Augustyn Łosiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Augustyn Łosiński
Augustyn Łosiński
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1867
Krzywniszki
Data śmierci 30 kwietnia 1937
biskup diecezjalny kielecki
Okres sprawowania 1910–1937
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 24 kwietnia 1892
Nominacja biskupia 7 kwietnia 1910
Sakra biskupia 5 czerwca 1910
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 5 czerwca 1910
Konsekrator Stefan Denisewicz

Augustyn Łosiński (ur. 8 stycznia 1867 w Krzywniszkach koło Mohylewa, zm. 30 kwietnia 1937) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny kielecki w latach 1910–1937.

Życiorys[edytuj]

Gimnazjum ukończył w Dyneburgu. Uczęszczał do seminarium w Petersburgu i podjął studia na Akademii Duchownej, gdzie 24 kwietnia 1892 przyjął święcenia kapłańskie.

Był profesorem, ojcem duchownym i rektorem seminarium duchownego oraz kanonikiem kapituły katedralnej w Petersburgu.

7 kwietnia 1910 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji kieleckiej. Sakrę biskupią przyjął 5 czerwca 1910 w Petersburgu z rąk bp. Stefana Denisewicza, a ingres do katedry kieleckiej odbył 29 czerwca 1910. Ustanowił nowy podział administracyjny diecezji, erygował wiele nowych parafii, w 1924 reaktywował kolegiatę w Wiślicy. Erygował muzeum, założył „Przegląd Diecezjalny”, w 1927 przeprowadził w Kielcach I synod diecezjalny. Wspierał działalność wydawniczą, szkolnictwo katolickie i działalność charytatywną. Za jego rządów w 1925 diecezja została włączona do metropolii krakowskiej.

W poglądach politycznych reprezentował zdecydowany konserwatyzm. Po 1918 był zdecydowanym przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego. Jego postawa po śmierci Piłsudskiego stała się przyczyną ostrego konfliktu między państwem polskim a Stolicą Apostolską. Biskup Łosiński nie wywiesił wtedy flag żałobnych, a tylko flagi państwowe bez oznak żałoby, a także odmówił żądaniu władz bicia w dzwony kościelne. Wówczas członkowie Związku Legionistów i innych organizacji prorządowych weszli samowolnie na dzwonnicę katedry i zaczęli bić w dzwony. Biskup wysłał ludzi, którzy usiłowali temu przeszkodzić, ale bezskutecznie, po czym doszło do zamieszek. Podburzony tłum usiłował wedrzeć się do rezydencji biskupa, co zostało udaremnione dzięki interwencji policji[1]. W maju 1935 minister Józef Beck zażądał od papieża Piusa XI odwołania Łosińskiego. Konflikt zakończył się dopiero wraz ze śmiercią biskupa.

Przypisy

  1. Gazeta Lwowska”, nr 111/1935, s. 4.

Linki zewnętrzne[edytuj]