Brigitte Nielsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brigitte Nielsen
Brigitte Nielsen w 2010
Brigitte Nielsen w 2010
Imię i nazwisko Gitte Nielsen
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1963
Rødovre, Dania
Zawód aktorka, modelka, prezenterka, piosenkarka, producentka filmowa
Współmałżonek Kasper Winding
(1983–1984; rozwód)
Sylvester Stallone
(1985-1987; rozwód)
Sebastian Copeland
(1990–1992; rozwód)
Raoul Meyer
(1993–2005; rozwód)
Mattia Dessi
(od 2006)
Lata aktywności od 1984
Z Sylvestrem Stallone i parą prezydencką w 1985 roku

Brigitte Nielsen, właściwie Gitte Nielsen[1] (ur. 15 lipca 1963[2] w Rødovre[3]) – duńska aktorka, modelka, prezenterka i piosenkarka[4].

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Przyszła na świat w Rødovre, na przedmieściach Kopenhagi jako jedyna córka inżyniera Svenda Nielsena (zm. 1999) i bibliotekarki Hanne Nielsen[5]. Wychowywała się z młodszym bratem Janem (ur. 1965).

Kariera[edytuj]

Po ukończeniu szkoły średniej w wieku 16 lat pozostawiła rodzinę i wyjechała do Włoch, by rozpocząć karierę modelki dla renomowanej agencji Elite Models. Pracowała tam między innymi z takimi projektantami mody jak Giorgiem Armanim, Gianni Versace i Gianfranco Ferré. Była ozdobą światowych wybiegów w Rzymie, Mediolanie, Nowym Jorku, Paryżu i Berlinie. Na początku lat 80. pracowała z takimi fotografami jako Greg Gorman i Helmut Newton. Wielokrotnie jej zdjęcia znalzazły się w magazynie Playboy, m.in. w grudniu 1987, a w Marvel Comics pozowała do zdjęć ubrana jak komiksowy charakter She-Hulk.

Na jej zdjęcia trafił włoski producent filmowy Dino de Laurentiis, szukający partnerki dla Arnolda Schwarzeneggera do baśni kostiumowej Czerwona Sonja (Red Sonja, 1984), gdzie zadebiutowała jako tytułowa bohaterka kobieta-wojownik. Jednak krytycy nie byli zachwyceni jej talentem aktorskim, przyznając antynagrodę Złotej Maliny dla Najgorszej Gwiazdy i nominację dla Najgorszej Aktorki.

W 1985 roku wyszła za mąż za Sylvestra Stallone'a, który zaangażował ją do roli Ludmiły Vobet Drago, żony sowieckiego boksera (Dolph Lundgren) w swoim filmie Rocky IV (1985). Lecz i ta kinowa postać była nominowana do Złotej Maliny w dwóch kategoriach: Najgorsza Nowa Gwiazda i Najgorsza Aktorka Drugoplanowa. U boku swojego męża wystąpiła ponownie w roli prześladowanej przez okrutnego seryjnego mordercę modelki Ingrid w kryminalnym filmie akcji Kobra (Cobra, 1986) i po raz kolejny otrzymała nominację do Złotej Maliny jako Najgorsza Aktorka Roku. W 1987 roku odbył się głośny rozwód państwa Stallone[6]. Jako Karla Fry, posągowa wspólniczka handlarza bronią znalazła się w obsadzie komedii sensacyjnej Gliniarz z Beverly Hills II (Beverly Hills Cop II, 1987) z Eddie Murphym.

Pod koniec 1987 Nielsen nagrała w duecie z austriackim piosenkarzem Falco singel "Body Next to Body", którego producentem był Giorgio Moroder. Piosenka ta trafiła na jej debiutancką płytę "Everybody Tells a Story". Brała udział w drugorzędnych włoskich dramatach – Bye Bye Baby (1988, jeszcze jedna nominacja do Złotej Maliny) u boku Carol Alt, Luca Barbareschi i Jasona Connery i Domino (1988). Mimo tego była jednak absolutną gwiazdą kina światowego końca lat 80., która zgasła równie szybko, jak się pojawiała. Powodzeniem wśród widzów cieszyły się zwłaszcza jej role kobiet heroicznych, wyrachowanych i żądnych władzy, jak choćby kultowa dziś Czerwona Sonja czy Czarna Wiedźma z serii włoskich baśni telewizyjnych Fantaghiro (Fantaghirò, 1992-96).

Pojawiła się w teledysku do przeboju Michaela Jacksona Liberian Girl (1989) oraz zespołu Korn do piosenki Make Me Bad (2000) jako lekarka.

Nagrała dwa single: "No More Turning Back" oraz w duecie z drag-queen RuPaul – "You're No Lady" (2002).

Życie prywatne[edytuj]

W kwietniu 1983 roku poślubiła duńskiego muzyka i kompozytora Kaspera Windinga (ur. 1956), przyrodnieo brata reżysera Drive - Nicolasa Windinga Refna[7], któremu urodziła syna Juliana (ur. 12 kwietnia 1984 w Kopenhadze), lecz w październiku 1984 roku małżeństwo rozpadło się. W latach 1984-85 była zaręczona z Arnoldem Schwarzeneggerem. Spotykała się z brytyjskim wokalistą z grupy muzycznej Simply Red -Mickie Hucknallem, aktorem Seanem Pennem, raperem Vanillą Ice.

15 grudnia 1985 w Beverly Hills w posiadłości Irwina Winklera poślubiła Sylvestra Stallone'a. Małżeństwo przetrwało 19 miesięcy i zakończyło się 13 lipca 1987. Romansowała z reżyserem Tony Scottem (1987) i jego sekretarką Kelly Sahnger (1987-88)[8].

Jej kolejnymi mężami byli: kuzyn Orlando Blooma – Sebastian Copeland (od 29 września 1990 do maja 1992) i szwajcarski kierowca rajdowy Raoul Meyer Ortolani (ur. 1960; od 17 grudnia 1993 do kwietnia 2005), z którym ma dwóch synów: Douglasa Aarona (ur. 20 kwietnia 1993) i Raoula Ayrtona Jr. (ur. 21 maja 1995).

W latach 1988-1990 była w nieformalnym związku z amerykańskim graczem w football – Markiem Gastineau (ur. 1956). W latach 2003-2005 jej narzeczonym był amerykański raper Public Enemy Flavor Flav (ur. 1959). W marcu 2005 roku poznała włoskiego byłego modela i barmana Mattia'go Dessì (ur. 1978), który został jej piątym mężem – para pobrała się 8 lipca 2006 na Malcie[9].

Filmografia[edytuj]

Rok Tytuł Rola Reżyser Uwagi
1985 Czerwona Sonja (Red Sonja) Czerwona Sonja Richard Fleischer Złota Malina dla Najgorszej Gwiazdy, nominacja do Złotej Maliny dla Najgorszej Aktorki
Rocky IV Ludmilla Vobet Drago Sylvester Stallone nominacja do Złotej Maliny w dwóch kategoriach: Najgorsza Nowa Gwiazda i Najgorsza Aktorka Drugoplanowa
1986 Kobra (Cobra) Ingrid Knudsen George Pan Cosmatos nominacja do Złotej Maliny dla Najgorszej Aktorki Roku
1987 Gliniarz z Beverly Hills II (Beverly Hills Cop II) Karla Fry Tony Scott
1988 Bye Bye Baby Lisa Enrico Oldoini nominacja do Złotej Maliny dla Najgorszej Aktorki
Domino Domino Ivana Massetti
1989 Michael Jackson: Liberian Girl Brigitte Nielsen James Yukich teledysk
Morderstwo w kosmosie (Murder by Moonlight) Maggie Bartok Michael Lindsay-Hogg TV
1992 976: Zły 2 (976-EVIL 2: The Astral Factor) Agnes Jim Wynorski
Fantaghiro 2 (Fantaghirò 2) Czarna Wiedźma / Czarna Królowa Lamberto Bava TV
Misja sprawiedliwości (Jin san jiao qun ying hui) dr Rachel K. Larkin Steve Barnett
Agent zero zero (The Double 0 Kid) Rhonda Duncan McLachlan
Counterstrike (serial TV) Monica Steile Bruno Gantillon odc. "Bastille Day Terror"
1993 Klątwa czarnoksiężnika (Fantaghirò 3) Czarna Wiedźma / Czarna Królowa Lamberto Bava TV
Więzienie kobiet 2 (Chained Heat II) Magda Kassar Paul Nicholas
1994 Fantaghiro 4 Czarna Wiedźma / Czarna Królowa Lamberto Bava TV
1995 Cichy zabójca Yakuza (Codename: Silencer) Sybil Talun Hsu
Compelling Evidence Michelle Stone Donald Farmer
Galaxis Ladera William Mesa
1996 Fantaghiro 5 Czarna Wiedźma / Czarna Królowa Lamberto Bava TV
Śnieżna akademia (Snowboard Academy) Mimi John Shepphird
1998 Paparazzi Pani Gitte Alain Berbérian
1999 Ona jest za wysoka (She's Too Tall) Veronica Lamar Redge Mahaffey także producentka i scenarzystka
2000 Hostile Environment Minna David A. Prior
Dzień zagłady (Doomsdayer) Elizabeth Gast Michael J. Sarna
Un posto al sole Gitte Vincenzo Terracciano serial TV
2007 Voyage: Killing Brigitte Nielsen Brigitte Alki David TV
2008 The Hustle bogata kobieta Deon Taylor
2009 The Fish wojowniczka Demetrius Navarro
Nite Tales: The Series (serial TV) Mona Deon Taylor odc.: "Black Widow"
2010 Big Money Rustlas Żona Paul Andresen
2011 Roman barbarzyńca (Ronal the Barbarian) Królowa Amazonek (głos) Kresten Vestbjerg Andersen, Thorbjorn Christoffersen film animowany
SOKO Stuttgart (serial TV) Gina Wartenberg Claudia Römer odc.: "Stuttgart ist sexy"
2012 EldoradoEldorado Angel Richard Driscoll
2013 The Key Mayk Azzato film krótkometrażowy
2014 Mercenaries Ulrika Christopher Ray
Dorastająca nadzieja (Raising Hope, serial TV) Svetlana Rebecca Asher odc.: "Road to the Natesville"
2015 Portlandia Brigitte Nielsen Jonathan Krisel odc.: "Healthcare"

Dyskografia[edytuj]

albumy[edytuj]

  • 1988: Every Body Tells a Story
  • 1992: I'm the One... Nobody Else
  • 2008: Brigitte Nielsen (reedycja I'm the One... Nobody Else i Every Body Tells a Story)

single[edytuj]

  • 1987: "Body Next to Body" – z Falco (nr 6 w Austrii, nr 22 w Niemczech, nr 1 w Japonii)
  • 1987: "Every Body Tells a Story" (nr 38 we Włoszech; nr 15 w Niemczech)
  • 1988: "Maybe"
  • 1988: "Siento" (tylko Ameryka Południowa)
  • 1988: "It's a Strange Love"
  • 1990: "Rockin' Like a Radio"
  • 1991: "My Girl (My Guy)"
  • 1992: "How Could You Let Me Go?"
  • 1993: "Work That Body"
  • 2000: "No More Turning Back" (jako Gitta); realizacja Jive; (nr 1 w Hiszpanii, nr 1 Eurodance chart; nr 64 w Holandii, nr 54 w Wielkiej Brytanii)
  • 2000: "Everybody's Turning Back" (jako Gitta i Rozalla)
  • 2001: "Tic Toc" (as Gitta); 2001; realizacja Blanco y Negro Music
  • 2002: "You're No Lady" (jako Gitta z RuPaul); realizacja Do It Yourself (nr 1 w Hiszpanii)
  • 2012: "Misery" (jako Gitte Nielsen z Spleen United)

Przypisy

  1. Brigitte Nielsen (ang.). Listal. [dostęp 2016-05-21].
  2. Brigitte Nielsen (niem.). FILMSTARTS.de. [dostęp 2016-05-21].
  3. Brigitte Nielsen Actor, Singer (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2016-05-21].
  4. Brigitte Nielsen - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2016-05-21].
  5. Brigitte Nielsen Biography (1963-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2016-05-21].
  6. Brigitte Nielsen (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-05-21].
  7. Nicolas Winding Refn Profile (ang.). Read Movie Synopsis. [dostęp 2016-05-22].
  8. The Stallones: Sex on the Sly? (ang.). People.com. [dostęp 2016-05-21].
  9. Who is Brigitte Nielsen dating? (ang.). FamousFix. [dostęp 2016-05-21].

Bibliografia[edytuj]