Alona Sawczenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alona Sawczenko
Ilustracja
Alona Sawczenko (2018)
Reprezentacja  Niemcy
 Ukraina
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1984
Obuchów
Wzrost 153 cm
Konkurencja Pary sportowe
Partner sportowy Bruno Massot (GER)
Robin Szolkowy (GER) Stanisław Morozow (UKR) Dmytro Bojenko (UKR)
Trener Alexander König, Jean-Francois Ballester, Ingo Steuer, Hałyna Kuchar, Ołeksandr Artyczenko
Klub EC Oberstdorf
Rekordy życiowe ISU (GOE±3)
Nota łączna 245,84 WR
Mistrzostwa świata 2018
Program krótki 82,98
Mistrzostwa świata 2018
Program dowolny 162,86 WR
Mistrzostwa świata 2018
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
złoto Pjongczang 2018 pary sportowe
brąz Soczi 2014 pary sportowe
brąz Vancouver 2010 pary sportowe
Mistrzostwa świata
złoto Mediolan 2018 pary sportowe
złoto Saitama 2014 pary sportowe
złoto Nicea 2012 pary sportowe
złoto Moskwa 2011 pary sportowe
złoto Los Angeles 2009 pary sportowe
złoto Göteborg 2008 pary sportowe
srebro Helsinki 2017 pary sportowe
srebro London 2013 pary sportowe
srebro Turyn 2010 pary sportowe
brąz Boston 2016 pary sportowe
brąz Tokio 2007 pary sportowe
Mistrzostwa Europy
złoto Berno 2011 pary sportowe
złoto Helsinki 2009 pary sportowe
złoto Zagrzeb 2008 pary sportowe
złoto Warszawa 2007 pary sportowe
srebro Ostrawa 2017 pary sportowe
srebro Bratysława 2016 pary sportowe
srebro Zagrzeb 2013 pary sportowe
srebro Tallinn 2010 pary sportowe
srebro Lyon 2006 pary sportowe
Finał Grand Prix
złoto Nagoja 2017 pary sportowe
złoto Fukuoka 2013 pary sportowe
złoto Quebec 2011 pary sportowe
złoto Pekin 2010 pary sportowe
złoto Turyn 2007 pary sportowe
srebro Petersburg 2006 pary sportowe
brąz Tokio 2009 pary sportowe
brąz Goyang 2008 pary sportowe
brąz Tokio 2005 pary sportowe
Reprezentacja  Ukraina
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Oberstdorf 2000 pary sportowe
Finał Junior Grand Prix
złoto Gdańsk 1999 pary sportowe

Alona Wałentyniwna Sawczenko, ukr. Альона Валентинівна Савченко (ur. 19 stycznia 1984 w Obuchowie) – ukraińska łyżwiarka figurowa reprezentująca Niemcy, startująca w parach sportowych z Bruno Massotem. Mistrzyni olimpijska z Pjongczangu (2018), dwukrotna brązowa medalistka olimpijska z Vancouver (2010) i Soczi (2014), uczestniczka igrzysk olimpijskich (2002, 2006), 6-krotna mistrzyni świata (2008, 2009, 2011, 2012, 2014, 2018), 4-krotna mistrzyni Europy (2007–2009, 2011), 5-krotna zwyciężczyni finału Grand Prix (2008, 2011, 2012, 2014, 2018), mistrzyni świata juniorów (2000), zwyciężczyni finału Junior Grand Prix (1999), dwukrotna mistrzyni Ukrainy (2000, 2001) oraz 10-krotna mistrzyni Niemiec (2004–2009, 2011, 2014, 2016, 2018).

Po zmianie przepisów w punktacji zawodów łyżwiarskich w 2018 roku, do Sawczenko i Massota należą dwa historyczne rekordy świata (GOE±3) par sportowych w kategorii seniorów: za program dowolny (162,86 pkt)[1] i notę łączną (245,84 pkt)[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w ukraińskim Obuchowie[3] jako jedno z czworga dzieci, a zarazem jedyna córka miejscowych nauczycieli, Niny i Wałentyna Sawczenko. Jej ojciec nauczał wychowania fizycznego i przez krótki czas był trenerem lekkoatletyki w Niemczech. W młodości uprawiał podnoszenie ciężarów i otrzymał tytuł „Zasłużonego mistrza sportu ZSRR” w tej dyscyplinie. Z kolei jej matka również uprawiała różne sporty, ale bez znaczących osiągnięć. Alona wyraziła chęć nauki jazdy na łyżwach mając trzy lata, gdy zobaczyła plakat reklamujący łyżwiarstwo figurowe[4]. W tym samym czasie poprosiła ojca o zakup pierwszych łyżew na trzecie urodziny[5]. Jej ojciec Wałentyn nauczył kilkuletnią Alonę poruszania się na łyżwach na zamarzniętym jeziorze blisko ich domu, ale rodzice nie wierzyli, że ich córka może zostać łyżwiarką ze względu na drogie dojazdy na treningi do Kijowa. Sawczenko rozpoczęła treningi na lodowisku „Biłosniżka” mając około pięciu lat, ale ojciec uświadomił sobie brak perspektyw rozwoju sportowego córki na miejscowym lodowisku i postanowił zabrać ją na lodowisko „Kriżynku” w Kijowie, gdzie dostrzeżono jej talent łyżwiarski[5][6]. W dzieciństwie Sawczenko uczęszczała również do szkoły muzycznej, gdzie uczyła się gry na pianinie, jednak porzuciła muzykę na rzecz sportu[3].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

