Eric Radford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eric Radford
Meagan Duhamel i Eric Radford (2015)
Meagan Duhamel i Eric Radford (2015)
Reprezentacja  Kanada
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1985
Winnipeg
Wzrost 188 cm
Konkurencja Pary sportowe
Jazda indywidualna (2002–2005)
Partner sportowy Meagan Duhamel
Anne-Marie Giroux
Rachel Kirkland
Sarah Burke
Trener Richard Gauthier, Bruno Marcotte, Sylvie Fullum, Brian Orser
Klub CPA St. Leonard
Zakończenie kariery 25 kwietnia 2018
Rekordy życiowe ISU
przed sezonem 2018/2019
Nota łączna 231,99
Mistrzostwa Świata 2016
Program krótki 78,39
Skate Canada International 2016
Program dowolny 153,81
Mistrzostwa Świata 2016
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Pjongczang 2018 drużynowo
Srebro
Soczi 2014 drużynowo
Brąz
Pjongczang 2018 pary sportowe
Mistrzostwa świata
Złoto
Szanghaj 2015 pary sportowe
Złoto
Boston 2016 pary sportowe
Brąz
London 2013 pary sportowe
Brąz
Saitama 2014 pary sportowe
Mistrzostwa czterech kontynentów
Złoto
Osaka 2013 pary sportowe
Złoto
Seul 2015 pary sportowe
Srebro
Tajpej 2011 pary sportowe
Srebro
Gangneung 2017 pary sportowe
Finał Grand Prix
Złoto
Barcelona 2014 pary sportowe
Srebro
Barcelona 2015 pary sportowe
Brąz
Marsylia 2016 pary sportowe
Brąz
Nagoja 2017 pary sportowe
World Team Trophy
Srebro
Tokio 2013 drużynowo
Brąz
Tokio 2012 drużynowo

Eric Radford (ur. 27 stycznia 1985 w Winnipeg) – kanadyjski łyżwiarz figurowy, startujący w parach sportowych z Meagan Duhamel. Jest mistrzem olimpijskim z Pjongczangu (2018, drużynowo), wicemistrzem olimpijskim z Soczi (2014, drużynowo) i brązowym medalistą olimpijskim z Pjongczangu (2018, w parach sportowych), dwukrotnym mistrzem świata (2015, 2016), dwukrotnym mistrzem czterech kontynentów (2013, 2015), multimedalistą finału Grand Prix (zwycięstwo w 2014 r.) oraz siedmiokrotnym mistrzem Kanady. Zakończył karierę 15 lutego 2018 r., a oficjalne oświadczenie pojawiło się 25 kwietnia 2018 r.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Radford urodził się w Winnipeg w prowincji Kanady Manitoba, ale dzieciństwo spędził w Red Lake w Ontario. Jego rodzicami są Rick, inspektor górniczy oraz Valerie, była nauczycielka. W związku z treningami łyżwiarskimi wielokrotnie się przeprowadzał. Studiował muzykę na York University oraz posiada certyfikat klasy 9. Royal Conservatory of Music. Radford potrafi grać na fortepianie, komponuje i pisze muzykę. W 2014 r. zarejestrował się jako członek Towarzystwa Kompozytorów, Autorów i Wydawców Muzycznych Kanady. W związku ze swoimi zainteresowaniami, Radford skomponował autorską muzykę do programu dowolnego w sezonie 2016/17 dla swojego kolegi z drużyny Kanady, Patricka Chana.[1]

W grudniu 2014 r. ogłosił swój coming out jako homoseksualista w wywiadzie dla Outsports. Został jednocześnie pierwszym łyżwiarzem figurowym, który wyjawił swoją orientację seksualną w czasie kariery amatorskiej na najwyższym poziomie oraz został pierwszym otwartym homoseksualistą, który został mistrzem świata (tytuł w 2015 r.).[2] Jest ambasadorem programu #OneTeam Kanadyjskiego Komitetu Olimpijskiego walczącego z homofobią w sporcie.[3]

10 czerwca 2017 r. zaręczył się z hiszpańskim łyżwiarzem figurowym, który występował w parach tanecznych, Luisem Fenero.[4]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Eric Radford rozpoczął naukę jazdy na łyżwach w wieku 8 lat zainspirowany występem Nancy Kerrigan na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992.[5] Debiutował w zawodach juniorskich jako solista i startował w tej konkurencji w latach 2002–2005, jednocześnie od 2003 do 2005 r. występując w parach sportowych z Sarah Burke. W zawodach seniorskich wystąpił po raz pierwszy z Rachel Kirkland, z którą jeździł w latach 2005–2009. Następnie przez jeden sezon współpracował z Anne-Marie Giroux, ale ich jedynym występem były mistrzostwa Kanady na których zajęli 8. miejsce.

