Bruce LaBruce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bruce LaBruce
Ilustracja
Bruce LaBruce w maju 2006 roku.
Prawdziwe imię i nazwisko Justin Stewart
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1964
Southampton, Kanada
Zawód reżyser, scenarzysta, producent, aktor, montażysta
Lata aktywności od 1987
Strona internetowa

Bruce LaBruce, właściwie Justin Stewart[1] (ur. 3 stycznia 1964[2] w Southampton w prowincji Ontario) − kanadyjski pisarz, fotograf i filmowiec - reżyser, scenarzysta, producent, a okazjonalnie także montażysta i aktor[3]. Twórca awangardowego nurtu queercore[4] i ikona kina LGBT[5]. W swoich kontrowersyjnych projektach filmowych łączy techniki artystyczne typowe dla kina niezależnego z konwencją punkowej i pornograficznej estetyki gejowskiej[6]. W jego filmy zostały przedstawione sceny fetyszu i parafilii, BDSM, gwałtu, przemocy na tle rasowym, akrotomofilii, gerontophilii, uchodźców, prostytucji mężczyzn i kobiet oraz zombie[6][7].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i dorastał na 200-hektarowej farmie w Southampton[8][9] w hrabstwie Bruce, w prowincji Ontario[10] w rodzinie farmerów[11] jako jedno z pięciorga dzieci (szóste pierworodne zmarło w niemowlęctwie)[12][7]. Studiował filmoznawstwo na Uniwersytecie York[13] w Toronto.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. pisywał dla magazynu filmowego „CineAction”[7], nadzorowanego przez swojego nauczyciela Robina Wooda[12]. Zwrócił na siebie uwagę jako autor publikacji do magazynu o tematyce queer-punkowej „J.D.s”[14] jako współredaktor wraz z G.B. Jones, która sprawiła, że zaczął się interesować polityką i zwrócił się w stronę skrajnej lewicy[7].

Pisał i fotografował między innymi dla Vice, strony internetowej Nerve.com i magazynu „BlackBook”. Był felietonistą kanadyjskiego magazynu muzycznego „Exclaim!” oraz wydawanej w Toronto gazety „Eye Weekly”. Jako redaktor i fotograf współpracował z nowojorskim „Index Magazine”[15]. Jego publikacje ukazywały się również w „Toronto Life”, „National Post” i „The Guardian”. Wydał także książkę The Reluctant Pornographer (1997)[16].

Z kinem zaczął eksperymentować jeszcze w połowie lat 80., kiedy zaczął produkować eksperymentalne filmy nakręcone w formacie Super 8: I Know What It's Like to Be Dead (1987), Boy, Girl (1987), Home Movies (1988) czy Fifth Column: Like This (1990). Jego pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym był homoseksualny melodramat pornograficzny No Skin Off My Ass (1993)[17], gdzie sam zagrał w nim w gejowskiego fryzjera, który zakochuje się w kliencie – młodym skinheadzie z neonazistowskiej bojówki. Był to ulubiony film Kurta Cobaina[4]. Kolejne produkcje to Super 8½ (1994) i The Raspberry Reich (2004).

Tragikomiczny dreszczowiec Otto, czyli niech żyją umarlaki (Otto; or Up with Dead People, 2008) z tytułowa rolą Jeya Crisfara i udziałem Marcela Schlutta był prezentowany na 24. edycji Sundance Film Festival (2008). Za reżyserię queerowego erotycznego filmu grozy L.A. Zombie (2010) zdobył nagrodę na Melbourne International Film Festival w kategorii „Najlepszy reżyser zagraniczny”.

Pod pseudonimem Jürgen Anger wystąpił w dwóch niemieckich produkcjach gejowskich Ebo Hilla Bonking Berlin Bastards (2001) i Way Down (2005)[18], a także gościł w filmie dokumentalnym Sagat. Gwiazdor gejowskiego porno (Sagat: The Documentary, 2011) z Françoisem Sagatem, Chi Chi LaRue i Christophe Honoré, dramacie Boris bez Béatrice (Boris sans Béatrice, 2016) jako premier oraz australijskim dreszczowcu The Second Coming Vol.2 (2017) jako Ivan Oisin.

W marcu 2011 na deskach Hebbel am Ufer Theatre w Berlinie, LaBruce wyreżyserował operę Arnolda Schönberga Pierrot Lunaire ze scenami kastracji i dilda, a także portretowała Pierrota jako człowieka transseksualnego[19].