1998–2002: pierwsze sukcesy, debiut na igrzyskach i wyjazd z Ukrainy[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Sawczenko występowała jako solistka, ale w wieku 13-14 lat[4] zamieniła konkurencję na pary sportowe i skupiła się na nauce nowych elementów łyżwiarskich[7]. Karierę rozpoczęła w klubie Dynamo Kijów. Jej pierwszym partnerem był Dmytro Bojenko, a trenerem Ołeksandr Artyczenko[8]. Wspólnie zajęli 13. miejsce na mistrzostwach świata juniorów 1998[9].

W 1998 roku jej drugim partnerem sportowym został Stanisław Morozow z którym reprezentowała dotychczasowy klub Dynamo Kijów, zaś ich szkoleniem zajęła się trenerka Hałyna Kuchar. Para odniosła pierwsze sukcesy na arenie międzynarodowej w sezonie 1999/2000, kiedy to zwyciężyli w finale Junior Grand Prix 1999 w Gdańsku, a następnie zostali mistrzami świata juniorów 2000 w Obersdorfie. Zostali również dwukrotnymi mistrzami Ukrainy (2000, 2001) i zadebiutowali na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 w Salt Lake City[8]. W debiucie olimpijskim zajęli 13. miejsce. Tuż po igrzyskach Sawczenko i Morozow zakończyli wspólną jazdę. Rozstali się w dobrych stosunkach, choć Sawczenko przyznała później, że pomimo tego, że wiele zawdzięcza trenerce Kuchar to często kłóciły się na treningach. Nie był to jednak główny powód rozstania z Morozowem[10].

Pomimo sukcesów sportowych Sawczenko nie otrzymywała żadnego wsparcia ze strony ukraińskiej federacji. Treningi Alony w Kijowie rozpoczynały się o siódmej rano, dlatego wyruszała z rodzinnego Obuchowa o czwartej rano. Z biegiem czasu robiła to dwa razy dziennie, na dwie sesje treningowe. Ukraińska federacja nie pomogła jej w znalezieniu zakwaterowania w Kijowie, a jej rodzice nie mieli na to pieniędzy utrzymując sześciosobową rodzinę z dwóch nauczycielskich pensji. Gdy wieczorne treningi kończyły się zbyt późno, a poranne rozpoczynały się zbyt wcześnie, Sawczenko nocowała u swojej trenerki Hałyny Kuchar. Jej podróże na trasie Obuchów-Kijów trwały aż dziewięć lat[6]. Sawczenko próbowała podjąć dialog z ukraińską federacją, aby nadal reprezentować ojczyznę. Federacja zaproponowała jej treningi próbne z Rosjaninem Antonem Niemienko, ale nie chciała zapłacić za jego pobyt w Kijowie. Sawczenko stwierdziła później, że: „Nikt nie jeździ na łyżwach za pieniądze, ale bez pieniędzy nie da się osiągnąć wyników. Nie byłam pierwszym i myślę, że nie będę ostatnim sportowcem, który opuści Ukrainę”[10]. Gdy Sawczenko postanowiła wyjechać z Ukrainy została wezwana na komisję, która nakazała jej oddać wszystko co otrzymała od państwa – był to jeden kostium i para łyżew, gdyż resztę kostiumów szyła za własne pieniądze[6].

2003–2014: sukcesy z Szolkowym dla reprezentacji Niemiec[edytuj | edytuj kod]

W 2002 roku ponownie zmieniła partnera, tym razem na Robina Szolkowy. W 2003 roku wyjechała do Niemiec i zmieniła trenera na Ingo Steuera. 29 grudnia 2005 otrzymała niemieckie obywatelstwo i reprezentowała Niemcy w igrzyskach olimpijskich w 2006. Na mistrzostwach Europy w 2006 zdobyła srebrny medal, a na 3 kolejnych mistrzostwach Europy w 2007, 2008 i 2009 - złote. W 2011 znów zdobyła złoty medal mistrzostw Europy tym razem wywalczyła go w szwajcarskim Bernie. W 2007 na mistrzostwach świata w Tokio zdobyła brąz, by w Göteborgu i Los Angeles nie mieć sobie równych. W 2011 roku wywalczyła ponownie złoty medal mistrzostw świata, tym razem było to w Moskwie, a rok później w Nicei wywalczyła kolejne złoto. W 2010 roku startowała w igrzyskach olimpijskich, na których zdobyła brązowy medal olimpijski. Jest także siedmiokrotną mistrzynią Niemiec począwszy od 2004 do 2011 roku z przerwą w 2010 roku.

