Shōmu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Shōmu
聖武天皇

Cesarz Japonii
Imię japońskie
Kanji 聖武天皇
Transkrypcja Hepburna Shōmu tennō
ilustracja
Cesarz Japonii
Okres panowania od 3 marca 724
do 19 sierpnia 749
Poprzednik Genshō
Następca Kōken
Dane biograficzne
Dynastia Yamato
Data urodzenia 701
Data śmierci 4 czerwca 756
Ojciec Mommu
Matka Fujiwara no Miyako
Żona cesarzowa Kōmyō
Hirotoji Inukai Agata
Dzieci cesarzowa Shōtoku
Motoi Ou
książę Asaka
książę Inoenai
książę Fuwanai

Cesarz Shōmu (jap. 聖武天皇 Shōmu tennō?, ur. 701, zm. 4 czerwca 756) – 45. cesarz Japonii według oficjalnej historiografii. Syn cesarza Mommu i Miyako Fujiwara (córki Fuhito Fujiwara). Objął tron po abdykacji swojej ciotki – cesarzowej Genshō w 724 r. Abdykował w roku 749 na korzyść swojej córki cesarzowej Shōtoku, ale zachował wpływy w rządzie. Po ustąpieniu z tronu całkowicie poświęcił się religii.

Cesarz Shōmu był żarliwym wyznawcą i propagatorem buddyzmu. W 743 roku ufundował budowę 16-metrowego posągu Buddy Wajroczany dla świątyni Tōdai-ji w Narze. W ówczesnym czasie było to przedsięwzięcie znacząco wyczerpujące budżet państwa. Już jako były cesarz w 752 r. osobiście dokonał ceremonii otwarcia oczu, czyli konsekracji posągu i namalowania źrenic. Po jego śmierci pod posągiem buddy na głębokości 45 cm zakopano dwa miecze cesarza – Yohoken i Inhoken.

Dokonał degradacji statusu pewnych członków własnego rodu z powodu wichrzycielstwa i rywalizacji wśród pretendentów do tronu. W wyniku tej degradacji z linii rodu cesarskiego wyłoniły się rody Minamoto, Taira i Tachibana.

W roku 740, za namową Moroe Tachibana, przeniósł dwór cesarski z ówczesnej stolicy w Heijō-kyō do Kuni-kyō, gdzie pozostał do roku 744. W 744 roku przez pewien czas dwór cesarski pozostawał w Naniwa, a następnie w Shigaraki. W roku 745 pod naciskiem opinii publicznej, stolicą kraju wyznaczył ponownie Heijō-kyō.

W 741 roku wydał edykt nakazujący budowę dwóch buddyjskich klasztorów: męskiego i żeńskiego, w każdej prowincji oraz nakazał czytanie sutry Złotego Blasku, która miała chronić kraj od wszelkiego zła.

W 743 wyłączył nowo zagospodarowane ziemie spod systemu przydziałów (kubunden) i zezwolił na wieczyste ich użytkowanie przez zagospodarowującego. Przez to rozporządzenie złamana została fundamentalna zasada publicznej własności ziemi wdrożona w kodeksie Taihō.

Małżonka Shōmu – cesarzowa Kōmyō – podobnie jak mąż, była propagatorem buddyzmu. Ufundowała m.in. świątynie Hokke-ji oraz Shin-Yakushi-ji w Narze.

Bibliografia[edytuj]