Dieter Bohlen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dieter Bohlen
Ilustracja
Dieter Bohlen (2019)
Imię i nazwisko

Dieter Günther Bohlen[1][2]

Pseudonim

Steve Benson[3], Ryan Simmons[4]

Data i miejsce urodzenia

7 lutego 1954[1]
Berne[1]

Instrumenty

gitara elektryczna, instrumenty klawiszowe

Gatunki

eurodisco, pop, eurodance, nowa fala, synth pop, rock

Zawód

producent muzyczny

Aktywność

od 1978

Wydawnictwo

Sony BMG

Powiązania

Eric Styx (Erika Sauerland)[5], Modern Talking, Thomas Anders, C.C. Catch, Blue System, Chris Norman, Bonnie Tyler, Deutschland sucht den Superstar, The Teens[6]

Współpracownicy
Luis Rodríguez, Thorsten Brötzmann, Axel Breitung, Jeo Mezei, Lalo Titenkov (producenci), Rolf Köhler, Michael Scholz, Detlef Wiedeke, Birger Corleis, Billy King, Christoph Leis-Bendorff, Nino De Angelo (chórki)
Zespoły
Monza, Sunday, Modern Talking, Blue System
Strona internetowa

Dieter Günther Bohlen[7] (ur. 7 lutego 1954 w Berne) – niemiecki muzyk, kompozytor, wokalista i producent muzyczny[8]. Znany przede wszystkim jako założyciel i członek duetu Modern Talking, śpiewającego w języku angielskim, a także założyciel zespołu Blue System (również śpiewającego wyłącznie po angielsku). Z wykształcenia jest ekonomistą[9].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata 70. – 1984[edytuj | edytuj kod]

Dieter Bohlen z Sunday, 1981

Urodził się w Berne jako syn Hansa Bohlena, właściciela spółki budownictwa drogowego 'Hans Bohlen engineering GmbH Oldenburg’, i Edith Bohlen[10]. Dieter ukończył studia w zakresie zarządzania i przez jakiś czas pracował w firmie ojca[10].

Muzyką zajmował się od dziecka. Mając 15 lat założył swoją pierwszą grupę muzyczną Mayfair, która wykonywała kompozycje The Beatles. Jej pierwszy występ w sali parafialnej był absolutnym rozczarowaniem[10]. Chociaż sprzedano ponad 300 biletów, ale koncert został odwołany po pięciu minutach[10]. Dieter ostatecznie zdecyduje się grać utwory Deep Purple i Uriah Heep[10].

W połowie lat 70. koncertował z grupami Da Capo, Aorta i Mayfar. W 1978 roku wydał dwa single z grupą Monza. W 1979 podpisał profesjonalny kompozytorsko-producencki kontrakt z hamburskim wydawnictwem Intersong[8]. Produkował piosenki dla niemieckich artystów oraz wydawał solowe single jako Steve Benson[3], występował też w grupie Sunday. Jego największym przebojem z tego okresu jest „Hale, Hey Louise” w wykonaniu Ricky’ego Kinga.

Lata 1984–1997[edytuj | edytuj kod]

W 1984 wraz z Thomasem Andersem założył zespół Modern Talking, z którym odniósł międzynarodowy sukces[9][11]. W tym samym czasie komponował i produkował też płyty dla takich artystów jak C.C. Catch[12][13] czy Chris Norman[14]. W 1987 działalność Modern Talking została zawieszona, a Dieter założył własną grupę Blue System[15]. W 1989 stworzył płytę ze ścieżką dźwiękową do serialu telewizji ZDF „Rivalen der Rennbahn”, która rozeszła się w ponad milionowym nakładzie. W 1991 nagrał utwór It's All Over w duecie z Dionne Warwick i wydał go pod szyldem zespołu Blue System. W tym samym roku rozpoczął trwającą do 1994 roku i obfitującą w sukcesy współpracę z Bonnie Tyler. W 1997 wydany został ostatni album Blue System, Here I Am.

Lata 1998–2003[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1998 wraz z Thomasem Andersem reaktywowali Modern Talking i wydali zawierający remiksy starych przebojów album Back for Good[9], który na całym świecie znalazł 10 milionów nabywców. Do 2003 nagrał z Modern Talking jeszcze 5 albumów, po czym definitywnie zakończył działalność grupy poprzestając na 12 albumach zespołu. W tym samym czasie zaangażował się w niemiecką edycję programu „Idol” (Deutschland sucht den Superstar). Płyty produkowane przez Dietera dla jego uczestników rozchodziły się w platynowych nakładach, rozwinięta została też współpraca ze zwycięzcą Alexandrem Klawsem oraz finalistą Danielem Küblböckiem. Planowana była współpraca także z drugą w programie Juliette Schoppmann, jednak po jej odmowie Dieter z sukcesami komponował i produkował dla Yvonne Catterfeld.

