Bitwa pod Montbard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Montbard
II wojna światowa, Front zachodni, kampania francuska
Czas 16-17 czerwca 1940
Miejsce Montbard
Terytorium Francja
Przyczyna ofensywa niemiecka we Francji
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
 Polska  III Rzesza
Dowódcy
Stanisław Maczek nieznany
Siły
10 Brygada Kawalerii Pancernej 66 Pułk 13 Dywizji Zmotoryzowanej
Straty
17 poległych
30 rannych
nieznane
brak współrzędnych
Renault R-35 – czołg brygady

Bitwa pod Montbardbitwa stoczona w trakcie kampanii francuskiej nocą 16/17 czerwca 1940 przez oddziały 10 Brygady Kawalerii Pancernej generała Stanisława Maczka.

Tło[edytuj | edytuj kod]

10 Brygada walczyła od 10 czerwca 1940, a od 12 czerwca wykonywała działania osłonowe, umożliwiając wycofywanie się kolejnych oddziałów francuskich, uchodzących pod naporem wojsk niemieckich wzdłuż drogi z Montmort do Sézanne pomiędzy Marną a Kanałem Burgundzkim. W tych dniach oddział stoczył zwycięskie potyczki, m.in. pod Champaubert i Montigivroux[1]. 16 czerwca[2] oddział otrzymał rozkaz zdobycia miejscowości Montbard, aby umożliwić przeprawę 42. Dywizji Piechoty przez Kanał Burgundzki. Brygada znajdowała się wówczas w odległości 60 km[3] od miasta i nie miała już zapasów paliwa, w związku z czym zrezygnowano z wykorzystania części pojazdów, a paliwo zlano do innych maszyn[2].

Walki[edytuj | edytuj kod]

Tym samym 10 Brygada posiadała odtąd jedną kompanię czołgów, dysponującą 17 sztukami Renault R-35[2]. Ponadto w oddziale znajdowały się dwa szwadrony kawalerii, pododdział saperów i artylerii przeciwpancernej[3]. Około godziny 15 wyprowadzono natarcie z rejonu Chaource, a Montbard zostało osiągnięte wieczorem. O godzinie 22 rozpoczęto uderzenie na miasto[2], zakończone o godzinie 1:30[4], gdy rozbito stacjonujący w mieście niemiecki batalion 66. Pułku 13. Dywizji Zmotoryzowanej[1], a Niemcy wycofali się w panice na drugi brzeg kanału[2]. Około godziny 2 do generała Maczka dotarła informacja, że 42. Dywizja Piechoty zmieniła kierunek marszu, skręciła na południe i nie dotrze do Montbard[3]. Straty polskie wyniosły 17 poległych, 30 rannych żołnierzy i trzy czołgi, Niemcy stracili 60 ludzi, kilkunastu jeńców i kilka samochodów i motocykli[2].

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Pomimo wyparcia Niemców nie osiągnięto założonych celów, gdyż most na kanale został wysadzony przez wycofujących się Niemców około godziny 2. Generał Maczek zdecydował się wycofać z miasta przed świtem i przejść do odwrotu. Rankiem 17 czerwca Brygada dotarła do lasów, w których dokonano zniszczenia kolejnej partii sprzętu pozbawionego paliwa – pozostawiono trzy czołgi. Następnie poruszano się wzdłuż Kanału Burgundzkiego, poszukując przeprawy niebędącej w rękach niemieckich. Po dotarciu po jednym dniu[3] do Is-sur-Tille w rejonie Dijon[1], Polacy znaleźli się w okrążeniu[2]. Oddział zniszczył ciężki sprzęt[5], 18 czerwca Brygada została rozwiązana[4], a grupy żołnierzy zaczęły przebijać się w stronę wybrzeża[2].

Łącznie w trakcie kampanii francuskiej oddział stracił 1200 z 1700 żołnierzy[1], w tym 50 poległych, 120 rannych, 1020 zaginionych lub wziętych do niewoli[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Dawid Kotrys, 2 wojna światowa - Inne Oblicza Historii, serwisy.ioh.pl [dostęp 2017-07-15] (pol.).
  2. a b c d e f g h II WOJNA ŚWIATOWA - najlepszy portal poświęcony historii, www.sww.w.szu.pl [dostęp 2017-07-15].
  3. a b c d Kacper Śledziński, Czarna Kawaleria. Bojowy szlak pancernych Maczka, Otwarte, 27 maja 2011, ISBN 978-83-240-1797-3 [dostęp 2017-07-15] (pol.).
  4. a b c Boje Polskie 1939-1945. Przewodnik Encyklopedyczny, Bellona [dostęp 2017-07-15] (pol.).
  5. RCZPI, ..:: 10BKPanc :: Nasz patron ::.., 10bkpanc.wp.mil.pl [dostęp 2017-07-15] (pol.).