Hubert Kostka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hubert Kostka
Ilustracja
Imię i nazwisko Hubert Jerzy Kostka
Data i miejsce
urodzenia
27 maja 1940
Markowice, Niemcy
Pseudonim Farosz
Pozycja bramkarz
Wzrost 179 cm
Kariera juniorska
1950–1957 LZS Markowice
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1958–1960
1960–1973
Unia Racibórz
Górnik Zabrze

222 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1962–1972  Polska 32 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja


1974–1975
1976–1977
1978–1983
1983
1983–1986
1988
1989–1993
1994
1995
1995–1996
1997
Górnik Zabrze (młodzież)
Walka Makoszowy
 Polska (asystent)
Górnik Zabrze
Szombierki Bytom
Zagłębie Sosnowiec
Górnik Zabrze
FC Aarau
FC Grenchen
Górnik Zabrze
Petrochemia Płock
Lechia/Olimpia Gdańsk
Raków Częstochowa
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Hubert Jerzy Kostka (ur. 27 maja 1940 w Markowicach) – polski piłkarz (bramkarz), reprezentant Polski (także kapitan reprezentacji), mistrz olimpijski 1972, trener piłkarski.

Nosił boiskowy przydomek Farorz (co oznacza w dialekcie śląskim proboszcza). W 1964 uzyskał dyplom magistra inżyniera górnictwa na Politechnice Śląskiej; uzupełnił wykształcenie także w kierunku sportowym – w 1975 ukończył katowicką Akademię Wychowania Fizycznego, a od 1986 jest trenerem klasy mistrzowskiej.

Karierę sportową rozpoczął w klubie LZS Markowice. W 1957 przeszedł do Unii Racibórz, a jesienią 1960 do Górnika Zabrze. W barwach Górnika występował przez 14 sezonów ligowych, rozegrał 301 meczów oficjalnych, w tym 221 w ekstraklasie. Zdobył jako piłkarz 8 tytułów mistrza Polski (1961, 1963-1966, 1970-1972) i 6 Pucharów Polski (1965, 1968-1972), grał także w wiedeńskim finale europejskiego Pucharu Zdobywców Pucharów, przegranym 1:2 z Manchesterem City.

Do najlepszych występów Kostki w kadrze zaliczano mecze przeciwko Belgom (1967), Holendrom (1969) i Bułgarom (1969). Został także zapamiętany z występów w barwach Górnika w meczach europejskich pucharów – z Dynamem Kijów (1967), Manchesterem United (1968), AS Roma (1970). Był uważany za jednego z najlepszych polskich bramkarzy.

Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się trenowaniem ekip młodzieżowych Górnika. W 1976 po raz pierwszy został trenerem zespołu seniorów; w pierwszym sezonie poprowadził drużynę do 3. miejsca w ekstraklasie, ale kolejny słabszy sezon (zakończony spadkiem) kosztował go utratę posady na półmetku ligi. W następnych latach prowadził m.in. Szombierki Bytom (mistrzostwo Polski 1980); powrócił do Górnika Zabrze w 1983 i zdobył tytuły mistrzowskie w 1985 i 1986. Trzeci raz prowadził klub z Zabrza przez kilka miesięcy 1994. Był ponadto trenerem Walki Makoszowy, Zagłębia Sosnowiec, Olimpii Poznań, Petrochemii Płock, Lechii/Olimpii Gdańsk, Rakowa Częstochowa; w Szwajcarii prowadził kluby z Grenchen i Aarau.

Jako trener współpracował z Kazimierzem Górskim w sztabie szkoleniowym przygotowującym start Polaków na mistrzostwach świata w 1974 oraz w eliminacjach mistrzostw Europy w 1975. Pomagał także następnym szkoleniowcom kadry – Jackowi Gmochowi i Antoniemu Piechniczkowi w przygotowaniach do kolejnych Mundiali. Sam kandydował na stanowisko trenera selekcjonera Polski w 1989, ale przegrał z Andrzejem Strejlauem. Tygodnik Piłka Nożna przyznał mu trzy razy tytuł Trenera Roku.

