Barbara Castle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Barbara Castle
Mme Barbara Castle, Ministre britannique du développement outre-mer.jpg
Data i miejsce urodzenia 6 października 1910
Chesterfield
Data i miejsce śmierci 3 maja 2002
Buckinghamshire
Minister służby socjalnej
Okres od 5 marca 1974
do 8 kwietnia 1976
Przynależność polityczna Partia Pracy
Poprzednik Keith Joseph
Następca David Ennals
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN Order Towarzyszy O. R. Tambo II klasy (Republika Południowej Afryki)

Barbara Anne Castle, baronowa Castle of Blackburn (ur. 6 października 1910 w Chesterfield, zm. 3 maja 2002 w hrabstwie Buckinghamshire) – brytyjska polityk, członkini Partii Pracy, minister w rządach Harolda Wilsona. Była córką Franka Bettsa i Annie Rebbecci.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i kariera zawodowa[edytuj]

Wykształcenie odebrała w Love Lane Elementary School, a następnie w Pontefract and District Girls High School. W 1922 jej rodzina przeprowadziła się do Bradford, gdzie Barbara rozpoczęła naukę w miejscowej Girls Grammar School. Następnie studiowała w St. Hugh's College na Uniwersytecie Oksfordzkim na kierunku filozofia, politologia i ekonomia. Na studiach zaangażowała się w działalność polityczną obejmując stanowisko skarbnika uniwersyteckiego Labour Club. W 1937 została wybrana do rady okręgu St. Pancras. W 1943 po raz pierwszy wygłosiła przemówienie na konferencji Partii Pracy. Pracowała również w ministerstwie żywności. W 1944 poślubiła Teda Castle'a. Następnie została dziennikarką „Daily Mirror”.

Kariera polityczna[edytuj]

Izba Gmin[edytuj]

W 1945 dostała się do Izby Gmin wygrywając wybory w okręgu Blackburn. W latach 1950-1955 reprezentowała Blackburn East, a następnie odtworzony okręg Blackburn. Pierwsze stanowisko w administracji rządowej otrzymała w 1964, kiedy to została ministrem ds. rozwoju zamorskiego w gabinecie Wilsona.

Castle pozostawała na tym stanowisku do 1965, kiedy to stanęła na czele departamentu transportu. Na tym stanowisku doprowadziła do wyposażenia policji w alkomaty w celu zwalczania nietrzeźwych kierowców. Doprowadziła również do przyznania rządowych subsydiów dla nierentownych kolei (Transport Act z 1968). Wprowadziła również obowiązek montowania w samochodach pasów bezpieczeństwa. W 1968 została ministrem zatrudnienia oraz pierwszym sekretarzem stanu (drugą osobą w rządzie po premierze). W 1969 zgłosiła kontrowersyjną propozycję ograniczenia roli związków zawodowych. Castle pozostała na tych stanowiskach do wyborczej porażki laburzystów w 1970.

Po powrocie laburzystów do władzy w 1974 Castle została ministrem służby socjalnej. Podczas referendum dotyczącego członkostwa Wielkiej Brytanii w EWG nawoływała do głosowania na „nie”. Po rezygnacji Wilsona w 1976 nowy premier James Callaghan nie powierzył Castle żadnego stanowiska.

W 1979 zrezygnowała z miejsca w Izbie Gmin i została wybrana do Parlamentu Europejskiego, gdzie zasiadała do 1989, reprezentując okręgi Greater Manchester North (do 1984) i Greater Manchester West. W PE Castle pełniła funkcję przewodniczącej posłów Partii Pracy oraz wiceprzewodniczącej grupy deputowanych socjalistycznych. Zasiadała również w komisji rolnictwa i rozwoju wsi oraz w delegacji ds. stosunków z Maltą.

Izba Lordów[edytuj]

W 1990 otrzymała dożywotni tytuł parowski baronowej Castle of Blackburn i zasiadła w Izbie Lordów. W 1993 opublikowana została jej autobiografia Fighting All The Way. Zmarła w 2002.

Biografie Castle[edytuj]

  • Lisa Martineau, Barbara Castle: Politics and Power, 2003, EAN 0233994807
  • Anne Perkins, Red Queen: The Authorised Biography of Barbara Castle, 2003, ​ISBN 0-333-90511-3

Bibliografia[edytuj]