Chi Chi LaRue

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chi Chi LaRue
Ilustracja
Chi Chi LaRue (2010)
Prawdziwe imię i nazwisko Lawrence David Paciotti[1][2]
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1959[2]
Hibbing, USA
Zawód reżyser, producent filmowy, scenarzysta, aktor pornograficzny
Lata aktywności od 1988

Chi Chi LaRue, znany także jako David Lawrence i Taylor Hudson (ur. 8 listopada 1959 w Hibbing) – amerykański reżyser, scenarzysta, producent i aktor filmów pornograficznych, DJ[3], najbogatszy wśród reżyserów filmów erotycznych dla gejów i osób biseksualnych i jeden z najbogatszych w całej branży erotycznej[4]. Jego majątek oceniany jest na kilkaset milionów dolarów[4]. Autor filmów odznaczających się dużym poczuciem humoru i fabułą, w której seks jest zwyczajnym uzupełnieniem życia bohatera, który jest jednak wykonany w każdej możliwej scenerii, sytuacji czy okoliczności[4][5]. Często pojawia się w ostatnich sekundach swoich filmów na planie zdjęciowym jako statysta[5].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Hibbing[1] w stanie Minnesota. Pracę rozpoczął w 1988 roku i od tamtej pory wyprodukował kilkaset filmów wideo. Przez dłuższy czas współpracował z wytwórnią Vivid Video.

Ściśle współpracuje z przemysłem produkującym prezerwatywy i bezwzględnie podkreśla w swoich filmach konieczność stosowania profilaktyki chorób przenoszonych drogą płciową. Część jego filmów przypomina w sekwencjach dialogów filmy oświatowo-uświadamiające o bezpiecznym seksie[6]. W 2006 zerwał ostentacyjnie współpracę z wytwórnią Vivid Video za to, że ta zaczęła dopuszczać do produkcji filmów erotycznych bez stosowania prezerwatyw przez aktorów[7][8].

LaRue jest zapraszany do audycji telewizyjnych w USA i Europie Zachodniej, w których ma okazję prezentować swój punkt widzenia na współczesną erotykę. Jest głosicielem tezy o jedności i spójności natury ludzkiej, w której seks nie może być poddawany nienaturalnym zakazom, np. celibatowi czy być eliminowany czy wykluczany z życia jednostki czy życia publicznego. Twierdzi też, że seks powinien dawać radość a nie być przymusowym obowiązkiem. Dzięki głoszonym przez siebie poglądom – mimo że występuje publicznie jako parodia kobiety, zdobył wielką sympatię pań[4], które często są obiektami wymuszeń seksualnych. W jego filmach dla gejów regularnie grają aktorki erotyczne i nie-erotyczne, które otrzymują role tolerancyjnych matek, ciotek, sióstr, koleżanek, szefowych czy urzędniczek i które nigdy nie muszą się rozbierać. Zasada ta nie obowiązuje w filmach o tematyce biseksualnej.

Oprócz produkcji filmowej działa jako właściciel firm produkujących akcesoria erotyczne dla sex-shopów[9]. Występuje w lokalach i kabaretach Minneapolis ze swoim programem artystycznym jako drag queen.

Wziął udział w teledysku MadonnyDeeper and Deeper” (1992) u boku Sofii Coppoli, Udo Kiera i Debi Mazar, dramacie The Fluffer (2001)[3], a także wystąpił w biograficznym filmie dokumentalnym Sagat (2011)[10] z Françoisem Sagatem, Christophe Honoré i Bruce LaBruce.