W maju 2005 został powołany przez prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej Michała Listkiewicza w skład specjalnej komisji etyki, która miała zajmować się przypadkami korupcji wśród sędziów piłkarskich, jednak zrezygnował z udziału w jej pracach.

Reprezentacja Polski[edytuj]

Bronił w kadrze w latach 1962-1972, zaliczając 32 oficjalne występy. W trzech z nich pełnił obowiązki kapitana polskiego zespołu. Największy sukces w karierze reprezentacyjnej odniósł u jej schyłku, sięgając z zespołem Kazimierza Górskiego po złoto olimpijskie w Monachium w 1972.

lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 15 kwietnia 1962 Casablanca  Maroko
3−1
towarzyski
od 78'
2. 11 października 1962 Warszawa  Maroko
1−1
towarzyski
90'
3. 17 września 1967 Warszawa  Francja
1−4
elim. Euro 1968
90'
4. 8 października 1967 Bruksela  Belgia
4−2
elim. Euro 1968
90'
5. 29 października 1967 Kraków  Rumunia
0−0
towarzyski
90'
6. 24 kwietnia 1968 Chorzów  Turcja
8−0
towarzyski
90'
7. 1 maja 1968 Warszawa  Holandia
0−0
towarzyski
90'
8. 15 maja 1968 Dublin  Irlandia
2−2
towarzyski
90'
9. 9 czerwca 1968 Oslo  Norwegia
6−1
towarzyski
90'
10. 20 czerwca 1968 Warszawa  Brazylia
3−6
towarzyski
90'
11. 20 października 1968 Szczecin  NRD
1−1
towarzyski
90'
12. 30 października 1968 Chorzów  Irlandia
1−0
towarzyski
90'
kpt.
13. 7 maja 1969 Rotterdam  Holandia
0−1
elim. MŚ 1970
90'
14. 15 czerwca 1969 Sofia  Bułgaria
1−4
elim. MŚ 1970
90'
15. 27 sierpnia 1969 Łódź  Norwegia
6−1
towarzyski
90'
16. 7 września 1969 Chorzów  Holandia
2−1
elim. MŚ 1970
90'
kpt.
17. 12 października 1969 Luksemburg  Luksemburg
5−1
elim. MŚ 1970
90'
18. 9 listopada 1969 Warszawa  Bułgaria
3−0
elim. MŚ 1970
90'
19. 6 maja 1970 Poznań  Irlandia
2−1
towarzyski
90'
20. 19 maja 1970 Kopenhaga  Dania
2−0
towarzyski
90'
21. 2 września 1970 Warszawa  Dania
5−0
towarzyski
90'
22. 6 września 1970 Rostock  NRD
0−5
towarzyski
90'
23. 16 kwietnia 1972 Stara Zagora  Bułgaria
1−3
elim. IO 1972
90'
24. 7 maja 1972 Warszawa  Bułgaria
3−0
elim. IO 1972
90'
25. 10 maja 1972 Poznań  Szwajcaria
0−0
towarzyski
do 45'
26. 30 sierpnia 1972 Ratyzbona  Ghana
4−0
IO 1972
90'
27. 1 września 1972 Norymberga  NRD
2−1
IO 1972
90'
28. 3 września 1972 Ratyzbona  Dania
1−1
IO 1972
90'
29. 5 września 1972 Augsburg  ZSRR
2−1
IO 1972
90'
30. 8 września 1972 Norymberga  Maroko
5−0
IO 1972
90'
31. 10 września 1972 Monachium  Węgry
2−1
IO 1972
90'
32. 15 października 1972 Bydgoszcz  Czechosłowacja
3−0
towarzyski
90'
kpt.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze. 50 lat prawdziwej historii (1948-1998), Katowice 1998 (6. część cyklu Kolekcja Klubów)