Bolesław Nieczuja-Ostrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Michał Nieczuja-Ostrowski
Tysiąc, Bolko, Grzmot, Michałowicz, Burza
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 29 września 1907
Halicz
Data i miejsce śmierci 13 lipca 2008
Elbląg
Przebieg służby
Lata służby od 1931
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Stanowiska d-ca kompanii 115. Pułku Piechoty 41. DP (rez.), d-ca 106. Dywizji Piechoty AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Armii Krajowej

Bolesław Michał Nieczuja-Ostrowski ps. „Tysiąc”, „Bolko”, „Grzmot”, „Michałowicz”, „Burza” (ur. 29 września 1907 w Haliczu, zm. 13 lipca 2008 w Elblągu) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób generała Bolesława Michała Nieczui-Ostrowskiego

Bolesław Nieczuja-Ostrowski urodził się 29 września 1907 w Haliczu, w województwie stanisławowskim, w rodzinie Michała i Anieli z d. Frank. Naukę w zakresie szkoły średniej pobierał w Gimnazjum Koedukacyjnym Towarzystwa Prywatnego Gimnazjum w Przeworsku. Egzamin dojrzałości zdał w 1927. Działał w harcerstwie dochodząc do funkcji Komendanta Hufca ZHP w Przeworsku. W 1931 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. Służbę rozpoczął w 5. Pułku Strzelców Podhalańskich w Przemyślu. Następnie został wykładowcą w szkole podchorążych rezerwy w Zambrowie i Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie.

Wziął udział w wojnie obronnej z 1939; zgodnie z planem mobilizacji objął dowództwo kompanii w 115. Pułku Piechoty (Rezerwowym). Za zasługi we wrześniu 1939 odznaczony został Krzyżem Walecznych.

Dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł, po czym zaangażował się w działalność Związku Walki Zbrojnej we Lwowie, a następnie na terenie Podkarpacia i ziemi krakowskiej. Został szefem uzbrojenia w Komendzie Okręgu Krakowskiego ZWZ. Zorganizował tam konspiracyjną produkcję broni, która otrzymała kryptonim „Ubezpieczalnia”. W 1943 został awansowany do stopnia majora oraz odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W 1944 został mianowany dowódcą 106. Dywizji Piechoty Armii Krajowej kryp. „Dom”, walczył na terenie Małopolski. Za zasługi awansowano go do stopnia podpułkownika ze starszeństwem od 11 listopada 1944 r. oraz odznaczono Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Po rozwiązaniu dywizji wyjechał wraz z grupą byłych żołnierzy do Elbląga. Osiedlili się w Pogrodziu k. Elbląga, gdzie zorganizowano Spółdzielnię Gospodarczo-Społeczną. Zrzeszała ona byłych żołnierzy AK i ich rodziny. W 1949 został aresztowany. Dwukrotnie został skazany na karę śmierci. W więzieniu spędził 7 lat. Przez kolejne lata prześladowany był za działalność w Armii Krajowej.

W 1991 został wyróżniony awansem na stopień generała brygady, a rok później otrzymał honorowe obywatelstwo Elbląga. 29 września 2007 generał Bolesław Nieczuja-Ostrowski obchodził swoje 100. urodziny. Na uroczystościach urodzinowych byli m.in.: bp Jan Styrna, wiceprezydent miasta Witold Wróblewski, Leonard Krasulski, Jerzy Wcisła, Sławomir Sadowski[1]. Generał otrzymał list z życzeniami od dotychczasowego Prezesa Rady Ministrów Jarosława Kaczyńskiego.

Gen. Bolesław Nieczuja-Ostrowski zmarł 13 lipca 2008 w Elblągu w wieku 101 lat[2]. Pogrzeb generała odbył się 18 lipca 2008 i rozpoczął się mszą święta żałobną w Katedrze św. Mikołaja w Elblągu, którą celebrował biskup pomocniczy elbląski Józef Wysocki i biskup polowy Wojska Polskiego gen. dyw. Tadeusz Płoski. Po uroczystej mszy ciało generała zostało pochowane na Cmentarzu Komunalnym Agrykola[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Bronisławą Marią z d. Paklikowską (1909–1988), urodzoną we Lwowie. Mieli troje dzieci, Wandę (ur. 1935), Michała (1943−1965) i Tadeusza (1946−2010).

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rzeczpospolita partyzancka; Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1991
  • Drogi Miłości Bożej, Kraków 1993
  • Inspektorat AK „Maria” w walce, tom 1.; Instytut Wydawniczy PAX, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1995
  • Inspektorat AK „Maria” w walce, tom 2., cz. 1., Elbląg 2001
  • Inspektorat AK „Maria” w walce, tom 2., cz. 2., Elbląg 2007

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rzeczpospolita Partyzancka VII-VIII 1944, red. S.M.Przybyszewski, Wydawnictwo Nowa Nidzica 2004, ​ISBN 83-913972-1-1
  • P. Nieczuja-Ostrowski, Inicjatywa społeczno-gospodarcza akowskich osadników w powiecie elbląskim w latach 1945-1949, „Rocznik Elbląski” t. 20 (2006), s. 258
  • S. Piwowarski, Niezwykłe życie generała brygady Bolesława Michała Nieczui-Ostrowskiego, pseudonim: „Bolko”, „Grzmot”, „Tysiąc”, „Michałowicz”, „Informator Stowarzyszenia Żołnierzy Armii Krajowej” nr 3/2007, s. 4.
  • L. Zieliński, Osadnictwo wiejskie w powiecie elbląskim w latach 1945-1950, „Rocznik Elbląski” nr 3 (1966), s. 184
  • IPN

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Setne urodziny generała (pol.). portel.pl.
  2. Generał Bolesław Nieczuja – Ostrowski nie żyje (pol.). portel.pl. [dostęp 2008-07-13].
  3. Pogrzeb generała (pol.). portel.pl. [dostęp 2008-07-18].
  4. Generał bryg. Bolesław Nieczuja-Ostrowski (pol.). Oficjalny serwis internetowy Miasta Elbląg. [dostęp 2014-01-02].
  5. Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. [dostęp 18 lutego 2011].
  6. To będzie rok generała. portel.pl. [dostęp 2016-12-29].
  7. Generał Nieczuja-Ostrowski patronem skweru przy ul. Mickiewicza. info.elblag.pl. [dostęp 2017-04-30].
  8. Generał dobrze zapamiętany. portel.pl. [dostęp 2017-10-06].