2014–2018: partnerstwo z Massotem i złoty medal olimpijski[edytuj | edytuj kod]

Sawczenko i Massot ze srebrnym medalem mistrzostw Europy 2017

W marcu 2014 roku, po zakończeniu mistrzostw świata, trener Ingo Steuer potwierdził pogłoski o negocjacjach z Francuską Federacją Sportów Lodowych (FFSG) dotyczących francuskiego łyżwiarza, który po rocznej, regulaminowej przerwie od startów będzie mógł reprezentować Niemcy wraz z Aloną Sawczenko. Wkrótce po tym niemiecka gazeta „Bild” potwierdziła, że nowym partnerem Sawczenko ma zostać Francuz Bruno Massot, zaś ich celem będzie zdobycie mistrzostwa olimpijskiego w 2018 roku[11]. Po mistrzostwach świata 2014 media donosiły o kłótni Sawczenko z trenerem Steuerem i napiętej sytuacji w sztabie trenerskim. W październiku Sawczenko opuściła bazę szkoleniową w Chemnitz i wraz z Massotem zaczęła trenować w Oberstdorfie u Alexandra Königa. Było to również spowodowane kwestiami finansowymi, gdyż Federalne Misterstwo Spraw Wewnętrznych odmówiło płacenia i wspierania pracy szkoleniowej Steuera po ujawnieniu jego powiązań z Państwową Służbą Bezpieczeństwa sprzed 25 lat[12]. Jedynym finansowaniem były pieniądze, które Sawczenko otrzymywała jako członek niemieckiej kadry narodowej. Z kolei Massotowi odmówiono wsparcia finansowego ze strony francuskiej federacji jednocześnie obiecując, że sytuacja zmieni się, jeśli Sawczenko otrzyma pozwolenie niemieckiej federacji na reprezentowanie Francji[13]. Do problemów finansowych przyczyniał się również fakt, Sawczenko i Massot nie mogli występować w rewiach ze względu na roczny zakaz startów Massota przez co nie byli w stanie sami płacić za trenowanie w Chemnitz. Sawczenko zaproponowała, aby Steuer wspierał ich nieodpłatnie, ale ten odmówił. Z kolei ich szkolenie u Königa było finansowane przez niemiecką federację[12].

Od lewej Jean-François Ballester, Alona Sawczenko, Bruno Massot i Alexander König w kiss and cry podczas finału Grand Prix 2017

Sawczenko i Massot znali się wcześniej, gdyż obydwoje trenowali ze swoimi poprzednimi partnerami u Ingo Steuera w Chemnitz. Massot i jego partnerka, Rosjanka Darja Popowa reprezentowali Francję, ale ze względu na odmówienie francuskiego obywatelstwa Popowej nie mogli wystartować na igrzyskach olimpijskich 2014 w Soczi. Ich głównym trenerem był Jean-François Ballester[14], jeden z późniejszych trenerów Sawczenko i Massota[15]. Para rozpoczęła wspólne treningi w kwietniu 2014 roku, aby zniwelować różnice w technice i stylu jazdy oraz przystosować się do nowych warunków m.in. różnicy wzrostu, sposobu wykonywania elementów łyżwiarskich, zaś ich pierwsze oficjalne wystąpienie miało miejsce w maju podczas rewiii All That Skate w Korei Południowej[13].

