Miechów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne miejscowości o nazwie Miechów.
Miechów
Herb
Herb Miechowa
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Powiat miechowski
Gmina Miechów
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1290
Burmistrz Dariusz Marczewski
Powierzchnia 15,49 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

11 722[1]
756,7 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 41
Kod pocztowy 32-200
Tablice rejestracyjne KMI
Położenie na mapie gminy Miechów
Mapa lokalizacyjna gminy Miechów
Miechów
Miechów
Położenie na mapie powiatu miechowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu miechowskiego
Miechów
Miechów
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Miechów
Miechów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Miechów
Miechów
Ziemia50°21′28″N 20°01′57″E/50,357778 20,032500
TERC
(TERYT)
1208054
SIMC 0947225
Urząd miejski
ul. Sienkiewicza 25
32-200 Miechów
Strona internetowa

Miechówmiasto w woj. małopolskim, w powiecie miechowskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Miechów. Położone w Wyżynie Miechowskiej nad potokiem Miechówką. Liczy 11 497 mieszkańców (31 grudnia 2010)[2].

Miechów położony jest przy międzynarodowej trasie nr 7 (E77), w odległości ok. 45 km od Krakowa i 80 km od Kielc.

Centralnym elementem miasta, widocznym już z daleka, jest potężna bryła kościoła z charakterystyczną wieżą zwieńczoną hełmem w postaci kuli. Kula ta symbolizuje Ziemię. Pod koniec października 2006 roku na hełmie wieży ustawiono figurę Chrystusa Zmartwychwstałego.

Miasto było własnością klasztoru bożogrobców w Miechowie[3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Powierzchnia miasta wynosi 15,49 km² (1 stycznia 2011)[4].

Miechów położony jest w centralnej części Wyżyny Miechowskiej. Leży w dolinie potoku Miechówki, lewego dopływu Cichej (której ujściowy odcinek jest często błędnie utożsamiany z Miechówką).

Zanieczyszczenie powietrza: Położenie geograficzne utrudnia wentylację miasta, przez co spowija je smog, szczególnie w sezonie grzewczym. Miechów znajduje się w czołówce rankingu polskich miast z najbardziej zanieczyszczonym powietrzem[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto uzyskało prawa miejskie w 1290 roku.

W styczniu 1734 roku doszło do bitwy pod Miechowem, w której polskie siły pokonały oddział saksoński, w czasie wojny o sukcesję polską.

W 1819 roku, na skutek kasaty zakonu bożogrobców w zaborze rosyjskim, Miechów opuścili ostatni zakonnicy na czele z proboszczem kościoła Grobu Bożego i ostatnim prepozytem zakonu (w jednej osobie) Tomaszem Nowiną-Nowińskim[6].

Przez długi czas w Miechowie nie wolno było zamieszkiwać Żydom. Oficjalnie potwierdził to dekret proboszcza generalnego zakonu Bożogrobców Mateusza Buydeckiego z 1767 roku. Zaborcze władze carskie zniosły to ograniczenie dopiero w 1862 roku, w ramach reformy Aleksandra Wielopolskiego[7]. Po osiedleniu się Żydów powstała Synagoga w Miechowie.

W czasach zaborów Miechów znalazł się w granicach kolejno: województwa krakowskiego z siedzibą w Krakowie (1793 r.), województwa krakowskiego z siedzibą w Kielcach (1816 r.) i guberni kieleckiej (1841 r.) aż do 1915 roku Miechów w latach 1844–1867 przejściowo wchodził w skład guberni radomskiej.

W czasie zaboru rosyjskiego w Miechowie, ze względu na bliskość granic Rosji, stacjonował kilkusetosobowy oddział żołnierzy rosyjskich. Dawne koszary mieszczą się przy obecnej ul. Sienkiewicza[potrzebny przypis].

W czasie zaboru rosyjskiego w centrum Miechowa, przy obecnym placu im. T. Kościuszki, powstała cerkiew prawosławna dla urzędników i żołnierzy rosyjskich. Po wycofaniu się Rosjan została ona rozebrana przez miejscową ludność. Na jej miejscu po II wojnie światowej wybudowano Pomnik Partyzantów Ziemi Miechowskiej.

