Carola (grusza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
'Carola'
Owoce odmiany Carola w okresie zbioru
Owoce odmiany Carola w okresie zbioru
Rodzaj Grusza (Pyrus)
Gatunek Pyrus communis L., (Grusze zachodnie)
Grupa odmian jesienne
Rodzice 'Johantorp' x 'Komisówka'.
Hodowca Olaf Bergendal
Data wyhodowania 1957
Data zarejestrowania 1998[1] (PL)
Pochodzenie Szwecja, Alnarp

Grusza 'Carola' – odmiana uprawna (kultywar) gruszy należąca do grupy grusz zachodnich. Jesienna odmiana wyselekcjonowana w Szwecji w 1957 roku przez Olafa Bergendala. Krzyżówka odmian 'Johantorp' i 'Komisówka'. W Polsce pojawiła się w latach 80 XX wieku, do Rejestru Odmian[1] wpisana w 1998 roku.

Morfologia[edytuj]

Pokrój
Drzewo rośnie umiarkowanie silnie. Korona wzniesioną, średnio zagęszczającą się, łatwa w formowaniu, konary odchodzą od przewodnika pod szerokim kątem. Ze względu na wytwarzanie dużej ilości pionowych pędów jednorocznych wymaga cięcia letniego.
Owoce
Duże lub bardzo duże, niesymetryczne, szerokostożkowate, wydłużone, mocno zwężające się przy szypułce. Skórka zielona, gładka, po dojrzeniu żółtozielona pokryta od strony nasłonecznionej, czerwonobrązowym rumieńcem. Czasem ordzawiona. Przetchlinki liczne, wyraźne i duże. Szypułka średniej długości i grubości, wygięta, przeważnie osadzona lekko z boku. Kielich średniej wielkości zamknięty lub półotwarty, osadzony w płytkim, ordzawionym z zagłębieniu. Miąższ żółtobiały, zwięzły, średnio ziarnisty, soczysty, bardzo aromatyczny, kwaskowato-słodki. Komórki kamienne słabo wyczuwalne.

Zastosowanie[edytuj]

Jesienna odmiana deserowa. Polecana zarówno do uprawy towarowej jak i amatorskiej, zwłaszcza w chłodniejszych rejonach. Jest dobrym zapylaczem dla odmian grusz: 'Konferencja' i 'Radana'; natomiast sama jest dobrze zapylana przez 'Amforę', 'Konferencję', 'Dicolor';[2]. Do prawidłowego zapylenia wymagana jest obecność odmiany zapylającej gdyż owoców partenokrpicznych tworzy bardzo mało lub wcale[3].

Uprawa[edytuj]

Wcześnie wchodzi w okres owocowania, owocuje obficie, przeważnie regularnie. Kwitnie średnio wcześnie.

Podkładka i stanowisko[edytuj]

Jako podkładki zaleca się do nasadzeń amatorskich siewki gruszy kaukaskiej , w sadach intensywnych lepiej sprawdzają się typy pigwy, zwłaszcza pigwa S1 oraz MA. W starszym wieku wymaga cięcia prześwietlającego.

Zdrowotność[edytuj]

Na mróz bardzo odporna, na parcha średnio odporna, wrażliwa na zarazę ogniową. Mało podatna na choroby drewna i kory.

Zbiór i przechowywanie[edytuj]

Zbiór owoców najczęściej przypada na połowę września. Do spożycia nadają się po 3-4 tygodniach od zbioru. W chłodni można je przechować do końca stycznia.

Przypisy

  1. a b Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych: Lista Odmian Roślin Sadowniczych wpisanych do Krajowego Rejestru w Polsce. [dostęp 2013-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-29)].
  2. Antkowiak W., Wojciechowski A., Wolko Ł., Łysiak G.. Assessment of cross compatibility of pear (Pyrus communis L.) cultivars on the basis of pollen tube observations and analysis of the s-rnase gene. „Acta Agrobotanica”. 66 (2), 2013, s. 29–34 doi=10.5586/aa.2013.019. Polish Botanical Society (ang.). [dostęp 2016-08-16]. 
  3. Grzegorz Łysiak, Wojciech Antkowiak. Quality features of parthenocarpic pears collected from trees grown on different rootstocks. „Acta Sci. Pol. Hortorum Cultus”. 14 (5), s. 69-82, 2015. ISSN 1644-0692 (ang.). [dostęp 2016 - 04 -06]. 

Bibliografia[edytuj]

  1. Dorota Kruczyńska, Alojzy Czynczyk: Zeszyty Pomologiczne Grusza. Skierniewice: Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa, 2002. ISBN 83-88707-38-8.
  2. Grzegorz Łysiak: Uprawa i odmiany gruszy. Warszawa: Hortpress, 2006. ISBN 83-89211-18-1.
  3. Ireneusz Sosna: Uprawa gruszy. Kraków: Plantpress, 2007. ISBN 978-83-89874-51-1.