Witold Sadowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Sadowy
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1920
Warszawa
Zawód aktor, publicysta teatralny
Lata aktywności 1945–1988 (aktor),
od 1985 (publicysta)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Medal 40-lecia Polski Ludowej

Witold Sadowy (ur. 7 stycznia 1920 w Warszawie) – polski aktor i publicysta teatralny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W powstaniu warszawskim stracił ojca i brata. Dwa dni po zdobyciu Warszawy przez sowietów wrócił do miasta i wraz z matką zajął się produkcją i sprzedażą papierosów[1].

Debiutował jako aktor na deskach Teatru Miasta Stołecznego Warszawy przy ul. Zamoyskiego 20 na warszawskiej Pradze[potrzebny przypis] 8 maja 1945 r. w sztuce Maurice Maeterlincka Burmistrz Stylmondu[1] rolą Florisa[potrzebny przypis]. W następnych latach grał w wielu teatrach warszawskich: w Teatrze Polskim, Ateneum, Teatrze Klasycznym (późniejszym Teatrze Studio), Rozmaitości[1] i Teatrze Nowym[potrzebny przypis]. Po raz ostatni wystąpił na scenie 26 grudnia 1989 r. w roli Feldmarszałka w Gałązce rozmarynu[1] Zygmunta Nowakowskiego[potrzebny przypis]. Następnego dnia w teatrze wybuchł pożar[1].

W latach osiemdziesiątych rozpoczął działalność jako felietonista teatralny[1] w warszawskich gazetach: „Życiu Warszawy”, „Życiu Codziennym”, „Słowie”, „Expressie Wieczornym” i w ukazującym się w Nowym JorkuNowym Dzienniku”. Od wielu lat jest stałym felietonistą „Gazety Wyborczej” i „Życia na gorąco”.

Jako emeryt od 1985 roku na łamach Życia Warszawy, a potem w Gazety Wyborczej, zaczął publikować nekrologi zmarłych aktorów i reżyserów. Z tego powodu był nazywany Charonem, który przeprawia na drugi brzeg warszawskich aktorów[1].

W uznaniu jego zasług Związek Artystów Scen Polskich nadał mu tytuł członka zasłużonego.

Postanowieniem z 15 czerwca 2012 na wniosek Kapituły Orderu Odrodzenia Polski został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy twórczej i działalności artystycznej odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. W tym samym roku został wyróżniony medalem „Pro Masovia”[3].

Jest autorem czterech książek o teatrze:

  • Czas który minął, Oficyna wydawnicza „Rytm”, Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-7399-356-3
  • Ludzie teatru – mijają lata, zostają wspomnienia, Oficyna wydawnicza „Rytm”, Warszawa 2000, ​ISBN 8387893837
  • Teatr – plotki, aktorzy, wspomnienia zza kulis, Oficyna wydawnicza „Rytm”, Warszawa 1995, ​ISBN 83-85249-51-6
  • Teatr za kulisami i na scenie, Oficyna wydawnicza „Rytm”, Warszawa 1995, ​ISBN 83-85249-98-2

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Dorota Wyżyńska, Kończy 100 lat i wydaje nową książkę. Nazywają go Charonem aktorów, wyborcza.pl, 7 stycznia 2020 [dostęp 2020-01-08].
  2. M.P. z 2012 r. poz. 878
  3. Pro Masovia – 2012 r.. mazovia.pl. [dostęp 2019-03-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]