Barry Manilow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barry Manilow
Ilustracja
Barry Manilow (1979)
Imię i nazwisko Barry Alan Pincus
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1943[1]
Brooklyn, Nowy Jork
Gatunki pop, soft rock, disco
Zawód piosenkarz, producent, autor piosenek
Aktywność od 1964
Wydawnictwo Bell Records, Arista, RCA, Concord
Strona internetowa

Barry Manilow, właśc. Barry Alan Pincus[2] (ur. 17 czerwca 1943 w Brooklynie w Nowym Jorku) - amerykański piosenkarz i autor tekstów, najbardziej znany jako wykonawca takich utworów jak „I Write the Songs”, „Mandy”, „Weekend in New England” i „Copacabana (At the Copa)[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w nowojorskim Brooklynie[4] jako syn Edny Manilow, sekretarki, i Harolda Pincusa[5]. Jego matka była Żydówką, a ojciec synem Żyda i Amerykanki irlandzkiego pochodzenia. Jego ojciec opuścił rodzinę, kiedy Barry miał dwa lata, i ostatecznie przyjął panieńskie nazwisko matki Manilow podczas swojej bar micwy[6]. Dorastał w Williamsburgu[6]. W wieku siedmiu lat zaczął grać na fortepianie i akordeonie, a po ukończeniu szkoły średniej Eastern District High School (1961)[4], został przyjęty do prestiżowej Juilliard School of Music[4][7], za którą zapłacił pracując w pokoju pocztowym CBS.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły został dyrektorem muzycznym programu CBS Callback i przez następne kilka lat pisał teksty piosenek, produkował, był aranżerem i wykonywał dżingle reklamowe, w tym głośne kampanie dla State Farm, Dr Pepper Snapple Group, McDonald’s, Pepsi i Kentucky Fried Chicken[6]. W tym czasie był też żonaty z Susan Deixler. Małżeństwo ze szkolną miłością muzyka nie przetrwało jednak próby czasu, trwało niecałe trzy lata (od 1964 do 1966)[8].

W 1971 poznał Bette Midler, która zatrudniła go jako pianistę, aranżera i dyrektora muzycznego; służył jako jej akompaniator podczas jej legendarnej trasy koncertowej w nowojorskich gejowskich łaźniach, wymyślił jej pierwsze dwa albumy (The Divine Miss M z 1972 i jej kontynuację), a latem 1972 zadebiutował ze swoim programem Carnegie Hall. Dzięki jego występowi z Midler, Manilow był w stanie sfinansować własną płytę Barry Manilow I, która została wydana w 1973.

Manilow sprzedał ponad 75 mln płyt na całym świecie. W 1978 pięć jego albumów znalazło się równocześnie na liście bestsellerów; taki sukces osiągnęli tylko Frank Sinatra i Johnny Mathis. Jego single znalazły się na liście Billboard Hot 100, a albumy pokryły się wielokrotnie platyną, dzięki czemu został nazwany numerem jeden Radio & Records w kategorii artysta adult contemporary i zdobył American Music Award for Favorite Pop/Rock Male Artist w trzech kolejnych latach (1978, 1979, 1980), a także nagrodę Emmy za program The Barry Manilow Special, zrobiony na potrzeby telewizji ABC oraz nominację do Oscara w kategorii najlepsza piosenka filmowa za utwór „Ready To Take A Chance Again”, skomponowany do komedii kryminalnej Colina Higginsa Nieczyste zagranie (1978) z Goldie Hawn i Chevy Chase'em w rolach głównych.

Wielu znanych muzyków uznało talent Barry'ego Manilowa, włączając Sinatrę, który w latach 70. widział w nim swego następcę. W 1988 Bob Dylan spotkał Manilowa na przyjęciu, uściskał go i powiedział: Nie przestawaj robić tego, co robisz. Inspirujesz nas. Arsenio Hall przedstawił Barry'ego Manilowa jako swojego ulubionego gościa w The Arsenio Hall Show i poprosił publiczność o szacunek dla jego pracy.

Barry Manilow zajmował się produkcją i opracowaniem muzycznym dla innych artystów, takich jak Bette Midler, Dionne Warwick, Ałła Pugaczowa i Rosemary Clooney. Pisał również piosenki do musicali i filmów.

Od lutego 2005 występuje w hotelu-kasynie Paris Las Vegas w Las Vegas.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 2017 wyznał, że jest gejem. W rozmowie z magazynem „People” i w programie Entertainment Tonight po raz pierwszy poruszył temat skrywanego przez 40 lat romansu z Garrym Kiefem, z którym pobrał się w 2014, podczas cichej ceremonii w Palm Springs[9][10].

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Rola Reżyser
1982 Twilight Theater II (film telewizyjny)[11] w roli samego siebie Perry Rosemond
2002 Bezwarunkowa miłość (Unconditional Love)[12] P. J. Hogan
2008 Cranberry Christmas (film telewizyjny)[13] narrator (głos) Perry Rosemond
Głowa rodziny (serial animowany)[14] w roli samego siebie (głos) Brian Iles, James Purdum, Peter Shin
2013 Sound City (film dokumentalny)[15] w roli samego siebie Dave Grohl

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Barry Manilow w bazie IMDb (ang.)
  2. Personalidade: Barry Manilow (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2019-05-23].
  3. Barry Manilow (ang.) w Discogs.com
  4. a b c Barry Manilow Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2019-05-23].
  5. Barry Manilow Biography (1943?-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2019-05-23].
  6. a b c Steve Huey: Barry Manilow Biography (ang.). AllMusic. [dostęp 2019-05-23].
  7. Barry Manilow w bazie Notable Names Database (ang.)
  8. Laura Collins, Martin Gould, Hugo Daniel (2015-04-11): Barry Manilow's ex-wife Susan Deixler on his marriage to Garry Kief (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-02-04].
  9. Ogłosił, że jest gejem. Nie zrobił tego wcześniej, bo nie chciał "rozczarować fanek" (pol.). TVN24.pl. [dostęp 2017-04-05].
  10. Barry Manilow jest gejem. Opowiedział o tym po raz pierwszy (pol.). Interia.pl. [dostęp 2017-02-04].
  11. Twilight Theater II (1982)) w bazie IMDb (ang.)
  12. Unconditional Love (2002) w bazie IMDb (ang.)
  13. Cranberry Christmas (2008)) w bazie IMDb (ang.)
  14. Głowa rodziny (2008) w bazie IMDb (ang.)
  15. Sound City (2013)) w bazie IMDb (ang.)