Partnerstwo z Duhamel[edytuj | edytuj kod]

Trophée Eric Bompard 2011

W sezonie 2010/11 Radford zadebiutował w parze z Meagan Duhamel.[6] Podczas mistrzostw Kanady zdobyli srebrny medal i kwalifikację na dwie docelowe zawody sezonu. Na mistrzostwach czterech kontynentów 2011 wywalczyli srebro, zaś na mistrzostwach świata 2011 podczas programu dowolnego Duhamel uderzyła Radforda w nos łokciem na początku tańca podczas obrotu w powietrzu. Duhamel proponowała przerwanie tańca po dostrzeżeniu krwi, ale Radford zadecydował, że nie potrzebuje przerwy.[7] W kolejnym sezonie zaczęli regularnie stawać na podium zawodów z cyklu Grand Prix oraz rozpoczęli dominację w zawodach krajowych, która była nieprzerwana przez następne siedem lat. W 2013 r. zostali mistrzami czterech kontynentów i brązowymi medalistami mistrzostw świata w kanadyjskim London.[8] Kolejny brązowy medal na mistrzostwach świata wywalczyli rok później.[9] W swoim pierwszym występie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 zajęli siódme miejsce w konkurencji par sportowych, zaś w zawodach drużynowych zdobyli srebrny medal z reprezentacją Kanady.[10]

Igrzyska olimpijskie 2018

W sezonie 2014/15 byli niepokonani w sześciu zawodach międzynarodowych. Wywalczyli drugi tytuł mistrzów czterech kontynentów, pierwszy tytuł mistrzów świata i zwyciężyli w finale Grand Prix.[11] W sezonie 2015/16 potwierdzili dominację swoim drugim tytułem mistrzów świata i zwycięstwami w zawodach Grand Prix oraz Challenger Series, ustępując jedynie rosyjskiemu duetowi Stołbowa/Klimow podczas finału Grand Prix. W sezonie 2016/17 zwyciężali w zawodach Grand Prix, a w jego finale zdobyli brązowy medal. Podczas mistrzostw czterech kontynentów 2017 przegrali jedynie z Chińczykami Sui Wenjing/Han Cong.

Sezon 2017/18 rozpoczęli od podium na zawodach z cyklu Challenger Series i Grand Prix. Podczas finału Grand Prix w Nagoi zdobyli brązowy medal i byli wymieniani w szerokiej czołówce jako pretendenci do medalu olimpijskiego. Podczas swoich drugich Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2018 w Pjongczangu zaprezentowali się w zawodach drużynowych, gdzie razem z drużyną Kanady zostali mistrzami olimpijskimi.[12] W tańcu krótkim zajęli drugie miejsce za Rosjanami, zaś w programie dowolnym byli najlepsi. Był to ich największy sukces w karierze i drugi medal olimpijski. W konkurencji par sportowych zdobyli 76.82 pkt za program krótki i 153.33 pkt za program dowolny, co pozwoliło im wywalczyć brązowy medal olimpijski przegrywając jedynie z duetem Sawczenko/Massot i Wenjing/Cong.[13] Duhamel i Radford zdecydowali się nie brać udziału w mistrzostwach świata 2018 przez co występ na igrzyskach był ich ostatnim w karierze.[14] Obydwoje zakończyli karierę 15 lutego 2018 r., a oficjalne potwierdzenie wystosowano 25 kwietnia 2018 r.[15] Po zakończeniu kariery Radford chce zająć się kompozycją muzyki do programów łyżwiarskich oraz karierą trenerską.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Występ na gali mistrzów IO 2018
Igrzyska olimpijskie 2018
Mistrzostwa świata 2016
Mistrzostwa świata 2015
Finał Grand Prix 2015
Reprezentacja Kanady na World Team Trophy 2012
Mistrzostwa czterech kontynentów 2011

Pary sportowe[edytuj | edytuj kod]

Z Duhamel[edytuj | edytuj kod]

