Chuck Norris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chuck Norris
Ilustracja
Chuck Norris (2015)
Imię i nazwisko Carlos Ray Norris
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1940
Ryan
Zawód aktor
Lata aktywności od 1968
Odznaczenia
National Defense Service Medal (Stany Zjednoczone) Korea Defense Service Medal (Stany Zjednoczone) Air Force Outstanding Unit Award (Stany Zjednoczone) Air Force Longevity Service Award (Stany Zjednoczone) Small Arms Expert Marksmanship (Stany Zjednoczone)
Strona internetowa

Carlos Ray „Chuck” Norris (ur. 10 marca 1940 w Ryan) – amerykański aktor, mistrz sztuk walk, sześciokrotny mistrz świata w karate.

Życiorys[edytuj kod]

Urodził się jako najstarszy z trzech synów Czirokeza, Raya Norrisa[1] i jego żony irlandzkiego pochodzenia, Wilmy Scarberry (według niektórych źródeł po części także Czirokezki). Norris miał dwóch młodszych braci, z których jeden, Wieland, zginął na wojnie w Wietnamie, drugi, Aaron, jest producentem filmowym. Ojciec Chucka Norrisa, alkoholik, opuścił rodzinę. W wieku dwunastu lat Carlos Ray przeniósł się z matką i braćmi z Oklahomy do Kalifornii. Po ukończeniu szkoły średniej, aby utrzymać rodzinę, wstąpił do United States Air Force i stacjonował w Korei. W wojsku otrzymał przydomek „Chuck”.

Mistrz sztuk walki[edytuj kod]

W Korei poznał sporty walki, trenował m.in. tangsudo i taekwondo (niekiedy podaje się, że Norris był pierwszym człowiekiem Zachodu który uzyskał 8. dan w taekwondo, jednak nie odpowiada to prawdzie – kilka lat wcześniej czarny pas ósmego dana zdobyli Charles „Chuck” Sereff i Edward Sell). W obydwu tych dyscyplinach zdobył mistrzowskie czarne pasy[1]. W 1962 powrócił do USA, gdzie założył kilka szkół karate. Uczęszczały do nich znane osobistości, m.in. Steve McQueen, który zasugerował mu karierę filmową, ponadto Priscilla Presley i Michael Landon. Ludzie ci zostali później jego bliskimi przyjaciółmi. Obecnie jest posiadaczem czarnego pasa ze stopniem 9 dan.

Chuck Norris przyjaźnił się z Bruce’em Lee i był także jego uczniem. Wziął u niego lekcje dokładnie w dniach 20 października, 17 i 24 listopada oraz 1 grudnia 1967, a także 5, 19 i 31 stycznia 1968. Jego zdolności w sztukach walki zaowocowały tym, że Bruce zaprosił go do swojej kolejnej produkcji pt. Droga Smoka, gdzie w kulminacyjnej scenie filmu stoczyli pojedynek w rzymskim Koloseum[2].

W 1968 Norris został mistrzem świata w karate w wadze średniej. Rok później magazyn „Black Belt” przyznał mu tytuł Fighter of the Year („Wojownik roku”). Tytuł mistrza świata w karate utrzymał aż do 1974, kiedy to zakończył karierę sportową. Bazując na swoim doświadczeniu, stworzył własny styl walki Chun Kuk Do, który jest nauczany w jego dojo. Chuck Norris jest ponadto posiadaczem czarnego pasa w brazylijskim ju-jitsu, nadanego przez mistrza Carlosa Machado.

Aktor[edytuj kod]

Pierwszym zauważalnym występem Norrisa w filmie była rola przeciwnika Bruce’a Lee w Drodze smoka. Później wystąpił w serii mało znaczących niskobudżetowych filmów produkowanych w Hongkongu i USA, gdzie popisywał się nie tyle kunsztem aktorskim co perfekcyjnie wykonywanymi układami sztuk walki. W pierwszej połowie lat 80. zmienił swój aktorski image – zapuścił brodę i na ekranie zaczął nosić się w stylu militarnym. Z tego też okresu pochodzi pierwszy, prawdziwie głośny film Norrisa Zaginiony w akcji z 1983. Jako westernowy płk Braddock, powracał jeszcze na ekrany w kolejnych filmach serii – Zaginiony w akcji 2 z 1985 i Zaginiony w akcji 3 z 1988. Sukces przyniósł mu także utrzymany w podobnej konwencji cykl filmów z serii Delta Force, gdzie wystąpił w roli głównej jako płk McCoy. Filmy te, nacechowane prostą w odbiorze i dynamiczną fabułą, efektami specjalnymi i sztukami walki w wykonaniu Norrisa, należą dziś do klasyki kina akcji. Jednak największym sukcesem Chucka był serial telewizyjny Strażnik Teksasu, w którym grał główną rolę Cordella Walkera oraz pełnił funkcję producenta wykonawczego (executive producer).

