Andrew Adonis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrew Adonis
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1963
Londyn
Minister transportu Wielkiej Brytanii
Okres od 5 czerwca 2009
do 11 maja 2010
Przynależność polityczna Partia Pracy
Poprzednik Geoff Hoon
Następca Philip Hammond

Andrew Adonis, baron Adonis (ur. 22 lutego 1963 w Londynie jako Andreas Adonis) – brytyjski polityk, nauczyciel akademicki i dziennikarz cypryjskiego pochodzenia, par dożywotni, minister transportu w rządzie Gordona Browna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, Nikos, był cypryjskim Grekiem, który wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Matka, Angielka Josephine Leadbeater, opuściła rodzinę, gdy Andrew Adonis miał 3 lata[1]. Andrew Adonis wychowywał się w domu dziecka[2]. Uzyskał stypendium od lokalnych władz, co umożliwiło mu naukę w Kingham Hill School[3][4].

Ukończył następnie studia z zakresu historii nowożytnej w Keble College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Następnie uzyskał doktorat z filozofii (PhD) w Christ Church w Oksfordzie[3]. Pracował jako wykładowca akademicki w Nuffield College (1988–1991), dziennikarz w „Financial Times” (1991–1996) i „The Observer” (1996–1998)[3].

Działał w Partii Socjaldemokratycznej[5] i Liberalnych Demokratach[3]. W latach 1987–1991 zasiadał w radzie miejskiej Oksfordu[3]. W 1995 dołączył do Partii Pracy[5]. W 1998 został doradcą premiera Tony'ego Blaira. W latach 2001–2003 był dyrektorem w biurze premiera, później pozostał jego doradcą do spraw politycznych, zajmując się jednocześnie pisaniem biografii Roya Jenkinsa[3].

16 maja 2005 z nowo otrzymanym tytułem barona jako par dożywotni zasiadł Izbie Lordów[6]. Otrzymał w tym samym miesiącu stanowisko parlamentarnego podsekretarza stanu w departamencie edukacji i umiejętności, w czerwcu 2007 przeszedł na tożsamą funkcję w departamencie do spraw dzieci, szkół i rodzin[6]. Popierał tworzenie nowych akademii (szkół podległych bezpośrednio władzom centralnym), szkół specjalistycznych oraz tzw. trust schools[7].

W październiku 2008 został przeniesiony do ministerstwa transportu w randze wiceministra (ministra stanu). W czerwcu 2009, po dokonanej rekonstrukcji rządu, wszedł w jego skład jako minister transportu. Pozostał na tym stanowisku do maja 2010[6], kiedy to laburzyści po przegranych wyborach przeszli do opozycji. W latach 2011–2015 był członkiem gabinetu cieni jako odpowiednik ministra skarbu[6]. Powrócił w międzyczasie do działalności dydaktycznej jako wykładowca w King’s College London[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Kathryn Davies, ma syna i córkę[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Subsidiarity: no panacea (współredaktor), 1989
  • Making Aristocracy Work: The Peerage and the Political System in Britain, 1993
  • Failure in British government: the politics of the poll tax (współautor), 1994
  • A Class Act: Myth of Britain's Classless Society, 1997
  • Roy Jenkins: A Retrospective (współredaktor), 2004
  • 5 Days in May: The Coalition and Beyond, 2013
  • Half In Half Out: Prime Ministers on Europe (redaktor), 2018
  • Saving Britain: How We Must Change To Prosper In Europe (współautor), 2018

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Winnett: Mother: why I left minister as a toddler (ang.). timesonline.co.uk, 12 czerwca 2005. [dostęp 2019-05-11].
  2. Lord Adonis, who was raised in care, explores a modern-day children's home (ang.). bbc.co.uk, 1 lipca 2011. [dostęp 2019-05-11].
  3. a b c d e f g Will Woodward: The Guardian profile: Andrew Adonis (ang.). theguardian.com, 28 października 2005. [dostęp 2019-05-11].
  4. Gaby Hinsliff: New minister's mother tells: why I left him (ang.). theguardian.com, 12 czerwca 2005. [dostęp 2019-05-11].
  5. a b Profile: Andrew Adonis (ang.). bbc.co.uk, 9 maja 2005. [dostęp 2019-05-11].
  6. a b c d Lord Adonis (ang.). parliament.uk. [dostęp 2019-05-11].
  7. Mike Baker: End of an era as Adonis is moved (ang.). bbc.co.uk, 6 października 2008. [dostęp 2019-05-11].
  8. Lord Adonis appointed Visiting Professor (ang.). kcl.ac.uk, 18 listopada 2014. [dostęp 2019-05-11].