25 października 2012 znalazł się wśród gości na uroczystości 50. urodzin kanadyjskiego producenta i reżysera filmowego Davida Furnisha, męża Eltona Johna[11].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Film Studio
1990 Gay Erotic Video Award Najlepszy reżyser[12] The Rise (1990) Catalina Video
Najlepszy wykonawca nie biorący udziału w scenach seksu[12] More of a Man (1989) All Worlds Video
Dave Award Najlepszy wykonawca nie biorący udziału w scenach seksu[12]
Najlepsze wideo[12]
1991 AVN Award Najlepszy wykonawca nie biorący udziału w scenach seksu[13]
Najlepszy reżyser - wideo gejowskie[13] The Rise (1990) Catalina Video
1992 Gay Erotic Video Award Najlepszy reżyser[12] Songs in the Key of Sex (1991) HIS Video
1993 AVN Award Najlepszy reżyser - wideo gejowskie[13]
Gay Erotic Video Award Najlepsze specjalne wideo[13] Chi Chi LaRue's Hardbody Video Magazine (1992) Odyssey Men
Najlepsza popijawa płci[13] Valley of the Bi Dolls (1992) Catalina Video
1994 Gay Erotic Video Award Najlepsza rola[12] Revenge of the Bi-Dolls (1992) Catalina Video
1995 Gay Erotic Video Award Najlepszy reżyser[12] Idol Country (1994) HIS Video
1999 Grabby Award Wall of Fame[12]
Najlepsze wszystkie sceny seksu wideo[12] Link 2 Link (1999) All Worlds Video
Najlepszy reżyser[12] ex aequo z Kristenem Bjornem
Najlepsze etniczne wideo[12] Black Balled 2(1998) All Worlds Video
2000 Grabby Award Najlepsze wideo[14] Echoes (1999) Men of Odyssey
Najlepszy reżyser[14]
2001 GayVN Award Najlepszy reżyser[13]
2002 GayVN Award Najlepszy reżyser - biseksualne wideo[13] Mile Bi Club (2001) All Worlds Video
2003 GayVN Award Najlepszy reżyser[12] Deep South: The Big and the Easy Part 1 (2002) i Part 2 (2002) Falcon Studios
2006 GayVN Award Najlepszy reżyser[12] Wrong Side of the Tracks Part One (2005) i Part Two (2005) Rascal Video
Grabby Award Najlepszy reżyser[15]
2009 GayVN Award TrailBlazer[13]
2011 Cyber Socket Najlepsza osobowość
2012 Cyber Socket Najlepsza osobowość

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Personalidade: Chi Chi LaRue (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-01-17].
  2. a b Chi Chi LaRue w bazie Notable Names Database (ang.)
  3. a b Chi Chi LaRue (ang.). Listal. [dostęp 2018-01-17].
  4. a b c d Ocena pozycji Chi Chi LaRue na rynku erotycznym (ang.). San Francisco Bay Times.
  5. a b Dana Van Iquity (2005-07-14): A Wicked Tale with Chi Chi LaRue (ang.). San Francisco Bay Times. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  6. Chi Chi LaRue o profilaktyce zdrowotnej (ang.). Towleroad. [dostęp 2018-01-17].
  7. O zerwaniu współpracy z Vivid Video (ang.). PrAACtical AAC. [dostęp 2018-01-17].
  8. Will O’Bryan (2009-02-17): Porn’s Biggest Cheerleader (ang.). Edge New England. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  9. Oferta handlowa Chi Chi LaRue (ang.). C1R.com. [dostęp 2018-01-17].
  10. Chi Chi LaRue (port.). Filmow. [dostęp 2018-01-17].
  11. Sara Nathan (2012-10-26): Playboy playmates and a porn director called Chi Chi LaRue – inside Elton John’s lavish 50th birthday bash for David Furnish (But where was Posh?) (ang.). Daily Mail. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  12. a b c d e f g h i j k l m Chi Chi LaRue Awards (ang.). FamousFix. [dostęp 2018-01-17].
  13. a b c d e f g h David Sullivan: Past Winners AVN Award Winners Announced (ang.). gayvnawards.avn.com. [dostęp 2016-03-16].
  14. a b Grabby Award Winners 2000 (ang.). Gay Chicago Magazine. [dostęp 2017-03-14].
  15. The 16th Annual (2005) Grabby Award Winners (ang.). Gay Chicago Magazine. [dostęp 2017-03-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]