Belle époque

Wystawa światowa w Paryżu (1900)

Mapa Europy u schyłku belle époque (1914)

Belle époque (z fr. piękna epoka/okres/czas) – metaforyczne określenie okresu w historii Europy na przełomie XIX-XX wieku poprzedzającego wybuch I wojny światowej. Okres potocznie utożsamiany z powszechną „pomyślnością” (stabilizacją polityczną, rozwojem gospodarczym i kulturowym) jako kontrast względem kończącej go tragicznej Wielkiej Wojny.

Charakterystyka

Belle époque miała miejsce w czasie trwania hegemonii europejskich mocarstw i była uważana za okres rozkwitu, postępu i spokoju na kontynencie. Postęp techniczny (m.in. wynalezienie telefonu, radia, autochromu, samochodu, samolotu) sprawiał, że życie codzienne stawało się łatwiejsze. Belle époque to również okres rozwoju kulturowego, powstała kinematografia, rozkwitał kabaret, w sztuce panowała secesja i impresjonizm. Ówczesne społeczeństwa wierzyły w postęp i dobrobyt, jakkolwiek jednocześnie pojawił się dekadentyzm, szczególnie związany z pojęciem fin de siècle. W tym czasie rosła też świadomość własnej siły tzw. „klasy robotniczej”, powstawały liczne ruchy socjalistyczne i partie rewolucyjne.

Ten okres względnego spokoju, rozkwitu i pomyślności został gwałtownie przerwany przez wybuch Wielkiej Wojny, która doprowadziła do głębokich przemian polityczno-społecznych na kontynencie, doprowadzając między innymi do rozpadu trzech wielkich monarchii europejskich (Cesarstwa Niemieckiego, Austro-Węgier i Imperium Rosyjskiego), powstania wielu państw narodowych (np. II Rzeczypospolitej) i narodzin totalitaryzmów (ZSRR, III Rzesza).

Zobacz też

• epoka wiktoriańska
• okres międzywojenny