Antoni Matejkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Antoni Matejkiewicz (ur. 1 stycznia 1886[1] w Pogorzanach, zm. 16 listopada 1970 w Pogorzanach) – polski duchowny, działacz oświatowy, dziekan Wojska Polskiego.

W 1905 wstąpił do Archidiecezjalnego Seminarium Duchownego we Lwowie, ukończył je i uzyskał święcenia kapłańskie w 1909. Do 1913 pełnił obowiązki duszpasterskie w archidiecezji lwowskiej w parafii Horodenka, następnie w Zadwórzu). W 1914 został powołany jako kapelan do armii austro-węgierskiej; do 1917 pełnił służbę przy Szpitalu Wojskowym nr II w Stanisławowie, a następnie przy komendzie powiatowej w Miechowie i przy Szpitalu Epidemiologicznym w Kielcach. W 1916 został odznaczony Krzyżem Zasługi dla Kapelanów Wojskowych. 1 listopada 1918 ks. Matejkiewicz wystąpił z armii austro-węgierskiej i wstąpił do Wojska Polskiego.

Od 1 listopada do 20 lutego 1919 odbywał służbę w randze starszego kapelana garnizonu kieleckiego (odpowiednik majora), a od 1921 – jako szef duszpasterstwa przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce” w Kielcach (później przemianowany na Dowództwo Okręgu Korpusu nr 10 w Przemyślu). W 1922 został zweryfikowany w stopniu dziekana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 9. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania katolickiego. Od 1923 pełnił służbę na stanowisku szefa duszpasterstwa wyznania rzymsko-katolickiego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[2], a następnie – od 1930 – w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. W 1923 awansował na dziekana (odpowiednik pułkownika). Był projektodawcą odbudowy Kościoła Garnizonowego w Brześciu oraz był zaangażowany w przebudowę Kościoła Klarysek we Lwowie. Za służbę w okresie międzywojennym został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (dwukrotnie), Orderem Odrodzenia Polski i medalem watykańskim Pro Ecclesia et Pontifice. Do historii przeszedł jako jeden z pionierów spółdzielczości wojskowej.

Według niektórych źródeł[3], 1 września 1939 ks. Matejkiewicz został mianowany Dziekanem Generalnym Wojska Polskiego przy Naczelnym Wodzu (ranga ta była odpowiednikiem generała brygady). Według innych źródeł, ks. Matejkiewicz pozostał we Lwowie i brał udział w obronie miasta. Następnie zamieszkał z siostrą w Pogorzanach (jej mąż zginął w Katyniu). Pracowała ona jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Szczyrzycu (którego Pogorzany były przysiółkiem). Tam ks. Matejkiewicz brał udział w tajnym nauczaniu, którego był inicjatorem i gorącym orędownikiem. Ks. Matejkiewicz stał także na czele Komitetu Budowy Szkoły w Szczyrzycu (nowy budynek został otwarty w 1948). Od powstania Związku Szczyrzyczan w 1926 ks. Matejkiewicz był także jego prezesem.

Po wojnie pozostał w Szczyrzycu, gdzie zaangażował się w założenie Prywatnego Liceum i Gimnazjum oo. Cystersów oraz organizację gimnazjalnej (następnie parafialnej) orkiestry.

Przypisy

  1. W Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 11 z 7 czerwca 1934 r. s. 189 została sprostowana data urodzenia Antoniego Matejkiewicza z 11 stycznia 1886 na 1 stycznia 1886.
  2. Rocznik oficerski 1923 s. 110, 1425.
  3. J. Sroka, Brześć nad Bugiem, Dzieje miasta i twierdzy, s. 119-120.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ks. Paweł Biel: Ks. pułkownik Antoni Matejkiewicz. Kapłan – żołnierz – Szczyrzyczanin, Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Szczyrzyckiej, Doliny Stradomki i Grodziska. Szczyrzyc, 2009. ISBN 978837631749.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]