Konferencja (grusza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
'Konferencja'
Owoce odmiany 'Konferencja' w okresie zbioru
Owoce odmiany 'Konferencja' w okresie zbioru
Rodzaj Grusza (Pyrus)
Gatunek Pyrus communis L., (Grusze zachodnie)
Rodzice siewka 'Leon Leclerc de Laval'[1]
Hodowca M. Rivers
Data wyhodowania 1884
Data zarejestrowania 1894, 1990[2] (PL)
Pochodzenie Anglia, Sawbridgeworth

Grusza 'Konferencja' – odmiana uprawna (kultywar) gruszy należąca do grupy grusz zachodnich o średniowczesnej porze dojrzewania (odmiana jesienna). Odmiana bardzo stara, wyhodowana w 1884 roku w szkółce M. Riversa w Sawbridgeworth w Anglii z siewek odmiany Leon Leclerc de Laval. Do uprawy w Europie Zachodniej weszła bardzo szybko (1894 rok) i zyskała uznanie. Jest dominującą odmianą (ponad 50% udziału) w Anglii i krajach Beneluksu, a w całej Unii Europejskie najczęściej uprawianą odmianą gruszy. W Polsce dopiero w latach 70., za sprawą kilku szkółek, bardziej się rozpowszechniła, a obecnie obok Faworytki i Lukasówki jest jedną z najpopularniejszych odmian grusz, do Rejestru Odmian Roślin Sadowniczych wpisana w 1990 roku[2].

Morfologia[edytuj]

Pokrój
Drzewo rośnie silnie, ale tylko przez pierwsze 2–3 lata po posadzeniu, później wzrost słabnie. Tworzy koronę wzniesioną, o konarach początkowo rosnących w górę, a następnie przewisających, co szczególnie jest widoczne u rozgałęzień drugiego rzędu i kolejnych. Ma dużo krótkopędów, na których głównie kwitnie i zawiązuje owoce.
Owoce
Najczęściej są duże, czasem średniej wielkości i niewyrównane pod względem wielkości. Kształt jest wydłużony, wrzecionowaty czasem stożkowaty. Przy zawiązaniu partenokarpicznym są bardziej wydłużone i baryłkowate. Skórka jest matowa, zielonkawa, później żółta, bez rumieńca z brązowym ordzawieniem, w niektórych latach pokrywającym ponad połowę owocu. Szypułka jest średniej długości do długiej i stanowi przedłużenie owocu. Zagłębienia szypułkowego brak. Zagłębienie kielichowe jest małe i płytkie, a kielich dość duży i otwarty. Miąższ ma barwę łososiowożółtą, jest delikatny, bardzo słodki, soczysty, bardzo smaczny. W części przykielichowej mogą wstępować nieliczne komórki kamienne.

Zastosowanie[edytuj]

  • Roślina uprawna. W okres owocowania wchodzi bardzo wcześnie, już w 2–3 roku po posadzeniu. Plonuje bardzo obficie i corocznie. Zawiązuje często po kilka owoców w jednym kwiatostanie, co sprawia, że często zachodzi potrzeba przerzedzania zawiązków. Część owoców powstaje partenokarpicznie, a w latach, kiedy ostra zima lub przymrozki wiosenne uszkodzą kwiaty, udział owoców partenokarpicznych może wynieść powyżej 90%[3], co stanowi ewenement wśród roślin sadowniczych.
  • Jest odmianą zalecaną do uprawy w Polsce zarówno w sadach towarowych, jak i w uprawie amatorskiej. W krajach Beneluksu często uprawiana jest do przetwórstwa, gdzie jest kostkowana jako dodatek do jogurtów.

Uprawa[edytuj]

  • Odmiana uprawiana jest głównie na podkładkach słabo rosnących. Często stosowana jest pigwa S1 jako podkładka, a na słabych stanowiskach siewki gruszy kaukaskiej. Nie należy jej uprawiać na stanowiskach zimnych i słabych glebach.
  • Konferencja jest odmianą średnio wytrzymałą na mróz. Jest odporna na parcha gruszy.
  • Zbiór i przechowywanie: W warunkach polskich w zależności od rejonu i typu gleby dojrzałość zbiorczą osiąga od połowy września do pierwszych dni października. Przechowuje się bardzo dobrze, w zwykłej chłodni można ją przechować do końca lutego, a w chłodni z kontrolowaną atmosferą nawet do maja co powoduje, że nazywa się ją czasami "królową chłodni".

Przypisy

  1. Dessert pear 'Conference'. National Fruit Collection. [dostęp 2016-08-15].
  2. a b Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych: Lista Odmian Roślin Sadowniczych wpisanych do Krajowego Rejestru w Polsce. [dostęp 2013-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-29)].
  3. Grzegorz Łysiak, Antkowiak Wojciech. Quality features of parthenocarpic pears collected from trees grown on different rootstocks. „Acta scientiarum Polonorum. Hortorum cultus”. 5 (14), s. 69-82, October 2015. ISSN 1644-0692 (ang.). 

Bibliografia[edytuj]

  1. Aleksander Rejman: Pomologia. Warszawa: PWRiL, 1994. ISBN 83-09-01612-3.
  2. Grzegorz Łysiak: Uprawa i odmiany gruszy. Warszawa: Hortpress, 2006, s. 156. ISBN 83-89211-18-1.