Po 2004 r.[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku wydane zostały ostatnie płyty tych wykonawców z premierowym materiałem od Dietera. W 2005 roku była przerwa w działalności muzycznej i czas większego zaangażowania w życie rodzinne, przyjaciółka Estefania Küster (ostatecznie rozstali się w sierpniu 2006) urodziła Dieterowi syna Maurice’a Cassiana.

W 2006 roku telewizja RTL zdecydowała się na emisję kreskówki opartej na biografii Dietera o tytule Dieter – Der Film, a sam Dieter równolegle wydał pierwszy album podpisany własnym nazwiskiem. 24 listopada Dieter wystąpił podczas festiwalu Diskoteka-80 w Moskwie, wykonując trzy utwory Blue System oraz miks największych przebojów Modern Talking. Przez kolejne lata zajmował się komponowaniem i produkcją piosenek, współpracując między innymi z wywodzącym się z Deutschland sucht den Superstar niemieckim wokalistą Markiem Medlockiem oraz zasiadając w jury niemieckiej edycji programu Das Supertalent znanej w Polsce jako Mam Talent.

Jesienią 2007 roku Dieter wydał wraz z Markiem Medlockiem wspólny album, Dreamcatcher.

5 lipca 2019 roku artysta powrócił na rynek muzyczny, wydając nowy solowy album, Das Mega Album!.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą żoną Dietera Bohlena była Erika Sauerland w latach 1983–1994. Dwa lata później w 1996 ożenił się po raz drugi z Veroną Feldbusch, z którą rozwiódł się po miesiącu małżeństwa[16]. W 2005 zawarł trzecie małżeństwo z Estefanią Küster[17]. Ponadto też był nieoficjalnie związany z Brigitte Nielsen, Nadją Abd el Farrag, Anną König, a od 2006 z Fatmą Cariną Walz. Ma sześcioro dzieci.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Artyści, współpracujący z Dieterem Bohlenem[18][edytuj | edytuj kod]

  1. Al Martino
  2. Andrea Berg
  3. Bernd Clüver
  4. Bernie Paul
  5. Bonnie Tyler
  6. C.C. Catch
  7. Chris Norman
  8. Die Wildecker Herzbuben
  9. Engelbert Humperdinck
  10. Errol Brown
  11. Geff Harrison / Richie West
  12. Howard Carpendale
  13. John Christian
  14. Les McKeown
  15. Lucas Cordalis
  16. Marianne Rosenberg
  17. Mark Medlock
  18. Mary Roos
  19. Matthias Reim
  20. Millane Fernandez
  21. Nino de Angelo
  22. Peter Alexander
  23. Ricky King
  24. Ricky Shayne
  25. Roger Whittaker
  26. Roland Kaiser
  27. Roy Black
  28. Smokie
  29. Thomas Anders
  30. Thomas Forstner
  31. Tony Wegas
  32. Touché
  33. Yvonne Catterfeld

Muzyczne projekty Dietera Bohlena[edytuj | edytuj kod]

  1. Monza (1978)
  2. Marcel Mardello (1980)
  3. David Bernhardt (1980)
  4. Mac Mono Crew (1980)
  5. Steve Benson (1980-1981)
  6. Sunday (1981)
  7. Ryan Simmons (1984-1985)
  8. Modern Talking (1984-1987, 1998-2003)
  9. Blue System (1987-1997)
  10. Countdown G.T.O. (1989-1991)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Dieter Bohlen w bazie IMDb (ang.)
  2. Dieter Bohlen w bazie Filmweb
  3. a b Steve Benson w bazie Discogs.com (ang.)
  4. Ryan Simmons w bazie Discogs.com (ang.)
  5. Eric Styx w bazie Discogs.com (ang.)
  6. The Teens w bazie Discogs.com (ang.)
  7. Dieter Bohlen. Listal. [dostęp 2017-07-14]. (ang.).
  8. a b Dieter Bohlen w bazie Discogs.com (ang.)
  9. a b c Jason Ankeny: Dieter Bohlen Biography. AllMusic. [dostęp 2016-06-12]. (ang.).
  10. a b c d e Dieter Bohlen. ČSFD.cz. [dostęp 2017-07-14]. (cz.).
  11. Die Mega Hits. Fördeflüsterer. [dostęp 2017-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-21)]. (niem.).
  12. C.C. Catch w bazie Discogs.com (ang.)
  13. Yuri German: C.C. Catch Biography. AllMusic. [dostęp 2016-06-12]. (ang.).
  14. Chris Norman w bazie Discogs.com (ang.)
  15. Blue System w bazie Discogs.com (ang.)
  16. Verona Feldbusch w bazie Notable Names Database (ang.)
  17. Dieter Bohlen wird 60. Die Welt. [dostęp 2016-06-12]. (niem.).
  18. Piosenki i produkcje Dietera Bohlena na Modern Talking.pl. moderntalking.pl. [dostęp 2021-08-11]. (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Dieter Bohlen w bazie Discogs.com (ang.)