Auguste Piccard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z August Piccard)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Auguste Piccard
Auguste Piccard (1932)
Auguste Piccard (1932)
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1884
Bazylea
Data i miejsce śmierci 24 marca 1962
Lozanna
Zawód fizyk
Narodowość szwajcarska
Alma Mater Politechnika Federalna w Zurychu
Odznaczenia
Komandor Orderu Leopolda (Belgia) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Start balonu „FNRS” w Augsburgu,
27 maja 1931

Auguste Antoine Piccard (ur. 28 stycznia 1884 w Bazylei, zm. 24 marca[a] 1962 w Lozannie)[1]szwajcarski fizyk, wynalazca i badacz.

Biografia[edytuj]

Od dziecka zainteresowany nauką, studiował na Politechnice Federalnej w Zurychu. W 1922 został profesorem fizyki na Wolnym Uniwersytecie Brukselskim.

We wczesnych latach 30. XX wieku opracował podstawowe założenia konstrukcji batyskafu, jednak wówczas niezrealizowane. Na podstawie tych założeń skonstruował w 1930 balon stratosferyczny. Na cześć głównego sponsora, Belgijskiego Narodowego Funduszu Badań Naukowych, balon nazwano „FNRS”. 27 maja 1931 Piccard wraz z Paulem Kipferem, wznosząc się z Augsburga, osiągnął rekordową wysokość 15 785 metrów, dokonując w czasie lotu wielu ważnych pomiarów dotyczących atmosfery i promieniowania kosmicznego. Badania promieniowania kosmicznego były głównym powodem konstrukcji balonu. W tym celu w 1936 nawiązał współpracę z fabryką gumy w Sanoku, utworzonej przez Oskara Schmidta, zamierzając wykorzystać materiał wyprodukowany w tym zakładzie do planowanej budowy balonu w Legionowie[2]. Profesor Piccard wykonał jeszcze 26 lotów stratosferycznych, osiągając maksymalną wysokość 23 000 m.

Do konstruowania batyskafu powrócił pod koniec lat 30., lecz prace przerwała II wojna światowa. Po jej zakończeniu prace kontynuowano, tym razem we Francji, pod patronatem Francuskiej Marynarki Wojennej. W 1948 batyskaf „FNRS-2” wykonał kilka próbnych zanurzeń.

Wskutek nieporozumień z francuską marynarką Piccard – z doświadczeniem nabytym podczas budowy i eksploatacji „FNRS-2” – przystąpił do budowy nowego batyskafu, zmieniając niektóre rozwiązania konstrukcyjne. Tym razem sponsorami byli Włosi. W 1953 zwodowano batyskaf o nazwie „Trieste”, w którym Piccard wraz z synem Jacques'em oraz innymi naukowcami wykonał wiele zanurzeń w Morzu Śródziemnym[3]. W 1957 „Trieste” został sprzedany Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych[4]. Następne zanurzenia wykonywał m.in. także Jacques Piccard (w tym najsłynniejsze, zejście na dno Rowu Mariańskiego w 1960).

Kontynuatorem pasji balonowych Auguste'a jest jego wnuk, Bertrand[5].

Odznaczenia[edytuj]

Ciekawostki[edytuj]

Uwagi

  1. Wnuk Auguste'a Piccarda, Bertrand, na swojej stronie internetowej jako dzień śmierci dziadka podaje 25 marca. Patrz: Biografia Auguste'a Piccarda na stronie Bertranda Piccarda (ang. • fr.) [dostęp 2016-02-27]

Przypisy

  1. Pierre de Latil: Auguste Piccard. Encyclopædia Britannica, 2014-01-12. [dostęp 2016-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-05)].
  2. Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 606
  3. Bryson 2006 ↓, s. 287. Cytat: Piccardowie ochrzcili swój batyskaf „Trieste”, od nazwy włoskiego miasta Triest, w którym został zbudowany. W czasie jednego z pierwszych zanurzeń, na początku 1954 roku, przekroczyli głębokość 4000 metrów, prawie trzy razy większą, niż wynosił rekord Bartona sprzed sześciu lat.
  4. W. J. Broad: The Universe Below. Discovering the secrets of the Deep Sea. Nowy Jork. s. 54.
  5. Bertrand Piccard. wprost.pl. [dostęp 2015-06-18].
  6. a b Sylwetka Auguste'a Piccarda na stronie Bertranda Piccarda (ang. • fr.) [dostęp 2016-02-27]
  7. Jean-Luc Picard (ang.). Memory-Alpha. [dostęp 2015-06-18].

Bibliografia[edytuj]

  • August Piccard: Do stratosfery i w głąb mórz. Warszawa: Iskry, 1964.
  • Bill Bryson: Krótka historia prawie wszystkiego. Poznań: Zysk i S-ka, 2006. ISBN 9780691095547.