Gdy Massot zgodził się na rozpoczęcie współpracy z Sawczenko złożył do francuskiej federacji FFSG wniosek o zezwolenie na reprezentowanie Niemiec[14]. FFSG odmówiło, co wiązało się z utratą możliwości startów nawet na dwa lata, choć Massot już w tym czasie starał się o niemieckie obywatelstwo. Ówczesny prezydent FFSG Didier Gailhaguet, miał wtedy odnieść się do transferu Massota słowami: „Nie pozwolimy na to. Bruno dobrze o tym wie”[16]. Koordynatorka francuskiej reprezentacji łyżwiarskiej Katia Krier tłumaczyła wtedy, że otrzymali oni list od Sawczenko z prośbą o możliwość transferu z Niemiec do Francji jeszcze przed igrzyskami olimpijskimi 2014, przez co francuska federacja miała nadzieję na starty Sawczenko i Massota pod francuską flagą. Ostatecznie 26 października 2015 roku, po 18 miesiącach od rozpoczęcia prób wydania zezwolenia na reprezentowanie przez Massota innego kraju, Didier Gailhaguet, prezydent FFSG przekazał mu informację o wydaniu zezwolenia na transfer. Gailhaguet stwierdził, że „ta historia powinna zachęcić wszystkich do lepszego zrozumienia subtelnego procesu międzynarodowych transferów”[14]. Za decyzję aprobującą Gailhagueta, który w 2015 roku ubiegał się o objęcie prezydentury Międzynarodowej Uni Łyżwiarskiej (ISU), stały nie tylko regulaminy ISU i dobro zawodnika, ale również opłata za „rekompensaty szkoleniowe”, której FFSG zażądało od Massota. Pierwotnie była to kwota 70 tys. euro, którą później Niemiecki Związek Łyżwiarski (DEU) zrenegocjował do 30 tys. euro. Jednakże zakaz wszystkich występów Massota nałożony przez francuską federację, również tych w rewiach łyżwiarskich, nie pozwalał parze na zebranie odpowiedniej kwoty. Próbowali zbierać darowizny pieniężne poprzez zbiórkę interntową oraz odwoływać się do ISU, które z powrotem odesłało sprawę do niemieckiej i francuskiej federacji. Sprawa była o tyle pilna iż, aby Sawczenko i Massot mogli wystartować w imprezach mistrzowskich kończących sezon 2015/2016 musieli uzyskać minimalne oceny techniczne[17]. Po wstępnym wydaniu pozwolenia, Gailhaguet zgodził się na ostateczne dopełnienie formalności i przyjęcie opłaty w wysokości 30 tys. euro, którą pokrył Niemiecki Związek Łyżwiarski (DEU) z zastrzeżeniem, że Sawczenko i Massot będą musieli w przyszłości spłacić część tej kwoty ze swoich przyszłych dochodów[18].

Pierwszy wspólny medal mistrzostw świata Sawczenko i Massota (po prawej) w 2016 roku

Sawczenko i Massot w pierwszym sezonie wspólnych startów, 2015/2016, zadebiutowali w listopadzie 2015 roku w zawodach z cyklu Challenger Series Tallinn Trophy 2015, gdzie zwyciężyli z przewagą 37,38 pkt nad niemiecką parą Mari Vartmann i Rubenem Blommaertem[19]. W kolejnym tygodniu odnieśli drugie zwycięstwo w zawodach z tego cyklu, Warsaw Cup 2015[20]. Następnie zdobyli pierwszy wspólny tytuł mistrzów Niemiec 2016[21], pierwszy dla Massota i dziewiąty dla Sawczenko. Na mistrzostach Europy 2016 w Bratysławie zdobyli srebrny medal przegrywając z reprezentantami Rosji i ówczesnymi mistrzami olimpijskimi, Tetianą Wołosożar i Maksimem Trańkowem o 21,88 pkt[22]. Sezon zakończyli brązowym medalem mistrzostw świata, gdzie na podium ustąpili Kanadyjczykom Meagan Duhamel i Ericowi Radfordowi oraz Chińczykom Sui Wenjing i Han Cong[23].

Wicemistrzostwo świata 2017

W czerwcu 2016 roku, podczas rewii All That Skate w Korei Południowej, Sawczenko i Massot zaprezentowali nowy program krótki do utworu „That man” Caro Emerald w stylu lat 50. XX wieku, który później został ich programem olimpijskim[24][15][25]. Sezon 2016/2017 rozpoczęli od wygranych zwodów z cyklu Challenger Series, Nebelhorn Trophy 2016. Następnie zwyciężyli w obu zawodach Grand Prix, Rostelecom Cup 2016 i Trophée de France 2016. Podczas występu we francuskich zawodach Alona doznała kontuzji przy lądowaniu potrójnego wyrzucanego axla. Pomimo bólu dokończyli program i wygrali[26]. Dało im to awans do finału Grand Prix, ale postanowili wycofać się z zawodów ze względu leczenie kontuzji Sawczenko. Z tego powodu opuścili również start w mistrzostwach Niemiec[27], choć wystąpili tam gościnnie prezentując jedynie podwójne skoki i zrezygnowali ze skoków wyrzucanych oraz podnoszeń twistowych. Jej problemy z kostką trwały trzy tygodnie, a rekonwalescencja zajęła dłużej niż przewidywano. W tym czasie występowali z ułatwioną choreografią podczas rewii pod koniec 2016 roku i zmienili część swojego programu dowolnego do „Lighthouse”[26]. Sawczenko i Massot wystartowali na mistrzostach Europy 2017 w Ostrawie i zdobyli srebrny medal wygrywając przy tym segment programu dowolnego[21][28]. Pod koniec marca powtórzyli ten wynik zdobywając wicemistrzostwo świata 2017 w Helsinkach z wynikiem 230,30 pkt[29]. Przegrali z Chińczykami Sui Wenjing i Han Cong o 1,76 pkt[30].

