Palestyński Ludowy Front Walki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Graffiti wykonane przez sympatyków organizacji

Palestyński Ludowy Front Walki (arab. جبهة النضال الشعبي الفلسطيني) – polityczno-militarna organizacja palestyńskich nacjonalistów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstał na Zachodnim Brzegu tuż przed wojną sześciodniową w 1967 roku[1]. Po klęsce Arabów w wojnie sześciodniowej przeniósł struktury do Jordanii, a po Czarnym Wrześniu do Libanu[1]. W latach 1971–1974 roku wchodził w skład al-Fatah, od 1973 lub 1974 roku ponownie jest odrębną organizacją[2][3]. W 1982 roku przeniósł swoją kwaterę główną do Syrii[1]. W 1988 roku był błędnie podejrzewana o przeprowadzenie zamachu nad Lockerbie[3].

Na Terytoriach Okupowanych cieszy się marginalnym poparciem[1]. W wyborach w Autonomii Palestyńskiej w 1996 roku uzyskał 0,76% głosów. W wyborach parlamentarnych w 2006 roku wystartował pod nazwą „Wolność i Sprawiedliwość Społeczna”, lista zdobyła 0,72% głosów[2][4][5][6].

W przeszłości należał do Frontu Odmowy[7] i Palestyńskiego Frontu Ocalenia Narodowego[8]. Od końca lat 80. zbliżył się do Organizacji Wyzwolenia Palestyny, której obecnie jest członkiem[1][9].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj | edytuj kod]

  • 27 listopada 1969 roku dwóch aktywistów organizacji wrzuciło granat do budynku izraelskich linii lotniczych El Al w Stambule. Zginęła jedna osoba, a rannych zostało 14 innych[1].
  • 24 kwietnia 1970 roku sześcioosobowe komando terrorystów podłożyło ładunki wybuchowe pod biura El Al w Stambule i Pan Am w Izmirze[1].
  • 22 lipca 1970 roku sześciu fedainów porwało samolot Olympic Air, który leciał z Bejrutu do Aten. W zamian za uwolnienie pasażerów terroryści wymusili wypuczenie dwóch terrorystów więzionych w Grecji[1].
  • 4 maja 1975 roku aktywiści grupy podłożyli bombę w Jerozolimie. W eksplozji zginęła jedna osoba, a trzy zostały ranne[1].
  • 28 czerwca 1975 roku członkowie organizacji porwali w Libanie amerykańskiego oficera Ernesta Morgana. Wojskowy został wypuszczony na żądanie Jasira Arafata[10].

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

Wspierany był przez Syryjską Republikę Arabską[11] i Libię pod rządami Mu'ammara al-Kaddafiego[12][3].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Jest formacją nacjonalistyczną i lewicową, której celem jest utworzenie niepodległej Palestyny[11] i całkowita eliminacja Izraela jako państwa[13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 124
  2. a b Palestinian Popular Struggle Front (PPSF) (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2017-09-15].
  3. a b c Palestinian Organizations (ang.). mideastweb.org. [dostęp 2018-04-20].
  4. Palestine (ang.). broadleft.org. [dostęp 2017-09-15].
  5. ELECTION FOR PALESTINIAN LEGISLATIVE COUNCIL (ang.). electionguide.org. [dostęp 2017-09-15].
  6. Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 31
  7. Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict s. 385
  8. 6 Palestinian Units Unite to Oppose Arafat (ang.). articles.latimes.com. [dostęp 2017-12-24].
  9. Terroryzm s. 51
  10. Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 125
  11. a b Terrorist Group Profiles s. 28-29
  12. Libya: The Struggle for Survival s. 281
  13. Moscow and the Crisis in the PLO (ang.). cia.gov. [dostęp 2018-04-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P R. Kumaraswamy: Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict. Rowman & Littlefield, 2015. ISBN 978-1-4422-5169-4.
  • pod redakcją Bernard J. Albin i Grzegorz Tokarz: Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne. Wrocław: Arboretum, 2007. ISBN 83-60011-41-9.
  • Geoff Simons: Libya: The Struggle for Survival. Springer, 1996. ISBN 978-0-230-38011-0.
  • Terrorist Group Profiles. Diane Pub Co, 1989. ISBN 978-1-56806-864-0.
  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 978-83-914970-4-3.