Auguste Piccard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z August Piccard)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Auguste Piccard (1927)

Auguste Antoine Piccard (ur. 28 stycznia 1884 w Bazylei, zm. 24 marca 1962 w Lozannie) – szwajcarski fizyk, wynalazca i badacz.

Od dziecka zainteresowany nauką, studiował na Politechnice Federalnej w Zurychu (ETHZ). W 1922 został profesorem fizyki na Wolnym Uniwersytecie Brukselskim. We wczesnych latach 30. XX wieku opracował podstawowe założenia konstrukcji batyskafu, jednak wówczas niezrealizowane. Na podstawie tych założeń skonstruował w 1930 roku balon stratosferyczny. Na cześć głównego sponsora, Belgijskiego Narodowego Funduszu Badań Naukowych, balon nazwano FNRS. 27 maja 1931 roku, Piccard wraz z Paulem Kipferem wznieśli się z Augsburga (Niemcy) i osiągnęli rekordową wysokość 15785 metrów, dokonując w czasie lotu wielu ważnych pomiarów dotyczących atmosfery i promieniowania kosmicznego. Badania promieniowania kosmicznego były głównym powodem konstrukcji balonu. W tym celu w 1936 nawiązał współpracę z fabryką gumy w Sanoku stworzonej przez Oskara Schmidta, zamierzając wykorzystać materiał wyprodukowany w tym zakładzie do planowanej budowy balonu w Legionowie[1]. Profesor Piccard wykonał jeszcze 26 lotów stratosferycznych, osiągając maksymalną wysokość 23 000 m.

Do konstruowania batyskafu powrócił pod koniec lat 30., lecz prace przerwała wojna. Po wojnie prace kontynuowano, tym razem we Francji, pod patronatem francuskiej marynarki wojennej i w 1948 roku batyskaf FNRS-2 wykonał kilka próbnych zanurzeń.

Wskutek nieporozumień z francuską marynarką, z doświadczeniem nabytym podczas budowy i eksploatacji FNRS-2, Piccard przystąpił do budowy nowego batyskafu, zmieniając niektóre rozwiązania konstrukcyjne. Tym razem sponsorami byli Włosi. W 1953 zwodowano batyskaf o nazwie Trieste, w którym A. Piccard wraz z synem Jackiem oraz innymi naukowcami wykonali wiele zanurzeń w Morzu Śródziemnym[2]. W 1957 Trieste został sprzedany marynarce amerykańskiej[3], a następnych zanurzeń dokonywał m.in. syn Auguste’a – Jacques Piccard (w tym najsłynniejszego, zejścia na dno Rowu Mariańskiego w 1960).

Pasje balonowe dziadka kontynuuje wnuk, Bertrand Piccard[4].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 606.
  2. Bryson 2006 ↓, s. 287. Cytat: "Piccardowie ochrzcili swój batyskaf “Trieste", od nazwy włoskiego miasta Triest, w którym został zbudowany. W czasie jednego z pierwszych zanurzeń, na początku 1954 roku, przekroczyli głębokość 4000 metrów, prawie trzy razy większą, niż wynosił rekord Bartona sprzed sześciu lat."
  3. W.J. Broad: The Universe Below. Discovering the secrets of the Deep Sea. Nowy Jork. s. 54.
  4. Bertrand Piccard. wprost.pl. [dostęp 2015-06-18].
  5. Jean-Luc Picard (ang.). Memory-Alpha. [dostęp 2015-06-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • August Piccard: Do stratosfery i w głąb mórz. Warszawa: Iskry, 1964.
  • Bill Bryson: Krótka historia prawie wszystkiego. Poznań: Zysk i S-ka, 2006. ISBN 9780691095547.