Sawczenko i Massot rozpoczęli sezon 2017/2018 od drugiego miejsca w zawodach z cyklu Challenger Series Nebelhorn Trophy 2017. Następnie powtórzyli ten rezultat w Skate Canada International 2017, przegrywając jedynie z kanadyjską parą Duhamel / Radford. Pierwsze wspólne zwycięstwo odnieśli na Skate America 2017, co jednocześnie dało im kwalifikację do finału Grand Prix 2017, gdzie zdobyli złoty medal[31].

W listopadzie 2017 roku Massot otrzymał niemieckie obywatelstwo, co pozwoliło mu reprezentować ten kraj na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018[32]. W konkursie olimpijskim zajmowali czwarte miejsce po programie krótkim z notą 76,59 pkt. Następnego dnia ustanowili rekord świata w programie dowolnym 159,31 pkt, co dało im 0,43 pkt przewagi w nocie łącznej nad Chińczykami Sui Wenjing i Han Cong, a ostatecznie pozwoliło na wywalczenie złotego medalu olimpijskiego[33].

Sawczenko i Massot (pośrodku) na podium igrzysk olimpijskich 2018
Sawczenko i Massot ze złotym medalem olimpijskim (luty 2018)

W marcu 2018 roku zdecydowali się wystąpić na mistrzostwach świata. Podczas mistrzostw poprawili trzy rekordy świata w: programie krótkim 82,98 pkt, programie dowolnym 162,86 pkt oraz nocie łącznej 245,84 pkt, co dało im tytuł mistrzowski (pierwszy dla Massota, szósty dla Sawczenko)[34][35].

W maju 2018 roku Sawczenko i Massot poinformowali o co najmniej rocznej przerwie w startach na oficjalnych zawodach i skupieniu się na występach pokazowych[36]. W międzyczasie Sawczenko trenowała amerykańską parę sportową, Alexę i Chrisa Knierim[36] oraz szkoliła młodzież. Sama wróciła do treningów na lodzie po urodzeniu córki w 2019 roku i wspólnie z Massotem zdecydowali o podjęciu próby powrotu do występów w parze. Latem 2020 roku opublikowała filmy na których wykonuje potrójnego axla i poczwórnego toe loopa. Ze względu na pandemię COVID-19 musieli przełożyć wspólne plany, gdyż Massot na co dzień mieszkał w Szwajcarii, zaś Alona w Niemczech. Jak sama przyznała w tamtym czasie „jeśli wrócę do par sportowych to tylko z Bruno [Massotem], nie sądzę, żebym mogła znaleźć lepszego partnera, ponieważ on po prostu nie istnieje”[7].

Inne[edytuj | edytuj kod]

W 2016 roku wydano książkę „Ein perfektes Paar. Aljona Savchenko und Robin Szolkowy” (pol. Perfekcyjna para. Alona Sawczenko i Robin Szolkowy) w której jej autorka Tatjana Flade skupiła się na karierze Sawczenko z partnerem Robinem Szolkowym (do 2014 roku) i na kolejnym roku ich życia po zakończeniu wspólnej jazdy[37].

W marcu 2020 roku została wydana biografia Sawczenko pod tytułem „Aljona Savchenko: Der lange Weg zum olympischen Gold. Eine Biographie” (pol. Alona Sawczenko: Długa droga do olimpijskiego złota. Biografia) autorstwa dziennikarki Aleksandry Iljinej. Biografia ukazała się w języku niemieckim i rosyjskim[38][39].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

18 lipca 2016 roku podczas ceremonii w Füssen Sawczenko poślubiła brytyjskiego artystę-rysownika, Liama Crossa[40]. Para poznała się na imprezie pokerowej w Oberstdorfie, tuż przed zakończeniem kontraktu Crossa w Niemczech, który nie miał pojęcia o osiągnięciach łyżwiarskich Alony. Pomimo bariery językowej (Sawczenko nie mówiła dobrze po angielsku, zaś Cross nie znał niemieckiego) zaczęli się spotykać i po sześciu miesiącach Sawczenko przyjęła jego oświadczyny[41].

