Anna Bojarska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Anna Bojarska, pseudonim Juliusz Nemo (ur. 1 października 1946 w Warszawie) – polska pisarka, eseistka, autorka sztuk scenicznych i scenarzystka filmowa. Mieszka w Paryżu[1].

Życiorys[edytuj]

Ukończyła studia na Wydziale Filozofii (praca magisterska z filozofii Pascala pod kierunkiem prof. Leszka Kołakowskiego) oraz Studium Dziennikarskie UW. W latach 1970–75 była pracownikiem naukowym Instytutu Badań Współczesnych Problemów Kapitalizmu, jednocześnie pisząc pracę doktorską na temat teorii konwergencji (praca ukończona, lecz autorka nie przystąpiła do obrony).

Debiutowała w 1968 r. na łamach prasy jako felietonistka.

Jest autorką kilkudziesięciu książek i laureatką wielu nagród, między innymi międzynarodowej nagrody pokojowej im. Maksymiliana Kolbego-Reinholda Schneidera (1976), Nagrody im. Andrzeja Kijowskiego (1988), kilkukrotną laureatką nagrody „Książka Miesiąca” Warszawskiego Klubu Księgarza.

Jest siostrą Marii Bojarskiej.

Twórczość[edytuj]

Opowiadania[edytuj]

  • Stulecie obłoków (opowiadanie, 1970)
  • Pięć śmierci (szkice, 1990), ​ISBN 83-8519-902-0

Powieści[edytuj]

Biografie i wspomnienia[edytuj]

Sztuki teatralne[edytuj]

Przypisy

  1. Liliana Śnieg-Czaplewska: Nazywają mnie skandalistką. W: „Przegląd”, 14/2002 [on-line]. tygodnikprzeglad.pl. [dostęp 2017-01-27].
  2. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1988

Bibliografia[edytuj]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Warszawa: Wydawn. Nauk. PWN, 1995. ISBN 83-01-11593-9.