1970-1972) i 6 Pucharów Polski (1965, 1968-1972), grał także w wiedeńskim finale europejskiego Pucharu Zdobywców Pucharów, przegranym 1:2 z Manchesterem City.

Do najlepszych występów Kostki w reprezentacji zaliczano mecze przeciwko Belgom (1967), Holendrom (1969) i Bułgarom (1969). Został także zapamiętany z występów w barwach Górnika w meczach europejskich pucharów – z Dynamem Kijów (1967), Manchesterem United (1968), AS Roma (1970). Był uważany za jednego z najlepszych polskich bramkarzy.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się trenowaniem ekip młodzieżowych Górnika. W 1976 po raz pierwszy został trenerem zespołu seniorów; w pierwszym sezonie poprowadził drużynę do 3. miejsca w ekstraklasie, ale kolejny słabszy sezon (zakończony spadkiem) kosztował go utratę posady na półmetku ligi. W następnych latach prowadził m.in. Szombierki Bytom (mistrzostwo Polski 1980); powrócił do Górnika Zabrze w 1983 i zdobył tytuły mistrzowskie w 1985 i 1986. Trzeci raz prowadził klub z Zabrza przez kilka miesięcy w 1994. Był ponadto trenerem Walki Makoszowy, Zagłębia Sosnowiec, Olimpii Poznań, Petrochemii Płock, Lechii/Olimpii Gdańsk, Rakowa Częstochowa; w Szwajcarii prowadził kluby z Grenchen i Aarau.

Współpracował z Kazimierzem Górskim w sztabie szkoleniowym przygotowującym start Polaków na mistrzostwach świata w 1974 oraz w eliminacjach mistrzostw Europy w 1975. Pomagał także następnym szkoleniowcom kadry – Jackowi Gmochowi i Antoniemu Piechniczkowi w przygotowaniach do kolejnych mundiali. Sam kandydował na stanowisko trenera selekcjonera Polski w 1989, ale przegrał z Andrzejem Strejlauem. Tygodnik Piłka Nożna przyznał mu trzy razy tytuł Trenera Roku.

W maju 2005 został powołany przez prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej Michała Listkiewicza w skład specjalnej komisji etyki, która miała zajmować się przypadkami korupcji wśród sędziów piłkarskich, jednak zrezygnował z udziału w jej pracach.

Mecze międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Bronił w reprezentacji w latach 1962–1972, zaliczając 32 oficjalne występy. W trzech z nich pełnił obowiązki kapitana polskiego zespołu. Największy sukces w karierze reprezentacyjnej odniósł u jej schyłku, sięgając z zespołem Kazimierza Górskiego po złoto olimpijskie w Monachium w 1972. We wrześniu 1972 otrzymał Złotą Odznakę PZPN[1].

lp. Data Miejsce Przeciwnik Wynik Rozgrywki Grał Uwagi
1. 15.04.1962 Casablanca, Maroko  Maroko
3:1
towarzyski
od 78'
2. 11.10.1962 Warszawa, Polska  Maroko
1:1
towarzyski
90'
3. 17.09.1967 Warszawa, Polska  Francja
1:4
el. PNE 1968
90'
4. 08.10.1967 Bruksela, Belgia  Belgia
4:2
el. PNE 1968
90'
5. 29.10.1967 Kraków, Polska  Rumunia
0:0
towarzyski
90'
6. 24.04.1968 Chorzów, Polska  Turcja
8:0
towarzyski
90'
7. 01.05.1968 Warszawa, Polska  Holandia
0:0
towarzyski
90'
8. 15.05.1968 Dublin, Irlandia  Irlandia
2:2
towarzyski
90'
9. 09.06.1968 Oslo, Norwegia  Norwegia
6:1
towarzyski
90'
10. 20.06.1968 Warszawa, Polska  Brazylia
3:6
towarzyski
90'
11. 20.10.1968 Szczecin, Polska  NRD
1:1
towarzyski
90'
12. 30.10.1968 Chorzów, Polska  Irlandia
1:0
towarzyski
90'
kpt.
13. 07.05.1969 Rotterdam, Holandia  Holandia
0:1
el. MŚ 1970
90'
14. 15.06.1969 Sofia, Bułgaria  Bułgaria
1:4
el. MŚ 1970
90'
15. 27.08.1969 Łódź, Polska  Norwegia
6:1
towarzyski
90'
16. 07.09.1969 Chorzów, Polska  Holandia
2:1
el. MŚ 1970
90'
kpt.
17. 12.10.1969 Luksemburg  Luksemburg
5:1
el. MŚ 1970
90'
18. 09.11.1969 Warszawa, Polska  Bułgaria
3:0
el. MŚ 1970
90'
19. 06.05.1970 Poznań, Polska  Irlandia
2:1
towarzyski
90'
20. 19.05.1970 Kopenhaga, Dania  Dania
2:0
towarzyski
90'
21. 02.09.1970 Warszawa, Polska  Dania
5:0
towarzyski
90'
22. 06.09.1970 Rostock, NRD  NRD
0:5
towarzyski
90'
23. 16.04.1972 Stara Zagora, Bułgaria  Bułgaria
1:3
el. IO 1972
90'
24. 07.05.1972 Warszawa, Polska  Bułgaria
3:0
el. IO 1972
90'
25. 10.05.1972 Poznań, Polska  Szwajcaria
0:0
towarzyski
do 45'
26. 30.08.1972 Ratyzbona, Niemcy  Ghana
4:0
IO 1972
90'
27. 01.09.1972 Norymberga, Niemcy  NRD
2:1
IO 1972
90'
28. 03.09.1972 Ratyzbona, Niemcy  Dania
1:1
IO 1972
90'
29. 05.09.1972 Augsburg, Niemcy  ZSRR
2:1
IO 1972
90'
30. 08.09.1972 Norymberga, Niemcy  Maroko
5:0
IO 1972
90'
31. 10.09.1972 Monachium, Niemcy  Węgry
2:1
IO 1972
90'
32. 15.10.1972 Bydgoszcz, Polska  Czechosłowacja
3:0
towarzyski
90'
kpt.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze. 50 lat prawdziwej historii (1948-1998), Katowice 1998 (6. część cyklu Kolekcja Klubów)