Zawody 10–11 11–12 12–13 13–14 14–15 15–16 16–17 17–18
Międzynarodowe[16]
Igrzyska olimpijskie 7 3
Mistrzostwa świata 7 5 3 3 1 1 7 WD
Mistrzostwa czterech kontynentów 2 4 1 1 WD 2
GP Finał Grand Prix 5 4 5 1 2 3 3
GP NHK Trophy 1 1 1
GP Skate America 3
GP Skate Canada International 5 3 2 3 1 1 1 1
GP Trophée Eric Bompard 3 2 2
CS Autumn Classic International 1 2
CS Finlandia Trophy 1
Autumn Classic International 1
Nebelhorn Trophy 3
Krajowe[16]
Mistrzostwa Kanady 2 1 1 1 1 1 1 1
Zawody zespołowe[16]
Igrzyska olimpijskie 2 1
World Team Trophy 3 T
2 P
2 T
2 P
Team Challenge Cup 1 T
1 P

Z Giroux[edytuj | edytuj kod]

Zawody 09–10
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 8

Z Kirkland[edytuj | edytuj kod]

Zawody 05–06 06–07 07–08 08–09
Międzynarodowe
GP Skate Canada International 6
Nebelhorn Trophy 4 7
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 2 J 5 5 7

Z Burke[edytuj | edytuj kod]

Zawody 03–04 04–05
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe
JGP w Czechach 6
JGP na Węgrzech 5
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 4 J

Soliści[edytuj | edytuj kod]

Zawody 02–03 03–04 04–05
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe
JGP w Czechach 11
JGP w Kanadzie 13
Copenhagen Trophy 3 J
Triglav Trophy 5 J
Krajowe
Mistrzostwa Kanady 4 J 1 J 15

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. PJ Kwong: Patrick Chan finds soul in new long program (ang.). CBC Sports, 2018-06-30. [dostęp 2018-04-30].
  2. Cyd Zeigler: Eric Radford: Olympic figure skater, medal-winning family man. And gay. (ang.). Ouspodrts, 2014-12-04. [dostęp 2018-04-30].
  3. Joh Paul Brammer: Gay athletes make history at Winter Olympics (ang.). NBC News, 2018-02-12. [dostęp 2018-04-30].
  4. Cyd Zeigler: Eric Radford and Luis Fenero are figure skating’s hot gay power couple (ang.). Outsports, 2018-02-13. [dostęp 2018-04-30].
  5. Bruce Arthur: ‘Skating was always there’: Eric Radford’s road to becoming the first openly gay man to win gold at the Winter Olympics (ang.). The Star, 2018-02-14. [dostęp 2018-04-30].
  6. Randy Pascal: Meagan Duhamel heads to worlds for pairs championship (ang.). sudbury.com, 2011-04-20. [dostęp 2018-04-21].
  7. Randy Starkman: Canadian skater bloody but unbowed at championships (ang.). The Star, 2011-04-27. [dostęp 2018-04-21].
  8. Tatjana Flade: Duhamel and Radford seize gold at 2013 Four Continents (ang.). Golden Skate, 2013-02-10. [dostęp 2018-04-21].
  9. Meagan Duhamel, Eric Radford take bronze at figure skating worlds (ang.). CBC Sports, 2014-03-27. [dostęp 2018-04-21].
  10. By Asif Hossain: Canada skates to silver in first Olympic team figure skating event (ang.). olympic.ca, 2014-02-09. [dostęp 2018-04-21].
  11. Meagan Duhamel, Eric Radford win Grand Prix Final pairs event (ang.). CBC Sports, 2014--12-14. [dostęp 2018-04-21].
  12. Canada win gold in team figure skating (ang.). olympic.org, 2018-02-12. [dostęp 2018-04-21].
  13. Rosie Dimanno: Bronze medal feels like gold to Canadians Duhamel and Radford (ang.). The Star, 2018-02-14. [dostęp 2018-04-21].
  14. 'That part of my life is definitely complete' – Meagan Duhamel retires with 3 Olympic medals, 2 world titles (ang.). CBC News, 2018-02-16. [dostęp 2018-04-21].
  15. Pair Champions Meagan Duhamel and Eric Radford Retire from Competitive Skating (ang.). Skate Canada, 2018-04-25. [dostęp 2018-04-29].
  16. a b c Competition Results – Meagan DUHAMEL / Eric RADFORD (ang.). ISU, 2018-06-25. [dostęp 2018-09-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]