Z Miechowem związani byli posłowie do Dumy Państwowej Imperium Rosyjskiego: Jan Bielawski i Mateusz Manterys, którzy należeli do inicjatorów powołania miechowskiej Spółki Rolniczej „Jutrznia”.

Przed II wojną światową połowę mieszkańców Miechowa stanowili Żydzi[8]. 9 maja 1919 roku doszło w mieście do pogromu Żydów w rezultacie którego pobito ponad stu z nich (dwóch na śmierć)[9].

Ze względu na ukształtowanie terenu Niemcy przygotowywali tereny w okolicy Miechowa do obrony, m.in. budując bunkry betonowe i ziemne, okopy, wycinając drzewa w dolinie Szreniawy. Zwiad Armii Czerwonej uzyskał informacje o tych działaniach, dlatego przeprowadzono uderzenia na północy i południu.

Przez kilka miesięcy po II wojnie światowej jego burmistrzem Miechowa był Tomasz Karkowski.

W 1955 roku z powiatu miechowskiego wydzielono powiat proszowicki. W tym kształcie powiat istniał do 1975 roku, kiedy został wprowadzony dwustopniowy podział administracyjny, a powiaty zniknęły z mapy Polski. W latach 1975–1998 miasto należało do woj. kieleckiego.

Kard. Karol Wojtyła wielokrotnie odwiedzał Miechów, a jako papież podniósł godność kościoła do rangi bazyliki mniejszej 10 kwietnia 1996 roku.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piramida wieku mieszkańców Miechowa w 2014 roku[1].


Piramida wieku Miechow.png

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Obiekty wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego[10].

Dzielnice i osiedla mieszkalne w Miechowie[edytuj | edytuj kod]

Miechów oficjalnie nie jest podzielony na dzielnice, jego obszary nazywane są jedynie umownie lub od nazwy osiedla.

  • Kolonijki – obszar cechujący się zabudową jednorodzinną, osiedle to jest położone na znacznym obszarze, zajmując tym samym sporą część miasta, w połowie XX wieku przebiegała na tych terenach linia kolejki wąskotorowej.
  • Osiedle Kolejowe – osiedle odznaczające się zabudową mieszaną, położone jest w zachodniej części miasta, tuż przy miechowskiej stacji PKP.
  • Osiedle Parkowe (dawniej XXX-lecia PRL)[11] – drugie co do wielkości osiedle mieszkaniowe w Miechowie cechujące się zabudową wielorodzinną, wybudowane w czasach PRL-u.
  • Osiedle Władysława Sikorskiego – największe osiedle miasta, zamieszkuje je ponad 4000 mieszkańców co stanowi około 30% ogółu zameldowanych w Miechowie. Na osiedlu tym znajduje się Szkoła Podstawowa nr 2, Gimnazjum nr 1 oraz hala sportowa wraz z kompleksem boisk w tym Orlik.
  • Osiedle Stefana Żeromskiego – osiedle domów jednorodzinnych w południowo-wschodniej części miasta.
  • Centrum – centralna część miasta, która jest sektorem zarówno handlowo-usługowym, jak i turystycznym, znajduje się tam bazylika Bożogrobców, jak i domy handlowe Kłos i Bartosz, Powiatowa Biblioteka Publiczna oraz zaplecze hotelowo-gastronomiczne.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Przez Miechów przechodzi linia kolejowa nr 8. W mieście znajduje się stacja kolejowa z której istnieją połączenia m.in. do Warszawy, Krakowa, Przemyśla, Szczecina, Olsztyna, Zakopanego.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