W kwietniu 2019 roku Sawczenko i Cross ogłosili, że spodziewają się pierwszego dziecka[42]. 7 września 2019 roku na świat przyszła ich córka Amilia Sawczenko Cross[43].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Z Bruno Massotem (Niemcy)[edytuj | edytuj kod]

Zawody 15–16 16–17 17–18
Międzynarodowe[21]
Igrzyska olimpijskie 1
Mistrzostwa świata 3 2 1
Mistrzostwa Europy 2 2
GP Finał Grand Prix WD 1
GP Rostelecom Cup 1
GP Skate America 1
GP Skate Canada International 2
GP Trophée de France 1
CS Nebelhorn Trophy 1 2
CS Warsaw Cup 1
CS Tallinn Trophy 1
Bavarian Open 1
Krajowe[21]
Mistrzostwa Niemiec 1 WD 1

Z Robinem Szolkowym (Niemcy)[edytuj | edytuj kod]

Zawody 03–04 04–05 05–06 06–07 07–08 08–09 09–10 10–11 11–12 12–13 13–14
Międzynarodowe[44]
Igrzyska olimpijskie 6 3 3
Mistrzostwa świata 6 6 3 1 1 2 1 1 2 1
Mistrzostwa Europy 4 2 1 1 1 2 1 WD 2 WD
GP Finał Grand Prix 3 2 1 3 3 1 1 1
GP Cup of China 3 1
GP NHK Trophy 2 1 3
GP Cup of Russia 3 1 2 1 1
GP Skate America 1 1 1
GP Skate Canada International 1 1 1 1
GP Trophée Eric Bompard 1 3 1 WD
Nebelhorn Trophy 3 1 1 1 1
Memoriał Ondreja Nepeli 1
NRW Trophy 1
Krajowe[44]
Mistrzostwa Niemiec 1 1 1 1 1 1 1 1

Ze Stanisławem Morozowem (Ukraina)[edytuj | edytuj kod]

Zawody 98–99 99–00 00–01 01–02
Międzynarodowe[45]
Igrzyska olimpijskie 15
Mistrzostwa świata 9
Mistrzostwa Europy 7 6
GP Cup of Russia 4 7
GP Skate Canada International 6
GP Trophée Lalique WD
GP Sparkassen Cup 5 5
Nebelhorn Trophy 1
Igrzyska dobrej woli 5
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe[46][47][48]
Mistrzostwa świata juniorów 12 1
JGP Finał 1
JGP w Chorwacji 1
JGP w Niemczech 4
JGP w Słowenii 2
JGP na Ukrainie 3
Krajowe[45]
Mistrzostwa Ukrainy 2 1 1

Z Dmytrem Bojenko (Ukraina)[edytuj | edytuj kod]

Zawody 97–98
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe[9]
Mistrzostwa świata juniorów 13

Programy[edytuj | edytuj kod]

Alona Sawczenko / Bruno Massot[edytuj | edytuj kod]

Program dowolny Lighthouse (Rostelecom Cup 2016)
Sezon Program krótki (SP) Program dowolny (FS) Pokazy mistrzów
2017–18
[15]
  • That Man – Caro Emerald
    choreografia: John Kerr, Silvia Fontana
  • La terre vue du ciel – Armand Amar, aranż. Maxime Rodriguez
    choreografia: Christopher Dean
  • La terre vue du ciel – Armand Amar, aranż. Maxime Rodriguez
    choreografia: Christopher Dean

  • Up All Night – Oliver Tank
2016–17
[24]
  • That Man – Caro Emerald
    choreografia: John Kerr, Silvia Fontana
  • Lighthouse – Patrick Watson
    choreografia: John Kerr, Silvia Fontana

2015–16
[49]
  • Créature de Siam (z Kurios Cirque du Soleil)Raphëal Beau, Guy Dubuc, Marc Lessard
    choreografia: Rostisław Sinicyn
  • Sometimes – Wax Tailor
    choreografia: Gary Beacom
  • Time after Time – David Pfeffer

Alona Sawczenko / Robin Szolkowy[edytuj | edytuj kod]

Program krótki Różowa Pantera (ZIO 2014)
Program krótki Anioły i Demony (Rostelecom Cup 2011)
Program dowolny Out of Africa (ME 2010)
Program krótki Send in the Clowns (SCI 2009)
Sezon Program krótki (SP) Program dowolny (FS) Pokazy mistrzów
2013–14
[50]



2012–13
[51]
  • Flamenco Bolero – Gustavo Montesano
    choreografia: Ingo Steuer
2011–12
[52]
  • Hungriges Herz – Scala & Kolacny Brothers
    choreografia: Ingo Steuer

  • Autumn Moon on a Calm Lake – Lang Lang
    choreografia: Ingo Steuer

  • Diversity – Emily Bear
    choreografia: Ingo Steuer

  • If You Don't Know Me by Now – Mick Hucknall
    choreografia: Ingo Steuer
2010–11
[53]
  • Korobiejniki – Bond
    choreografia: Ingo Steuer


2009–10
[54]




2008–09
[55]


2007–08
[56]



2006–07
[57]

2005–06
[58]

2004–05
[59]
  • Isolde – Rondo Veneziano, oryg. Maurice Luttikkus
    choreografia: Ingo Steuer

Rekordy świata[edytuj | edytuj kod]

Do sezonu 2017/2018

Data Punkty Zawody Partner sportowy Uwagi
Rekordy w nocie łącznej[60]
22 marca 2018 245,84 Mistrzostwa świata 2018 Bruno Massot Historyczny rekord świata przed sezonem 2018/2019 (GOE±3)
28 kwietnia 2011 217,85 Mistrzostwa świata 2011 Robin Szolkowy
21 listopada 2009 206,71 Skate Canada International 2009
Rekordy w programie dowolnym[61]
22 marca 2018 162,86 Mistrzostwa świata 2018 Bruno Massot Historyczny rekord świata przed sezonem 2018/2019 (GOE±3)
15 lutego 2018 159,31 Igrzyska olimpijskie 2018
9 grudnia 2017 157,25 Finał Grand Prix 2017
28 kwietnia 2011 144,87 Mistrzostwa świata 2011 Robin Szolkowy
Rekordy w programie krótkim[62]
14 lutego 2010 75,96 Igrzyska olimpijskie 2010 Robin Szolkowy
14 grudnia 2007 72,14 Finał Grand Prix 2008

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Progression of Highest Score – Pairs (historic records achieved before 2018/2019 season) – Free Skating Score (ang.). ISU. [dostęp 2020-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-19)].
  2. Progression of Highest Score – Pairs (historic records achieved before 2018/2019 season) – Total Score (ang.). ISU. [dostęp 2020-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-19)].
  3. a b Алена Савченко: «В паре — как в жизни». Часть вторая (ros.). telegraf.lv, 2010-04-13. [dostęp 2021-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-14)].
  4. a b Ekaterina Kuznetsova: Aljona Savchenko: ‘At Three Years Old I Decided I Wanted To Be the Best Figure Skater in the World.’ (ang.). youth-time.eu, 2020-11-12. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-24)].
  5. a b Bruno massively personal life. Champion Alena Savchenko: The Soviet school also has merit in my victory. What do you wish your Russian colleagues (ang.). mayfairclub.ru. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-24)].
  6. a b c Олена САВЧЕНКО: «Не хочу повертатися в Україну» (ros.). sport.ua, 2009-01-09. [dostęp 2021-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (20220-10-01)].
  7. a b Alexei Adamov: Aliona Savchenko: “I would advise children who dream of great success never to chase after a momentary result” (ang.). fs-gossips.com, 2020-11-17. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-24)].
  8. a b International Skating Union Biography – Aljona Savchenko / Stanislav Morozov (ang.). ISU. [dostęp 2021-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-10-21)].
  9. a b World Junior Championships 1998. St.John, Canada (ang.). skating.bplaced.net. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-30)].
  10. a b Паспорт на медаль (ros.). other.sport.ua, 2010-01-28. [dostęp 2021-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-10)].
  11. Aljona Savchenko bekommt Franzosen als neuen Partner (niem.). t-online.de, 2014-03-29. [dostęp 2018-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-18)].
  12. a b Weltmeisterin in neuen Händen (niem.). Augsburger Allgemeine, 2014-10-18. [dostęp 2021-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-24)].
  13. a b Tatjana Flade: New pair team Savchenko and Massot aim high (ang.). goldenskate.com, 2014-07-01. [dostęp 2021-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-31)].
  14. a b c Jean-Christophe Berlot: At long last: Massot granted release from France (ang.). icenetwork.com, 2015-10-27. [dostęp 2018-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-29)].
  15. a b c Aljona SAVCHENKO / Bruno MASSOT: 2017/2018 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-04)].
  16. Frankreichs Bruno Massot wird neuer Partner von Paarlauf-Weltmeisterin Aljona Savchenko (niem.). tagblatt.de, 2014-09-30. [dostęp 2018-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-18)].
  17. Paarläufer Savchenko/Massot starten Spendenaktion (niem.). fr.de, 2015-10-21. [dostęp 2021-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-16)].
  18. Paarläufer Savchenko/Massot peilen nach EM-Medaille an (niem.). fr.de, 2019-01-12. [dostęp 2021-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-16)].
  19. Tallinn Trophy 2015 – Pairs – Result (ang.). Tallinn Trophy. [dostęp 2021-02-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-25)].
  20. ISU CS Warsaw Cup 2015 – Pairs – Result (ang.). PFSA. [dostęp 2021-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-13)].
  21. a b c d Competition Results – Aljona SAVCHENKO / Bruno MASSOT (ang.). ISU. [dostęp 2021-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-17)].
  22. Volosozhar, Trankov win pairs at Euro figure skating champs (ang.). dailyherald.com, 2016-01-30. [dostęp 2021-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-17)].
  23. Rachel Cohen: Canada's Duhamel, Radford strike back-to-back gold at figure skating worlds (ang.). cbc.ca, 2016-04-02. [dostęp 2021-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-13)].
  24. a b Aljona SAVCHENKO / Bruno MASSOT: 2016/2017 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-10)].
  25. Savchenko / Massot new short program (ang.). fs-gossips.com, 2016-06-06. [dostęp 2021-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-02-28)].
  26. a b Tatjana Flade: Coming off injury, Savchenko and Massot determined to compete at Europeans (ang.). goldenskate.com, 2017-01-16. [dostęp 2021-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-16)].
  27. Isobel Moody: Savchenko & Massot, Russian Juniors Withdraw from Grand Prix Finale (ang.). Culturess, 2016-12-02. [dostęp 2021-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-10)].
  28. ISU European Figure Skating Championships 2017 – Pairs – Free Skating (ang.). ISU. [dostęp 2021-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-25)].
  29. Highlights of pair free skating at ISU figure skating worlds (ang.). xinhuanet.com, 2017-03-31. [dostęp 2021-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-28)].
  30. ISU World Figure Skating Championships 2017 – Pairs – Result (ang.). ISU. [dostęp 2021-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-11)].
  31. Aljona Savchenko/Bruno Massot (GER):"It was a magical moment" (ang.). ISU, 2017-12-22. [dostęp 2018-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-09)].
  32. Rachel Lutz: The winding path to Germany for Aliona Savchenko and Bruno Massot (ang.). NBC, 2018-02-08. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)].
  33. What a turnaround! Savchenko & Massot win pairs gold (ang.). BBC, 2018-02-15. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-18)].
  34. Coleen Barry: Germany's Savchenko-Massot Win World Pairs Title (ang.). U.S. News, 2018-03-22. [dostęp 2018-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-19)].
  35. Aljona Savchenko/Bruno Massot (GER) shine bright in Milano (ang.). ISU, 2018-03-21. [dostęp 2018-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-20)].
  36. a b Mistrzowie olimpijscy i świata łyżwiarze Savchenko i Massot robią sobie przerwę (pol.). Onet, 2018-05-18. [dostęp 2018-07-19].
  37. „Ein perfektes Paar“ – Biografie von Aljona Savchenko und Robin Szolkowy (niem.). long-program.com, 2016-06-12. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-24)].
  38. Günter Klein: Eislauf-Star Savchenko: „Ein zweites Gold fürs Gleichgewicht“ (niem.). merkur.de, 2020-05-31. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-24)].
  39. Aliona Savchenko: “I always thought that if I won the Olympics, I should write a book about it.” (ang.). sport24.ru, 2020-11-24. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-17)].
  40. Aliona Savchenko got married [photos] (ang.). fs-gossips.com, 2016-08-19. [dostęp 2019-05-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-09)].
  41. Edward Knowles: Interview: Falling in love with figure skater Aljona Savchenko (ang.). olympicchannel.com, 2018-08-29. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-30)].
  42. Aljona Savchenko, Olympic pairs’ champion, announces pregnancy (ang.). NBC Sports, 2019-04-24. [dostęp 2019-05-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-09)].
  43. Eiskunstläuferin Aljona Savchenko ist Mutter geworden (niem.). FreiePresse. [dostęp 2019-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-20)].
  44. a b Competition Results – Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY (ang.). ISU. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-27)].
  45. a b International Skating Union Biography – Aljona Savchenko / Stanislav Morozov (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-10-21)].
  46. World Junior Championships 1999. Zagreb, Croatia (ang.). skating.bplaced.net. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-09)].
  47. World Junior Championships 2000. Oberstdorf, Germany (ang.). skating.bplaced.net. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-09)].
  48. ISU 1999 Junior Grand Prix of Figure Skating Final (ang.). [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-05)].
  49. Aljona SAVCHENKO / Bruno MASSOT: 2015/2016 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-22)].
  50. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2013/2014 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-14)].
  51. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2012/2013 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-21)].
  52. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2011/2012 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-06)].
  53. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2010/2011 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-15)].
  54. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2009/2010 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-10)].
  55. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2008/2009 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-09)].
  56. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2007/2008 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-07-14)].
  57. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2006/2007 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-07)].
  58. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2005/2006 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-07-30)].
  59. Aljona SAVCHENKO / Robin SZOLKOWY: 2004/2005 (ang.). ISU. [dostęp 2020-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-07-28)].
  60. Progression of Highest Score (Historic Record achieved before 2018/2019 season) – Pairs – Total Score (ang.). ISU, 2018-03-22. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-24)].
  61. Progression of Highest Score (Historic Record achieved before 2018/2019 season) – Pairs – Free Skating Score (ang.). ISU, 2018-03-22. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-02)].
  62. Progression of Highest Score (Historic Record achieved before 2018/2019 season) – Pairs – Short Program Score (ang.). ISU, 2018-03-22. [dostęp 2021-01-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-29)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]