Andrzej Zieliński (muzyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Zieliński
Ilustracja
Andrzej Zieliński
Kraków, 17 listopada 2015
Data i miejsce urodzenia 5 października 1944
Gdów
Instrumenty fortepian, organy Hammonda, piano Fendera, syntezatory
Gatunki rock
Zawód muzyk, pianista, organista, aranżer, kompozytor, wokalista
Zespoły
Skaldowie
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Andrzej Zieliński (ur. 5 października 1944[1] w Gdowie) – polski wokalista, pianista, kompozytor i aranżer. Założyciel zespołu Skaldowie. Starszy brat Jacka Zielińskiego.

W latach 1965–1982 lider zespołu Skaldowie. Napisał przeszło 260 utworów, głównie dla Skaldów, jak również dla Maryli Rodowicz, Łucji Prus, Ireny Jarockiej, Haliny Kunickiej, Stana Borysa, czy Andrzeja Dąbrowskiego. Piosenki pisał głównie do tekstów polskich poetów, m.in. Leszka Aleksandra Moczulskiego, Agnieszki Osieckiej, Andrzeja Jastrzębca-Kozłowskiego, Ewy Lipskiej, Tadeusza Śliwiaka, czy Wojciecha Młynarskiego. W dorobku ma również kilka suit muzycznych nagranych ze Skaldami: „Krywaniu, Krywaniu” (1972), „Stworzenia świata część druga” (1974), „Podróż magiczna” (1978), „Zimowa bajka” (1974), „Sobótka” (1983). Bierze udział w ważniejszych koncertach zespołu.

Wielokrotny laureat na Festiwalu Opolskim (1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 1980).

Życiorys[edytuj]

Andrzej Zieliński i Jacek Zieliński

Ukończył średnią szkołę muzyczną (w klasie fortepianu), studiował pianistykę i kompozycję na PWSM w Krakowie. W 1962 został członkiem krakowskiego kabaretu „Sowizdrzał”, gdzie napisał swoje pierwsze piosenki do tekstu L.A. Moczulskiego, jak: „Piosenka starszego asystenta” czy „Nocne tramwaje”. W 1964 założył zespół „Sekstet Krakowski”, gdzie grał na fortepianie jako lider, a w 1965 założył wraz z bratem Jackiem oraz braćmi Kaczmarskimi, Feliksem Naglickim i Jerzym Fasińskim zespół Skaldowie. W 1968 w drodze na Festiwal w Sopocie wraz z zespołem przeżył ciężki wypadek samochodowy pod Sławnem. W 1969 odbył z zespołem tournée po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W 1981 wyjechał ze Skaldami na koncerty do USA i tam pozostał do połowy lat 90. Od tamtego czasu, głównie przebywa w Polsce, dzieląc życie pomiędzy Krakowem a Jersey City. W 2000 wydał swoją solową płytę Znów od zera, a w 2005 (po 25 latach) nagrał ze Skaldami nowy album „Harmonia świata”' (PRCD 2006). W sumie nagrał z zespołem około 400 piosenek. 20 czerwca 2016 wraz z zespołem został ciężko poszkodowany w wypadku samochodowym na autostradzie pod Włocławkiem[2].

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

  • 1971 – nagroda na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za aranżację piosenki „Wszystkim zakochanym”
  • 1972 – nagroda specjalna na Festiwalu Opolskim za piosenkę „Pod śliwką” (sł. A.Borowa)
  • 1973 – wyróżnienie na KFPP w Opolu za wykonanie wraz ze Skaldami piosenki pt. „Na granicy dnia” (sł. L.A.Moczulski)
  • 1975 – laureat 1. nagrody na Festiwalu Opolskim za wykonanie ze Skaldami piosenki „Życzenia z całego serca” (sł. A.Jastrzębiec-Kozłowski)
  • 1979 – Srebrny Krzyż Zasługi[3]
  • 1980 – wraz ze Skaldami wyróżnienie na Festiwalu Opolskim za piosenkę „Twą jasną widzę twarz” (sł. L.A.Moczulski)
  • 29 czerwca 2006 – odznaczony przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis[4].
  • 2009 – wraz z zespołem Skaldowie odsłonił gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd.

Dyskografia[edytuj]

ze Skaldami
dyskografia solowa

Przypisy

  1. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia Polskiego Rocka. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 385. ​ISBN 83-7129-570-7​.
  2. Skaldowie mieli wypadek!. 2016-06-20. [dostęp 2016-06-20].
  3. Spotkanie twórców i artystów polskiej estrady. „Nowiny”. 146, s. 2, 2 lipca 1979. 
  4. Skaldowie wśród odznaczonych medalem Gloria Artis. onet.pl, 29 czerwca 2006. [dostęp 25 czerwca 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj]