Frances Dafoe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Frances Dafoe
Reprezentacja  Kanada
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1929
Toronto
Data śmierci 23 września 2016
Konkurencja Pary sportowe (1951–1956)
Pary taneczne (1950–1952)
Partner sportowy Norris Bowden
Klub Toronto Skating Club
Zakończenie kariery 1956
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
srebro Cortina d'Ampezzo 1956 pary sportowe
Mistrzostwa świata
złoto Wiedeń 1955 pary sportowe
złoto Oslo 1954 pary sportowe
srebro Garmisch-Partenkirchen 1956 pary sportowe
srebro Davos 1953 pary sportowe
Mistrzostwa Ameryki Północnej
złoto Regina 1955 pary sportowe
złoto Cleveland 1953 pary sportowe
Odznaczenia

Członek Orderu Kanady Order Ontario

Frances Helen Dafoe, po mężu Melnik (ur. 17 grudnia 1929 w Toronto, zm. 23 września 2016) – kanadyjska łyżwiarka figurowa startująca w parach sportowych z Norrisem Bowdenem. Wicemistrzyni olimpijska z Cortina d'Ampezzo (1956)[1] i uczestniczka igrzysk olimpijskich w Oslo (1952)[2], dwukrotna mistrzyni (1954, 1955) i dwukrotna wicemistrzyni świata (1953, 1956), dwukrotna mistrzyni Ameryki Północnej (1953, 1955), 4-krotna mistrzyni Kanady w parach sportowych (1952–1955). W parze z Bowdenem występowali także w konkurencji par tanecznych na zawodach krajowych zostając mistrzami Kanady 1952.

W 1954 roku Dafoe i Bowden zostali pierwszą kanadyjską parą sportową, która wywalczyła tytuł mistrzów świata[3].

Zakończyli karierę amatorską w 1956 roku po mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen[4].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dafoe i jej przyszły partner sportowy Norris Bowden byli przyjaciółmi w dzieciństwie[5]. Ich rodzice spędzali wakacje w tym samym domku letniskowym Rowntree Beach w latach 30. i 40. XX w., a jak się później okazało Frances i Norris w czasie swoich pobytów zajmowali ten sam pokój[5]. Rodzina Dafoe wynajmowała domek w sierpniu, a Bowdenowie w lipcu[5]. Jej matka uczęszczała do tej samej szkoły co ojciec Norrisa, Harry Bowden w Rosedale przez co obie rodziny utrzymywały przyjacielskie relacje[5].

Miała brata Williama[5].

Po zakończeniu kariery łyżwiarskiej w 1956 roku pracowała jako projektantka kostiumów[6]. Projektowała kostiumy łyżwiarskie, kostiumy na zlecenia telewizji oraz na występy teatralne i baletowe[7]. Przez blisko 40 lat pracowała jako kostiumograf dla CBC[6]. Dafoe zaprojektowała także 650 kostiumów dla występujących na ceremonii zamknięcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1988 w Calgary[7]. Później rozpoczęła pracę sędziego na zawodach łyżwiarskich, co było opóźnione z dwóch powodów. Po pierwsze ze względu na zawieszenie ze strony Kanadyjskiego Związku Łyżwiarstwa Figurowego[7]. Po drugie ze względu na jej byłego partnera sportowego Norrisa Bowdena, który już pracował jako sędzia, a były duet nie mógł jednocześnie sprawować tej roli na poziomie światowym[7]. Dafoe uważała, że starszy od niej Bowden powinien jako pierwszy mieć szansę na wykonywanie tej pracy[3]. Aby zostać sędzią, musiała zdać egzamin z konkurencji par sportowych, jednak kilka dni przed egzaminem otrzymała telefon od Kanadyjskiego Związku Łyżwiarstwa Figurowego (CFSA), że nie znają innej osoby, która wiedziałaby o tej konkurencji więcej od niej, dlatego zaproponowano jej, żeby sama ułożyła egzamin[3]. Dafoe stworzyła test, który później zdała, ale pomimo tego kanadyjska federacja stwierdziła, że nie ma wystarczającego doświadczenia, żeby sędziować na igrzyskach olimpijskich 1984 w Sarajewie[3]. Federacja zmieniła zdanie dwa tygodnie po igrzyskach i zaproponowano jej sędziowanie na mistrzostwach świata 1984[3]. Dafoe przyznała później, że przyjęła propozycję, ponieważ uważała, że jej rodacy Barbara Underhill i Paul Martini zostali niesprawiedliwie ocenieni na igrzyskach. Jako jedna z dwóch sędziów przyznała im pierwsze miejsce w programie krótkim licząc się z tym, że jej sędziowanie może zostać potraktowane jako stronnicze. W programie dowolnym wszyscy sędziowie (oprócz tych z ZSRR i NRD) przyznali im pierwsze miejsce[3]. Dafoe sędziowała też m.in. na igrzyskach olimpijskich 1994[7].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Z Norrisem Bowdenem

Pary sportowe[edytuj | edytuj kod]

Zawody 1951 1952 1953 1954 1955 1956
Międzynarodowe[3][7]
Igrzyska olimpijskie 5 2
Mistrzostwa świata 4 2 1 1 2
Mistrzostwa Ameryki Północnej 1 1
Krajowe[3][7]
Mistrzostwa Kanady 2 1 1 1 1

Pary taneczne[edytuj | edytuj kod]

Zawody 1950 1951 1952
Krajowe[3]
Mistrzostwa Kanady 3 3 1

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Skate Canada Hall of Fame – 1993[6]
  • Order Kanady (III klasa – Członek) – 1991[8]
  • Order Ontario – 1990[5]
  • Canadian Olympic Hall of Fame – 1958[6]
  • Canada's Sports Hall of Fame – 1955[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Figure Skating at the 1956 Cortina d'Ampezzo Winter Games: Mixed Pairs (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-08)].
  2. Figure Skating at the 1952 Oslo Winter Games: Mixed Pairs (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-25)].
  3. a b c d e f g h i Beverley Smith: Frances Dafoe and Norris Bowden (ang.). The Globe and Mail, 2009-07-06. [dostęp 2019-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-21)].
  4. Frances Dafoe, Bowden To Retire From Skating After This Season (ang.). The Montreal Gazette, 1956-01-23. [dostęp 2019-07-11].
  5. a b c d e f Jack Ellis: Frances Dafoe and Norris Bowden – Beach Kids Who Became World Champion and Olympic Skaters (ang.). [dostęp 2019-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-10)].
  6. a b c d e Olympic silver medallist and world champion pairs skater Dafoe dies at 86 (ang.). CFJC Today, 2016-09-26. [dostęp 2019-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-02)].
  7. a b c d e f g Sports Reference – Frances Dafoe (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-09)].
  8. Order of Canada (ang.). 2009-04-30. [dostęp 2019-07-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]