Operacja Dragoon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Operacja Dragoon
II wojna światowa, front zachodni i kampania śródziemnomorska
Ilustracja
Plan operacji.
Czas 15 sierpnia14 września 1944
Miejsce Prowansja
Terytorium Francja
Przyczyna potrzeba odciążenia wojsk alianckich walczących na północy Francji
Wynik zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
 Wolna Francja
 Wielka Brytania
 Kanada
 III Rzesza
Dowódcy
Jacob Devers,
Jean de Lattre de Tassigny,
Alexander Patch,
Lucian Truscott
Johannes Blaskowitz,
Ferdinand Neuling
Siły
Amerykanie i Brytyjczycy:
151 tys. żołnierzy
Wolni Francuzi:
75 tys. żołnierzy
Niemcy:
100 tys. żołnierzy
Straty
Amerykanie:
2500-3175 zabitych, schwytanych lub zaginionych,
~7500 rannych
Wolni Francuzi:
ponad 10 tys. ofiar
Niemcy:
~7 tys. zabitych,
~21 tys.rannych,
131 250 w niewoli
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
miejsce bitwy
miejsce bitwy
43°13′37,5″N 6°39′42,0″E/43,227083 6,661667

Operacja Dragoon (z ang. „wymusić, zdominować”, wstępnie nazwana Anvil – „kowadło”) – aliancka operacja desantowa w południowej Francji podczas II wojny światowej, przeprowadzona 15 sierpnia 1944 roku. W operacji uczestniczyły wojska amerykańskie, francuskie, brytyjskie oraz kanadyjskie.

Nazwa operacji jest wynikiem braku realizacji koncepcji Winstona Churchilla, który chciał utworzyć „drugi front” poprzez lądowanie na Bałkanach. Z planami brytyjskiego premiera nie zgadzał się Franklin Delano Roosevelt, który obstawał przy koncepcji lądowania na południu Francji. Operacja miała nosić kryptonim Anvil (z ang. „kowadło”). Churchill ostatecznie przystał do tego planu, jednak zażartował, że ze względu na to, że został do niego przymuszony, powinno zmienić się przydomek operacji na Dragoon („wymusić, zdominować”). Planiści alianccy potraktowali jednak poważnie słowa Churchilla i zmienili nazwę operacji.

Operacja desantowa poprzedzona była nalotami bombowymi na drogi, mosty, lotniska i pozycje artylerii niemieckiej. W noc poprzedzającą desant rozpoczął się ostrzał artyleryjski przez okręty alianckie wzdłuż 40-milowego odcinka frontu. Siły morskie podzielono na cztery zespoły uderzeniowe: „Camel”, „Delta”, „Alpha” i „Sitka”. Pierwsze trzy zespoły desantowały się na kontynencie, a grupa „Sitka” zaatakowała wyspy Port-Cros i Levant celem zniszczenia baterii nadbrzeżnej. Jednocześnie z morską operacją desantową, 448 samolotów i 408 szybowców transportowych lądowało w pobliżu Le Muy[1].

Lądowanie odbyło się na odcinku wybrzeża między Cannes a Tulonem i zakończyło się sukcesem aliantów. Po zdobyciu bez większego oporu plaż, alianci ruszyli na północ, zachód i wschód, m.in. wyzwalając 28 sierpnia Marsylię.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Lipiński: Druga wojna światowa na morzu. Lampart, 1995, s. 330. ISBN 83-902554-7-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]