  • Przedszkola
    • Przedszkole Samorządowe nr 1 im. Janiny Parazińskiej
    • Przedszkole Samorządowe nr 2
    • Przedszkole Samorządowe nr 3
  • Szkoły Podstawowe
  • Gimnazja
  • Szkoły ponadgimnazjalne
  • Licea
    • Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki,
  • Technika
    • Technikum nr 1 w Zespole Szkół nr 1 "Ekonomik"
    • Technikum nr 2 w Zespole Szkół nr 2 im. Jana Pawła II
  • Szkoły Branżowe Stopnia I
    • Szkoła Branżowa I Stopnia nr 1 w Zespole Szkół nr 1 "Ekonomik"
    • Szkoła Branżowa I Stopnia nr 2 w Zespole Szkół nr 2 im. Jana Pawła II
  • Szkoły Muzyczne
    • Państwowa Szkoła Muzyczna I Stopnia im. Michała Kleofasa Ogińskiego
  • szkoły niepubliczne ZDZ w Kielcach,
  • Prywatna Wyższa Szkoła Ochrony Środowiska w Radomiu – Wydział Zamiejscowy,

Organizacje[edytuj | edytuj kod]

W Miechowie działają organizacje, których zadaniem jest promocja i rozwój miasta i ziemi miechowskiej:

  • Fundacja Ziemi Miechowskiej,
  • Miechowskie Towarzystwo 1163 Roku.

Wieloletnią tradycją cieszy się działająca od 1902 r. orkiestra dęta od 1957 r. nosząca nazwę „Sygnał”.

Wspólnoty religijne[edytuj | edytuj kod]

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[15]:

Osoby związane z Miechowem[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Film Strach z 1975 r. w reżyserii Antoniego Krauzego został nakręcony w Miechowie. W filmie miasto występuje pod fikcyjną nazwą Dębniki, jednak jest rozpoznawalne już w pierwszych scenach, między innymi dzięki charakterystycznemu wyjściu z peronu do miasta.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Miechow, w oparciu o dane GUS.
  2. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2010 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-06-10. ISSN 1734-6118.
  3. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 2008, s. 104.
  4. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2011-08-10. ISSN 1505-5507.
  5. Nowy Targ, Sucha Beskidzka i Proszowice wśród najbardziej rakotwórczych miast w Polsce. „Dziennik Polski”, 2015-01-05. Warszawa. 
  6. Gach P.P., Kasata zakonu Bożogrobców na ziemiach polskich w XIX wieku. [w:] Bożogrobcy w Polsce. Instytut Wydawniczy „Pax”, Warszawa 1999, s. 113–127.
  7. Cmentarze żydowskie w Polsce – Miechów Dostęp: 19 września 2011 r.
  8. Marcin Kącki "Egzekucja" Gazeta Wyborcza 7-8 maja 2016 r.
  9. Andrzej Krajewski „Pożyczki nie dla mazgajów”, Dziennik Gazeta Prawna 27/29 września 2013.
  10. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie. 31 grudnia 2017; 4 miesiące temu.
  11. Nowe nazwy ulic i osiedla w Miechowie (pol.). 10 lipca 2017. [dostęp 2018-02-17].
  12. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 14 stycznia 2017.
  13. Rocznik Świadków Jehowy 1996, s. 54.
  14. Dom Pomocy Społecznej „Betania” w Miechowie. [dostęp 2014-08-27].
  15. miechow.eu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bożogrobcy w Polsce. Praca zbiorowa. Wyd. Miechowskie Towarzystwo 1163 roku, Instytut Wydawniczy „Pax”, Miechów – Warszawa 1999, s. 272. ​ISBN 83-211-1261-7​.
  • Guzik J., Działacze i partyzanci ziemi miechowskiej 1939–1945. Wyd. Związek Bojowników o Wolność i Demokrację, Koło Gminne – Wawrzeńczyce 1983, s. 92.
  • Szymański J., Miechów i Pińczów wraz z regionem. Wstępem i komentarzem opatrzyła Barbara Trelińska. Wyd. Muzeum Narodowe w Kielcach, Kielce 1983, s. 240. Seria: Corpus inscriptionum Poloniae, t. 1. Województwo kieleckie. Pod red. Józefa Szymańskiego, z. 4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]