Annei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Annei
Imię japońskie
Kanji 安寧天皇
ilustracja
Cesarz Japonii
Okres panowania od 31 sierpnia 549 p.n.e.
do 17 stycznia 510 p.n.e.
Poprzednik Suizei
Następca Itoku
Dane biograficzne
Data urodzenia 581 p.n.e.
Data śmierci 17 stycznia 510 p.n.e.
Miejsce spoczynku Unebi-yama no hitsujisaru Mihodo no i no e no misasagi (Kashihara)
Ojciec Suizei
Matka Kawamatabime
Żona Akutohime
Dzieci Tokonetsuhikoirone no mikoto,
Ooyamatohikosukitomo no Mikoto,
Shikitsuhiko no Mikoto
Mauzoleum cesarza Annei w Kashihara

Cesarz Annei (jap. 安寧天皇 Annei tennō?, pol. "Łagodny"; ur. 581 p.n.e., zm. 17 stycznia 510 p.n.e.) – 3. cesarz Japonii[1], według tradycyjnego porządku dziedziczenia[2].

Annei był synem Suizeia i jego żony Kawamatabime (jap. 河俣毘売 Niewiasta w Nadmiarze Obsypana Dobrami?). Według Kojiki za życia nosił imię Shikitsuhikotamademi no Mikoto (jap. 磯城津彦玉手看尊 Święty Młodzian z Panujacego Rodu Dbały o Przymioty Duszy?). Annei panował od 31 sierpnia 549 p.n.e. do 17 stycznia 510 p.n.e.[3] Osiadł we dworze Ukiana w okręgu Katashio. Pojął za żonę Akutohime (jap. 阿久斗比売 Dziewczyna bez Skazy?) z rodu zarządców okręgu Shiki. Miał z nią trzech synów:

  • Tokonetsuhikoirone no mikoto (jap. 常津彦某命 Najstarszy z Synów Słońca Który Zasnął na Wieki?)
  • Ooyamatohikosukitomo no Mikoto (jap. 大倭日子鉏友命 lub 大日本彦耜友尊 Święte Oblicze Przez Które Prześwituje Dostojeństwo Syna Słońca i na Którym Szczodrze Gości Wspaniały Uśmiech?)
  • Shikitsuhiko no Mikoto (jap. 磯城津彦命 Święty Młodzian z Panującego Rodu?)

Zgodnie z Kojiki przeżył 49 lat, co jest sporą różnicą w porównaniu z danymi biograficznymi z Nihongi. Mauzoleum cesarza Annei znajduje się w Kashihara. Nazywa się ono Unebi-yama no hitsujisaru Mihodo no i no e no misasagi[4].

Przypisy

  1. Kunaichō: 安寧天皇 (3)
  2. Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial Family of Japan, p. 29.
  3. Titsingh, p. 28; Alexandrowicz, Jerzy et al. (1902). "Japonia," Wielka encyklopedya powszechna ilustrowana, Vol. 31, p. 625.
  4. Ponsonby-Fane, p. 418.

Bibliografia[edytuj]