Barbara Bittnerówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Barbara Bittnerówna, właśc. Barbara Bittner-Finze (ur. 4 września 1924 we Lwowie, zm. 4 kwietnia 2018 w Konstancinie-Jeziornie) – polska tancerka, primabalerina Opery Poznańskiej, Opery Śląskiej w Bytomiu, Opery Warszawskiej, Opery Krakowskiej i Operetki Warszawskiej[1].

Kariera artystyczna[edytuj | edytuj kod]

Nauki tańca brała na prywatnych lekcjach u Stanisława Faliszewskiego we Lwowie, później w prywatnej szkole Zygmunta Dąbrowskiego w Warszawie. Jako cudowne dziecko już w wieku 11 lat występowała na deskach Teatru Wielkiego we Lwowie. W latach 1939–1944 występowała w Warszawie. Po wojnie, od 1946 do 1949 była primabaleriną Opery Poznańskiej, w latach 1949–1951 primabaleriną Opery Śląskiej w Bytomiu, a od 1951 do 1956 primabaleriną Opery Warszawskiej, gdzie jako pierwsza w Polsce kreowała rolę tytułową w Romeo i Julii Prokofiewa w choreografii Jerzego Gogóła. W 1956 zdobyła w duecie z Witoldem Grucą I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Tańca w Vercelli we Włoszech.

Po rozstaniu z Operą Warszawską tańczyła w znanym duecie estradowym z Witoldem Grucą, zarówno w kraju, jak na wielu scenach zagranicznych. W latach 1960–1966 występowała w Teatrze Małych Form „Arabeska”. W latach 1963-1964 była też gościnną primabaleriną Opery Krakowskiej. Pod koniec kariery scenicznej, w latach 1966-1971 była primabaleriną Operetki Warszawskiej. W ciągu długiej kariery tanecznej jej partnerami scenicznymi byli również: Feliks Parnell, Stanisław Szymański, Jerzy Kapliński, Zbigniew Kiliński, Bronisław Kropidłowski, Wojciech Wiesiołłowski i Stanisław Iskra.

Od 1970 współpracowała przez kilka lat z teatrami muzycznymi i dramatycznymi w zakresie reżyserii ruchu scenicznego i choreografii. Od 1946 była żoną tancerza i choreografa Jerzego Kaplińskiego (1909-2003), a po rozwodzie, w 1952 poślubiła śpiewaka-tenora Lesława Finzego (1918-1998)[2]. W 1993 przeniosła się wraz z mężem do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie (Konstancin-Jeziorna), gdzie Lesław Finze zmarł 23 grudnia 1998[3]. Po śmierci męża artystka skupiła się na pracy nad autobiografią, którą wydała w 2004 pt. Nie tylko o tańcu. W Domu Artystów Weteranów dożyła sędziwego wieku i zmarła tam 4 kwietnia 2018[4]. Pochowana została na cmentarzu w Skolimowie.

Najważniejsze role[edytuj | edytuj kod]

Opera Poznańska[edytuj | edytuj kod]

  • 1946: Księżna Nocy – Bajka, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1946: Modniarka – Bagatela, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1947: Narzeczona – Harnasie, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1947: Zosia – Cagliostro w Warszawie, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1947: Szeherezada – Szeherezada, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1947: Solistka – Serenada Mozarta, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1948: Dziwożona – Swantewit, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1949: Róża i Kogut – Od bajki do bajki, choreografia Jerzy Kapliński

Opera Śląska[edytuj | edytuj kod]

  • 1949: Swanilda – Coppelia, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1949: Kogut – Zielony kogut, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1950: Modniarka – Bagatela, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1950: Ziemia – Rapsod, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1951: Zarema – Fontanna Bachczysaraju, choreografia Jerzy Gogół

Opera Warszawska[edytuj | edytuj kod]

  • 1952: Panna Młoda – Harnasie, choreografia Stanisław Miszczyk
  • 1952: Romans – Serenada Karłowicza, choreografia Stanisław Miszczyk
  • 1954: Julia – Romeo i Julia Prokofiewa, choreografia Jerzy Gogół

Opera Krakowska[edytuj | edytuj kod]

  • 1963: Julia – Romeo i Julia Czajkowskiego, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1964: Dziewczyna – Harnasie, choreografia Eugeniusz Papliński

Operetka Warszawska[edytuj | edytuj kod]

  • 1967: Ona – Różowe balety, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1967: Modniarka – Bagatela, choreografia Jerzy Kapliński
  • 1968: Swanilda – Coppelia, choreografia Jerzy Kapliński

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obiekty – Archiwum Teatr Wielki, archiwum.teatrwielki.pl [dostęp 2018-04-05] (pol.).
  2. Jacek Chodorowski, Leslaw Finze, www.trubadur.pl [dostęp 2018-04-08].
  3. a b c d e f g h i j k l Barbara Bittnerówna, Nie tylko o tańcu, Prószyński i S-ka SA, Warszawa 2004
  4. Barbara Bittnerówna zmarła w Skolimowie [dostęp 2018-04-05] (pol.).
  5. MKiDN – Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis, www.mkidn.gov.pl [dostęp 2018-04-05] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]