Do Polski Chuck Norris „trafił” w latach 80., już jako uznany w świecie aktor, za sprawą filmów Zaginiony w akcji i Delta Force rozpowszechnianych w systemie VHS. Także Telewizja Polska wyemitowała w połowie lat 80. film Droga smoka. Wcześniej dla szerokiej widowni nad Wisłą był niemal zupełnie nieznany. Po raz pierwszy w polskich kinach pojawił się w 1988 w niskobudżetowym filmie z 1983 pt. Samotny wilk McQuade. Chuck Norris wystąpił także w polskiej reklamie Banku Zachodniego WBK.

W 2012 zagrał w filmie Niezniszczalni 2.

Działalność publiczna i polityczna[edytuj kod]

Chuck Norris i komandor J.R Haley, 2005
Chuck Norris z żołnierzami amerykańskimi w Iraku, 2006

Norris wydał autobiografię pod tytułem The Secret of Inner Strength (Tajemnica siły wewnętrznej) oraz najnowszą Against All Odds: My Story (Łamiąc Bariery). Założył też organizację Kickstart walczącą z przemocą i handlem narkotykami w szkołach. Angażował się w kampanie prezydenckie, wspierając republikańskich kandydatów. W 1988 udzielił poparcia George’owi Bushowi, a w 2008 pastorowi Mike’owi Huckabee. Popierał interwencję amerykańską w Iraku[3].

We wrześniu 2008 w Stanach Zjednoczonych ukazała się jego nowa książka pt. Black Belt Patriotism.

15 lutego 2010 ogłosił, że od jesieni 2010 jako felietonista będzie prowadził własną kolumnę w gazecie „Creators Syndicate”.

2 grudnia 2010 otrzymał honorowy tytuł: „Texas Ranger”. Odznaczenie to zostało nadane osobiście przez gubernatora Teksasu Ricky Perry’ego.

Norris należy do Kościoła Chrześcijan Baptystów. W ostatnich latach zaangażował się w działalność chrześcijańską i dał się poznać jako ewangeliczny chrześcijanin oraz zdeklarowany kreacjonista. Otwarcie sprzeciwia się promowaniu homoseksualizmu w szkolnych programach nauczania, instytucjonalizacji związków homoseksualnych oraz legalności aborcji. Od 2006 jest felietonistą chrześcijańskiego serwisu WorldNetDaily. Jest również autorem kilku chrześcijańskich książek (w których zachęca do lektury Biblii oraz nawrócenia do Chrystusa) oraz członkiem Narodowej Rady ds. Biblijnego Programu Nauczania w Szkołach Publicznych – organizacji promującej nauczanie Biblii w szkołach.

Życie osobiste[edytuj kod]

Chuck Norris ma pięcioro dzieci. Z pierwszego małżeństwa zawartego w 1959 ze szkolną sympatią Dianą Holechek – synów Mike’a (ur. 1963) i Erika (ur. 1965). Z drugiego związku, z Geną O’Kelley – bliźniaki: syna Dakotę Alana i córkę Danilee Kelly (ur. 2001).

Ma również urodzoną w 1964 nieślubną córkę Diannę (nazywana przez matkę Diną) z kobietą o imieniu Johanna, z którą miał romans, nie informując jej o swoim małżeństwie. Ponieważ Johanna niedługo po urodzeniu wyszła za mąż, wychowała córkę w przeświadczeniu, że jej mąż jest jej prawdziwym ojcem.[potrzebny przypis] Chuck po raz pierwszy spotkał się z Dianną DeCioli w 1991[4].

Filmografia[edytuj kod]

Chuck Norris, 1976

Zobacz też[edytuj kod]

Przypisy

  1. a b Portrety na Życzenie. Chuck Norris. „Film”. nr 3/1959 (1987-01-18). Warszawa: RSW „Prasa-Książka-Ruch”. ISSN 0137-463X. 
  2. John Little, Words of the Dragon, 1997.
  3. Reinforcements sent to Iraq – Chuck Norris! (ang.). W: WorldNetDailyExclusive [on-line]. 2007-09-17. [dostęp 2010-12-28].
  4. http://wiadomosci.onet.pl/prasa/wielka-tajemnica-chucka-norrisa-sprzed-30-lat/pnrhl.

Bibliografia[edytuj kod]

  • Jan Słodowski, Andrzej Roman: Gwiazdy światowego kina. Leksykon. Warszawa: Editions Spotkania, 1992. ISBN 83-85195-83-1.

Linki zewnętrzne[edytuj kod]