W lipcu 2014 w nowojorskiej galerii sztuki The Hole Gallery Bruce LaBruce otworzył wystawę fotografii Obscenity[20]. W czerwcu 2017 w La Fresh Gallery w Madrycie odbył się wernisaż jego wystawy Bruce LaBruce Photographs 1990-2016, gdzie można było zobaczyć m.in. portret kontrowersyjnego fotografa Terry’ego Richardsona podczas wykonywania tatuażu[21].

Mieszka w Toronto. Jest zdeklarowanym biseksualistą[22].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Film
2004 Melbourne Underground Film Festival Specjalna Nagroda Jury The Raspberry Reich
Najlepsze bezpodstawne użycie seksu w filmie
2008 Milan International Lesbian and Gay Film Festival Najlepszy film Otto, czyli niech żyją umarlaki
2010 Melbourne International Film Festival Najlepszy reżyser zagraniczny L.A. Zombie
2011 HustlaBall Award Najlepszy reżyser (Wurstfilm - Dark Alley)[23][24]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Reżyser Scenarzysta Aktor Rola Producent Montażysta
1987 I Know What It's Like to Be Dead T T T
1987 Boy, Girl T T
1988 Home Movies T T
1991 No Skin Off My Ass T T T fryzjer T
1992 The Post Queer Tour T
1992 A Case for the Closet T
1992 Slam! T T
1995 Super 8½ T T T Bruce /Butt Double T
1996 Hustler White T T T Jürgen Anger T
1997 The YoYo Gang T
1997 Hayseed T Pan Chartreuse
1999 Skin Gang T T T walcząca ofiara
2000 Come as You Are T T T
2004 The Raspberry Reich T T T
2004 Sugar T
2007 Give Piece of Ass a Chance T
2008 Otto, czyli niech żyją umarlaki (Otto; or, Up with Dead People) T T T T
2010 L.A. Zombie T T
2013 Gerontophilia T T
2014 Pierrot Lunaire T T

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Bruce La Bruce (Canadá) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-05-31].
  2. Bruce La Bruce (3 de Janeiro de 1964) (port.). Filmow. [dostęp 2018-05-31].
  3. Bruce LaBruce (ang.). Listal. [dostęp 2018-05-31].
  4. a b Stach Szabłowski (2017-11-06): Zombie, pornografki i inni rewolucjoniości (pol.). Przekrój. [dostęp 2018-05-31].
  5. Artur Zaborski (2014-10-01): "Gerontofilia": Kiedy chłopiec kocha starca (pol.). Interia.pl. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  6. a b Robert Skowroński (2014-09-25): Romantyczny fetyszyzm – rozmowa z Brucem LaBrucem (pol.). Onet.pl. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  7. a b c d Anna Bielak (2017-08-04): Brudne sprawy [rozmowa z Bruce'em LaBruce'em] (pol.). Nowe Horyzonty. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  8. Bruce LaBruce (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2018-05-31].
  9. Bruce La Bruce Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2018-05-31].
  10. Bruce LaBruce (cz.). FDb.cz. [dostęp 2018-05-31].
  11. Robert W. Frashure (2016-08-27): Bruce LaBruce in Conversation: Part Two (ang.). Psychology Today. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  12. a b Robert W. Frashure (2016-08-27): Bruce LaBruce in Conversation: Part One (ang.). Psychology Today. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  13. Bruce LaBruce (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2018-05-31].
  14. Jane Harris (2014-05-29): Brucito Subversivo (ang.). Believer. [dostęp 2017-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  15. Bruce LaBruce: Terry Richardson, 1998 (ang.). Index Magazine. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  16. Ismaël Houdassine: Marie-Hélène Thibault et Pier-Gabriel Lajoie dans «Gerontophilia», un film de Bruce LaBruce tourné à Montréal (ang.). The Huffington Post. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  17. Skin Flick (ang.). Pleasure Dome. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  18. Zeljko Blaçe (2006-01-17): Programmers, Pirates, Prosumers and Pornographers (ang.). Springerin. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-10)].
  19. Michael Ladner: Bruce LaBruce and Item Idem at the Opera (ang.). Butt Magazine. [dostęp 2018-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  20. Lara Casselman (2014-07-09): Preview Images from Bruce LaBruce's New Show, "Obscenity" (ang.). Paper Magazine. [dostęp 2017-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  21. Begoña Piña (2017-06-13): Bruce Labruce: entre el porno y la protesta (hiszp.). Elmundo.es. [dostęp 2017-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-31)].
  22. Bruce LaBruce w bazie Notable Names Database (ang.)
  23. 2011 HustlaBall Award Nominees Announced, Open Through October 12 (ang.). MOC Blog. [dostęp 2011-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-28)].
  24. HustlaBall Award – History – 2011 Winners (ang.). SMB-Berlin Events GmbH. [dostęp 2017-02-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]